Komen tot Jezus om berouw en verlangen

Is er een reden dat God mijn gebeden niet beantwoordt? Ik merk dat ik God mis in mijn leven. Als ik kijk naar Gods kinderen en hoe zij over de Heere Jezus praten, ben ik jaloers. Maar ik weet niet of ik echt berouw heb. Ja, als ik naar mezelf kijk, begrijp ik dat God mij niet zou willen hebben. Het liefst zit ik toch zelf op de troon van mijn hart en ik kan de zonde zien. Maar ik weet niet of ik echt verdrietig ben erover.

Ik heb hier gesprekken over gehad en mensen om me heen zeggen allemaal dat ik dit allemaal eerlijk tegen de Heere Jezus moet belijden en dat Hij me dan zal helpen. Dat lees ik in de Bijbel ook terug. Maar als ik dat doe, gebeurt er niets. Ik verlang zo naar een antwoord, naar een verandering in mezelf, naar iets van die liefde, maar het is er allemaal niet en ik word er wanhopig van.

Iemand zei pas tegen me dat dat komt omdat ik niet op de goede manier bid en verwees daarbij naar Jakobus? Maar hoe kan het dan wel? En wanneer wil God me wel antwoorden? De ene helft van de mensen zegt dat ik om de verkeerde redenen zoek naar God en daarom geen antwoord krijg en de andere helft zeg dat ik gewoon moet bidden en dat God dan wel de juiste redenen geeft. Wie heeft er gelijk?

Moedig dat je je worsteling zo opschrijft. Op je vraag: bid ik echt of niet, wil ik graag ingaan. Eerst door te zeggen of je ellendekennis echt is of niet, blijkt daaruit of het je tot Jezus uitdrijft. Dat je het niet meer uit kunt houden zonder Hem. Je kent misschien de woorden van Thomas Boston wel die ongeveer zo luiden: als je niet kunt komen met berouw, kom dan om berouw, als je niet kunt komen met verlangen, kom dan om verlangen.

Maar je zegt: voor mijn gevoel merk ik er niets van dat Jezus me hoort of aanneemt. Ik ken je niet, maar inderdaad het zou kunnen zijn dat het is vanwege wat in Jacobus 4:2-4 staat. Altijd goed om je dat af te vragen en ook dat voor de Heere neer te leggen: "Zie of bij mij een schadelijke weg is en leid mij op de eeuwige weg".

Maar ik denk dat iets anders nog veel belangrijker is. Je zegt dat Jezus je niet hoort omdat je daar niks van merkt. Daarom geloof je niet dat Hij je hoort, aanneemt en redt. Maar dat is niet de goede orde; dat je eerst wil merken dat Jezus je aanneemt en dan zul je het geloven dat dat zo is. De Bijbel zegt het juist andersom. Als iemand tot Jezus komt (Johannes 6:37 bijvoorbeeld) dan mag hij -moet hij- geloven/vertrouwen dat Jezus hem zal aannemen, redden. Omdat Hij dat Zelf overvloedig betuigt in Zijn Woord.
 

"Als je niet kunt komen met berouw, kom dan om berouw, als je niet kunt komen met verlangen, kom dan om verlangen"

We zingen het ook in Psalm [berijmd] 72:6: "’t Behoeftig volk in hunne noden, in hun ellende en pijn, gans (totaal) hulpeloos tot Hem gevloden, zal Hij ten Redder zijn". Dat mag je, behoor je te geloven voordat en zonder dat je het voelt en ervaart. En dan zal Hij het op Zijn tijd ook laten merken en ervaren. Maar ook als je het (nog) niet ervaart, mag je vertrouwen dat Hij je heeft aangenomen in Zijn gunst.

Denk ook aan de Kananese vrouw. Die bleef aanhouden ook toen Jezus haar nog niets liet merken van Zijn hulp en redding. Dat noemde Jezus: groot geloof. Geloof! En dat is de HEERE waard, vanwege de betrouwbaarheid van Zijn Woord, verzegeld in de Heilige Doop. Juist nu mag je terugvallen op je doop (aannemend even dat je gedoopt zult zijn): HEERE, U hebt beloofd ook mij aan te zullen nemen. Daarom vlucht ik tot U.
 
Gods zegen gewenst en… Hij beproeft nooit boven wat je in Zijn kracht aan kunt.

Ds. D. Breure