Bidden om een geestelijke ouder
Ds. J.D. Heikamp | 9 reacties | 26-03-2026| 12:50
Vraag
Mag je bidden om een geestelijke vader of moeder? Ik heb in mijn omgeving niemand met wie ik van hart tot hart over geestelijke zaken kan spreken. Ik verlang er zo naar om iemand te hebben met wie je daarover kan spreken, aan wie je je vragen kunt stellen, die je raad kan geven, met wie je je worsteling in het geloof kunt delen. Niet om het van mensen te verwachten, maar mag je daar naar uitzien? “Voegt u bij de Godgezinden en gij moogt er Jezus vinden.” Hoe doe je dat?
Antwoord
Hoe doe je dat, is de vraag. Gewoon op de rustdag naar Gods huis gaan. Bezoek de doordeweekse diensten. Zijn er Bijbelkringen ofzo, ga er heen. Er zijn pauzes waarin gelegenheid is om met elkaar van gedachten te wisselen. Je leest zoveel advertenties, bijvoorbeeld in het RD, van gezelschapsdagen en zendingsbijeenkomsten. Het is teveel om het allemaal op te sommen. Probeer naar mensen te luisteren en vraag eens wat zinnigs. Dat is nodig om wat aan te leren en af te leren.
Hoe doe je dat? Een vader en moeder heb jezelf niet uitgezocht, die heb je gekregen. En zij hebben jou ook niet uitgezocht maar gekregen. Zo gaat het tevens met het krijgen van geestelijke vrienden en vriendinnen. En bovenal niet vergeten om te bidden tot Hem, Die een Vreemdeling was op aarde en uitging in het land om van vijanden vrienden te maken in de weg van wedergeboorte en bekering. Het moge je geschonken worden om Hem te kennen, Die een Vriend wilde zijn van hoeren en tollenaren. “Ik ben een vriend en metgezel van allen die Hem vrezen.”
Ds. J. D. Heikamp
Dit artikel is beantwoord door
Ds. J.D. Heikamp
- Geboortedatum:09-11-1939
- Kerkelijke gezindte:Hersteld Hervormd
- Woon/standplaats:Staphorst
- Status:Actief
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Mocht je in de omgeving van het westland wonen, mag je mij contacten.
(Mag sowieso, maar je zoekt juist iemand in de buurt begrijp ik)
Ze hebben altijd een pauze, heel geschikt om andere mensen te ontmoeten!
Mooi voorbeeld wat de ds aanhaalt over je natuurlijke ouders
Ik lees dat jij de vraagsteller bent. Daarom even een reactie van mijn kant. Ik lees dat je kerkelijk betrokken bent: zijn daar mensen waarbij je het idee hebt dat zij een voorbeeld voor je (kunnen) zijn? En zo ja, wellicht kan je hen eens aanspreken en aangeven dat je een gesprek met hem/haar zou willen en eens van hart tot hart over geloofszaken/geesteszaken wilt praten.
Het is heel bijbels trouwens, je leest dit terug in het nieuwe testament waarin volwassen vrouwen en mannen opgedragen worden een voorbeeld te zijn voor de jongere generatie en naar ik dacht, te 'onderwijzen'.
Ik weet dat in sommige gemeentes oudere volwassenen en jongeren worden gematcht om zo een mentor te hebben (maar vaak leert de oudere generatie ook weer van de jongeren). Het is niet gek om deze vraag te stellen, maar wees erop voorbereid dat niet iedereen er open voor zal staan.
Heel veel zegen!
Wil je iemand die jou begrijpt?
Ik dacht in het verleden ook een geestelijk vader gevonden te hebben maar dat is uitgelopen op een teleurstellende ervaring. Ik maakte de fout om diegene op een voetstuk te zetten waardoor de verhouding scheef groeide. Zijn mening was zo belangrijk voor me dat ik alles daaraan toetste en mijzelf wat kwijtraakte.
Wil ik je voor waarschuwen!!!!! Vind je eigen identiteit in Christus en laat niet iemand anders die voor jou bepalen.
Dat neemt niet echter niet weg dat het een Bijbels principe is:
Kinderen - jongelingen - vaders.
Zie 1 Joh. 2:12-14
Ik heb 1 Johannes 2 vers 12-14 (statenvertaling) opgezocht. Je bedoeld neem ik aan de vermaningen van Johannes aan de kinderkens, vaders en jongelingen?
Wat dat betreft kan ik het gewoon met je eens zijn. Het is in relaties onderling nodig dat er vermaand wordt. Ik zal ook op mijn fouten moeten worden gewezen.
Het punt is alleen dat mensen ook maar mensen zijn. Die de balken in hun eigen ogen niet zien en herhaaldelijk in dezelfde fouten stappen. Dit door bepaalde karaktereigenschappen en/of verkeerde inzichten.
Ik ken een dominee die zo overheersend was/is in zijn overtuigingen dat hij (hoe goedbedoeld ook) zijn eigen overtuigingen opdrong aan de schapen van zijn kudde, tot op het sterfbed toe. Die schapen spraken op een gegeven moment zoals de dominee en papegaaiden alles na terwijl het ten diepste niet hun eigen overtuiging was.
Of een ander voorbeeld; een huwelijk hier op het dorp waarvan de man zo geestelijk goed kon praten met een andere vrouw dat hij scheidde en haar trouwde. Waarna hij die vrouw ook weer verliet voor nummer drie.
In relaties moet je bepaalde grenzen erkennen en niet te buiten gaan.
En relaties is wat de vraagsteller zoekt!
