Twaalf bijlslagen beleven

Ik hoor nog al eens predikanten in ons kerkverband (Gereformeerde Gemeenten) zeggen, hoe noodzakelijk in een waar geestelijke leven de beleving van de twaalf bijlslagen zijn, zoals Boston dat aangeeft in zijn boek “De viervoudige staat”. En je een moment moet kennen dat je denkt verloren te gaan, zonder zicht op Christus. Vooral dat laatste hoor ik best wel veel door onze predikanten benadrukken. Kun je zeggen dat dit een onopgeefbaar onderdeel is van de leer van onze kerk? Maar in hoeverre wordt met het oog hierop terecht een beroep op Boston gedaan?

"Schrijft Boston deze twaalf toestanden als verplichte ervaringen en belevingen voor? Moet je een moment kennen dat je denkt verloren te gaan, zonder zicht op Christus? Het antwoord is nadrukkelijk “nee!” Eenvoudigweg al, omdat Boston expliciet zegt dat hij zijn overzicht niet oplegt en voorschrijft. Wat hij doet is dat hij allerlei uitwerkingen die de wet op diverse mensen heeft, in een bepaalde logische orde heeft geplaatst, zonder te zeggen dat elk mens alle twaalf de stadia beleeft. 

Een bijkomende aanwijzing vinden we in de tweeslag van wet en evangelie. Alle twaalf bijlslagen zijn werkingen van de wet, aldus Boston. De wet veroorzaakt dat we wanhopig worden. De wet biedt geen enkel perspectief. Denk dus niet dat de wet ons bij het Evangelie brengt! De wet brengt ons bij de dood en nergens anders. Niemand moet denken: als ik de werking van de wet ervaar, dan ben ik blijkbaar op de goede weg. Boston maakt glashelder dat de wet bediening van de verdoemenis is (2 Korinthe 3:6) en dat het reddend geloof altijd geloof in het Evangelie is.

Dus ook de twaalfde bijlslag, de meest radicale werking van de wet, is negatief en uitzichtloos. Moet je dat meemaken? Ja, als we daarmee bedoelen dat wij diep doordrongen moeten zijn dat de wet zonder Evangelie op geen enkele manier ons kan helpen. Alleen het Evangelie biedt uitzicht, redding, hoop, leven, genade. 

Wie beweert dat we een afsnijdingservaring moeten meemaken (en zich daarvoor op Boston beroept) moet stellen dat het Evangelie alleen mag worden verkondigd aan mensen die bij de twaalfde bijlslag zijn aangekomen. Maar dat zegt Boston nu juist niet! Hij preekte Wet en Evangelie altijd tegelijk, met de nadruk op het Evangelie. Ik vind het merkwaardig dat sommige mensen alleen deze ene passage van Boston zo graag aanhalen, maar je hoort ze zelden over zijn andere geschriften. Wie zijn preken over Evangeliedwang kent, weet dat Boston onmogelijk in een wettisch schema te persen valt."

(Uit: Twaalf bijlslagen)