Vrouw verplicht aanspreken als man

Op mijn werk moet ik een vrouw aanspreken met haar nieuwe mannennaam. Ik ben hierover in gesprek gegaan met de manager, maar er is geen begrip als ik aangeef dat ik dit om principiële redenen niet kan. Als ik hier niet in meega is er geen plek meer voor mij op mijn werk. Mijn weg was naar deze baan was tien jaar geleden erg duidelijk. Ik krijg verschillende adviezen van mensen om mij heen. De een vindt het geen principiële zaak, de ander geeft mij gelijk. Ik wil niet tegen Gods geboden ingaan; ik vind het een enorme strijd. Hebben jullie een antwoord of advies voor mij hoe ik dit bespreekbaar kan maken?

Een ingewikkelde situatie waar meerdere kanten aan zitten. Ik splits het even in een principiële kant en juridische kant. 

De principiële kant is voor ons lastig te beantwoorden, aangezien je er ook als christen verschillend tegenaan kunt kijken. Overigens kwam ik over het onderwerp nog een behulpzaam artikel tegen op de website van het RD: 'Bijbelse en pastorale benadering van transpersonen'. In dit artikel gaat het ook over het gebruik van voornaamwoorden. In dit artikel komt naar voren dat je als christen een verschillend standpunt kunt innemen als het gaat om het gebruik van ‘gewenste voornaamwoorden’.

Ik citeer een stukje uit het artikel: “Hoe dan ook vindt Sprinkle dat christenen hun zienswijze niet dwingend mogen opleggen aan anderen, hoe Bijbels die misschien ook is: ‘We moeten met nederigheid vasthouden aan onze standpunten, waarbij we genadevol de relatie prioriteit geven.’ Dat laatste speelt een belangrijke rol bij de ook in Nederland gevoelige kwestie rond het gebruik van voornaamwoorden. Wat doe je als een transpersoon je vraagt hem/haar aan te spreken met voornaamwoorden die niet overeenkomen met haar/zijn biologische geslacht? Hoewel Sprinkle begrip heeft voor de positie van de Amerikaanse theoloog John Piper, die dat een vorm van liegen noemt, kiest hij hier zelf voor het principe van ‘pronoun hospitality’ (in de Nederlandse uitgave wat omslachtig vertaald met ‘het gastvrij gebruiken van voornaamwoorden’). Als je weet dat je de ander pijn doet door te weigeren de door hem of haar gewenste voornaamwoorden te gebruiken, geef je aan die wens toe om de communicatie open te houden. ‘Christenen moeten relationele bruggenbouwers zijn en geen muren bouwen. De weigering om iemands voornaamwoorden te gebruiken kan voor de ander overkomen als een stenen muur die zo hoog is als de toren van Babel.’”
 
Misschien kan dit stukje nog helpend zijn om het onderwerp verder te doordenken. Uit dit stukje blijkt wel dat je als christen hier verschillend mee om kunt gaan. Goed om te bedenken is ook dat wanneer je meegaat in de gewenste aanspreekvorm, dat dat niet betekent dat je goedkeuring geeft aan de keuze van een cliënt. 
 
Wat betreft de juridische kant… Ontslag lijkt me op dit moment een erg vergaande consequentie. Is er formeel beleid opgesteld over deze situatie? Zo ja, is daar oog voor medewerkers die vanuit hun geweten bezwaar hebben tegen keuzes van de cliënt? 

In het gesprek met je leidinggevende kun je benoemen dat je het een heel ingewikkelde en ook principiële kwestie vindt en dat je tijd nodig hebt om hierin voor jezelf een standpunt in te nemen. Vraag om hier rekening mee te houden en je die tijd ook te gunnen. 

Met vriendelijke groet,
Marieke van de Beek,         
juridisch medewerker RMU