Mager Heilig Avondmaal

Ik weet van wijlen een oud gereformeerde predikant ergens in de jaren zeventig ( zal z'n naam niet noemen) die het avondmaal helemaal niet meer bediende in zijn eigen gemeente. Ooit bediende hij het avondmaal in een gemeente ergens in het land tijdens een weekdienst. Wij er heen, dat wil zeggen: m'n ouders , jongere broertje en ik plus een kennis van m'n ouders, een mevrouw bij hen uit de buurt, niet oud-gereformeerd, wel bekeerd inclusief de toen daarbij geldende status. Zij was om voor haar moverende redenen echter niet van plan aan te gaan. Er zaten een paar honderd mensen in het kerkje. De dominee begon te nodigen en uiteindelijk kwamen er twee vrouwen aan de tafel. De dominee had echter intussen de kennis van mijn ouders zien zitten en begon vervolgens uitgebreid te nodigen, drie, vier keer wat hij anders nooit deed, dit tot niet geringe verbazing van de aanwezigen die verder geen idee hadden. Uiteindelijk liet hij het erbij en zette de bediening voort zonder dat de vrouw die met ons mee was aanging.

Droevig.....

Dan vraag ik me af: Beseft deze gemeente wel dat het het lichaam van Christus is…?
Hij is het Hoofd, en Hij begeert zeer in het pascha mét Zijn lichaam ván Zijn lichaam te eten, waarbij ze Hem kunnen gedenken. 
Het lijkt alsof het lichaam hier het Hoofd wil regeren. 
Dit is niet alleen magertjes, dit is onterend. 

Calvijn was hierin Bijbelser: Hij wilde elke week avondmaal!!

De OGG heeft niet veel predikanten. Omdat het Avondmaal daar bediend moet worden door een dominee is het praktisch vaak ook niet haalbaar om het vaker te vieren/houden. Is het nog steeds niet goed, maar laten we ook mild zijn.

Dit speelt ook in gemeenten met eigen predikant.

Ik begreep laatst dat in zo'n gemeente iemand op een ledenvergadering gevraagt had om meer structuur hierin. Waarop de predikant vroeg of meneer er dan behoefte had om het Heilig Avondmaal te vieren.

Ik heb het idee dat hier bepaalde bijzondere visies op geloof, gelovigen, sacramenten enzovoorts aan ten grondslag liggen.

Het sacrament van het Heilig Avondmaal is deelnemen aan het Lichaam van Christus en Zijn aanwezigheid daar in is echt. Wij moeten daar naar verlangen EN deelnemen als we in Christus zijn anders zijn we Hem niet gehoorzaam. Hiermee onthoud de Kerk eigenlijk het sacrament voor de gelovigen.

De reformatoren hebben gestreden voor onder andere de communie onder twee gedaanten (Brood en Wijn) voor leken ipv enkel Brood (waarbij de priester de Wijn dronk). Ook kunnen we van Calvijn nog leren! Hij beaamde zelfs dat een jaarlijkse viering (zoals dat toen 'verplicht' was) een instelling van de duivel was. Uiteindelijk heeft de Kerkelijke situatie tijdens de reformatie een compromis gemaakt naar 4 maal per jaar. Daar moeten wij dan ook aan gehoorzamen, maar mogen uiteraard ook streven voor meer.