Grote verschillen in geloofsopvattingen binnen relatie

Ik heb sinds ruim een jaar een relatie met een evangelische man, terwijl ik zelf uit een hervormde gemeente kom. We denken allebei serieus na over onze toekomst samen, maar merken dat we op verschillende geloofspunten anders denken. Zo ziet hij bijvoorbeeld geen bezwaar in samenwonen vóór een officieel huwelijk, waarbij hij gelooft dat je ook hiervoor samen een zegen kan vragen aan God omdat er niet in de Bijbel staat dat er een officiële trouwdag in de gemeente aan te pas hoeft te komen.

Daarnaast vindt hij lidmaatschap van een kerk niet noodzakelijk omdat dat niet letterlijk in de Bijbel wordt benoemd. En denkt hij anders over de zondagsrust dan ik, waarbij het voorkomt dat hij meedoet aan een hardloopwedstrijd op zondag omdat dit volgens hem niet valt in de categorie 'werk'. Hij ziet dat als ontspanning en zorgen voor zijn lichaam, wat voor hem volgens de wet van God gewoon kan. Ook geeft hij aan dat hij zich niet thuis voelt binnen een reformatorische gemeente door de vele tradities, volgens hem zonder bijbelse grond, zoals het enkel zingen van psalmen op hele noten en de vorm van de eredienst zelf. Het genadeverbond is voor mij zeer belangrijk, maar hij zou zijn kinderen niet laten dopen omdat ze hierin volgens hem zelf voor het geloof in God moeten ‘kiezen’.

Duidelijk is: hier zijn een aantal grote fundamentele verschillen in mening en gedachten. We willen allebei leven naar Gods Woord en zoeken daarin naar wat de Bijbel zegt, maar komen soms tot verschillende uitleg van dezelfde Bijbelteksten.

Mijn vraag is: hoe belangrijk is het dat je als stel op één lijn zit in dit soort geloofsopvattingen? Welke verschillen zijn overbrugbaar en welke niet? Hoe kun je samen zoeken naar bijbelse antwoorden als je teksten verschillend uitlegt? En in hoeverre mag ik vasthouden aan mijn hervormde achtergrond of juist ruimte geven aan andere inzichten? Moet ik een evangelische man overtuigen van de reformatorische waarheid, waarvan ik geloof dat het echt de waarheid is, als hij zelf gelooft in zijn eigen evangelische waarheid? Hoe weet ik wie gelijk heeft als voor beide uitleg wat te zeggen valt?

Beste vragenstelster,

Hartelijk bedankt voor je vragen. Ik ga ervan uit dat je deze vragen samen met je vriend besproken hebt en dat hij weet van de weg die je gekozen hebt om antwoord te vinden op deze vragen. Laat hem het antwoord ook gerust meelezen. Beter nog: lees het antwoord samen rustig en aandachtig door.

Ik kan al je vragen één voor één beantwoorden en een discussiestuk schrijven hoe het -mijns inziens- Bijbels allemaal ligt. Dat doe ik echter niet. Ik ben voor de vraagbeantwoording boven al je vragen gaan hangen en kom met wat algemene uitgangspunten.

-Niet alles wat we in christelijk opzicht doen, staat letterlijk in de Bijbel. Een huwelijksuiting zoals wij dat kennen, vond in de tijd van de Bijbel op een andere wijze plaats. In de Bijbel lees ik nergens dat vrouwen deelnamen aan het Heilig Avondmaal. Er is echter niemand die het vrouwen verbiedt om deel te nemen aan het Avondmaal. Er zijn dingen die je niet letterlijk in de Bijbel terugvindt en toch doen we dat. Soms omdat het verondersteld wordt, een andere keer omdat het Bijbelse principe op deze wijze invulling krijgt.
 
-Wat zegt de Bijbel over het huwelijk? Het is een levensverbintenis tussen één man en één vrouw. Elke gelovige is onderworpen aan elkaar in de vreze Gods (Efeze 5:21). Vervolgens klinkt de oproep dat de vrouwen aan hun eigen mannen onderdanig zijn. De man is het hoofd van de vrouw, zoals Christus het hoofd van de gemeente is. De gemeente is onderdanig aan Christus en de vrouw is onderdanig aan de man. En daarom dient de man zijn vrouw lief te hebben zoals Christus de gemeente heeft liefgehad. Dat onderdanig zijn heeft overigens niets te maken met minderwaardig te zijn. Christus is onderdanig aan de Vader en daar is niets minderwaardigs aan!

-In je verkeringstijd ontdek je hoe je toekomstige levenspartner is. Kan een evangelische man met een reformatorische vrouw trouwen? Er zijn voorbeelden dat dit kan. Dat zij beiden zich voor elkaar wegcijferen en zo tot een Bijbelse invulling van het huwelijk komen. 
 

"Het gevaar is dat er oeverloze discussies volgen, waarbij je elkaar uit het oog verliest. Is dat het (huwelijks)leven waard?"

-Hoe zit dit voor jullie? Ik ken jullie -waarschijnlijk- niet persoonlijk. Dus vanuit het persoonlijke contact kan ik het niet zeggen. Waar bij mij de alarmbellen gaan rinkelen, zijn zinnen als: hij ziet geen bezwaar in ongehuwd samenwonen. Jij ziet dat blijkbaar wel. In hoeverre is er respect voor jouw Bijbelse grenzen? Overigens ben ik ervan overtuigd dat het Woord ons daarin inderdaad normatieve begrenzing oplegt: ongehuwd samenwonen is Bijbels gezien ongeoorloofd. De christelijke vrijheid op de rustdag: hoe ga je daarmee om? En hoe ga je daar in je huwelijk mee om? Het gevaar is dat er oeverloze discussies volgen, waarbij je elkaar uit het oog verliest. Is dat het (huwelijks)leven waard? Jacobus schrijft: “De zuivere en onbevlekte godsdienst voor God en den Vader is deze: wezen en weduwen bezoeken in hun verdrukking, en zichzelven onbesmet bewaren van de wereld.” Hij voelt zich niet thuis in de reformatorische wereld. Ook is hij tegenstander van de kinderdoop. We hebben de Bijbelse lijnen van het huwelijk gezien. Hoe verhoudt zich dat tot jullie relatie?
 
Het fundament van elke bijbelse relatie is het Woord van onze Heere en de levende verbinding met Christus. Als er op fundamentele vlakken (opvatting huwelijk, verbondsvisie en in mindere mate zondagsbesteding) zulke grote verschillen bestaan, en die worden niet kleiner, zou ik aan het eind van dit antwoord een vraag terug willen stellen: in hoeverre zal een eventueel huwelijk jullie dichter bij de Heere en dichterbij elkaar brengen? Als dat niet het geval is, zal dat gevolgen moeten hebben. Dat is een ‘harde’ boodschap, realiseer ik me. Zet je een eventueel huwelijk met deze basis echter voort, acht ik de kans levensgroot dat je heel wat harde huwelijksjaren tegemoet gaat.

Dit antwoord schrijf ik zonder dat ik jullie persoonlijk ken. Daarom acht ik het wijs dat je met dit antwoord samen in gebed gaat. En dat je je eigen predikant je vragen en worstelingen voorhoudt. Mijn broeder in de dienst zal ongetwijfeld genegen zijn om je hierin te woord te staan. En in het geval jullie vacant zijn, is de consulent daarvoor de aangewezen persoon. Een e-mail is zo gestuurd; zo kwam je tenslotte ook bij Refoweb uit.

Hartelijke groet,
Ds. W. F. ’t Hart