Veertig jaar van Egypte naar Israël lopen
Redactie Refoweb | 12 reacties | 21-01-2026| 12:49
Vraag
Waarom duurde het veertig jaar voor Mozes en het volk om het beloofde land in te gaan? Als je op Google maps intypt om een route van Egypte naar Israël te lopen geeft het aan dat dat ongeveer een week duurt. Hoe kon zo'n reis ooit veertig jaar duren?
Antwoord
Inderdaad, vanaf de Horeb in de richting van het Seïrgebergte, tot aan Kades-Barnea, is het normaal gesproken elf dagen reizen (Deuteronomium 1:2). Daar aangekomen, toen de Israëlieten bij de grens van het beloofde land Kanaän stonden, stuurden ze twaalf verspieders vooruit (Deuteronomium 1:22). Tien verspieders brachten een angstaanjagend verslag uit over de reuzen en de sterke steden daar. Het volk raakte in paniek, wilde niet naar binnen en wilde zelfs terug naar Egypte. Door dit gebrek aan geloof in Gods belofte strafte de HEERE hen. Hij bepaalde dat voor elke dag dat de verspieders in het land waren geweest (veertig dagen), het volk een jaar moest zwerven (Numeri 14: 34). Dit betekende 40 jaar zwerven, totdat de hele generatie van 20 jaar en ouder -die uit Egypte was gekomen en getwijfeld had- in de woestijn zou zijn gestorven (Numeri 14: 29). Van de oorspronkelijke generaties mochten alleen Jozua en Kaleb het beloofde land binnengaan, omdat zij wél geloofden dat God hen de overwinning zou geven.
Dit artikel is beantwoord door
Redactie Refoweb
Bijzonderheden:
Mailadres: vragen@refoweb.nl
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
De afstand tussen Goosen en Kanaän was slechts een week reizen. De kinderen van Israël waren slaven en bezaten geen krijgskunde. Bij het betreden van Kanaän zou men ongeoefend direct in conflict komen met de inwoners. De 12 verkenners observeren ook de Enakieten die daar gehuisvest waren.
Nog vermoeid van de snelle uittocht uit Egypte zouden zij geen partij zijn voor de bewoners van Kanaän. In Zijn grote wijsheid heeft de Eeuwige mijn volksgenoten willen sparen voor dat debacle. De intocht moest dus niet vanuit het zuiden maar vanuit de opgang van de zon in het oosten.
Velen onder u denken nog steeds dat het de Sinaï is. Dat klopt niet want dat is Egyptisch grondgebied. Wij moesten bijeenkomen buiten Egypte. De plaats van overtocht is vanaf het strand van Nuweiba naar Arabië. 20 jaar geleden was het mogelijk om via Google Maps de zwartgeblakerde berg Horeb te zien. Inmiddels is deze door toedoen van Arabië afgeplakt met een algemene woestijnkleur.
In de rechterarm van de Rode zee is op 200 meter diepte een zandbank die het effen pad was waarlangs alle kinderen van Israël over heen konden lopen. Het wonder van de uittocht ging als en roes aan hen voorbij. Vrij, geen slavenarbeid en geen verantwoording over de te leveren prestaties tegenover de Egyptenaren.
Wel een zeer overtuigend wonder de watermuren van 200 meter hoog. In de ochtend lopen zij tegen de zon in naar de overzijde. Het pad wordt ten volle verlicht door de zon. Zij doorlopen allemaal het wonder! Na een reis van 50 dagen met hier en daar uitrusten wordt de berg Horeb bereikt. Frappant in het Arabisch wordt de Horeb de berg Muzza (Mozes) genoemd daar waar het brandende braambos was. Die plaats had de Eeuwige voorbestemd. Daar mochten wij de Tien Woorden horen en ons geestelijk voorbereiden om ons thuisland te betreden.
Daar was ook de voorbereiding en de bouw van de (draagbare) Tabernakel. Priesterdiensten werden daar ingesteld en het verblijf was daar bijna 2 jaar. Daarna zend Mosje de twaalf verkenners uit met de volgende missie: breng verslag uit over de status van het land, zijn inwoners en steden en kom dan terug met jullie waarnemingen. Oeps, 10 van de 12 brachten een negatief verslag. Het ergste was dat zij sterker waren. Wij waren slechts sprinkhanen in hun ogen. De typische oosterse overdrijving, die zeer gretig en voor waar wordt gehouden onder mijn volksgenoten.
Hoe nu verder? Mijn volksgenoten moesten een militaire structuur opbouwen en zich voorbereiden op strijden tegen anderen. En ook daarin voorziet de Eeuwige door een limiet te stellen. De sanctie is zeer zwaar maar wel rechtvaardig. Iedere 20 plusser zal niet in het beloofde land aankomen. Zij dienen de jongeren op te leiden die wel de strijd zullen aangaan. Afdelingen worden gevormd en krijgskunde geleerd. Regels die daarvoor gelden worden uitvoerig besproken. Tactieken die andere legers gebruiken worden bestudeerd en besproken.
Al staat het er niet letterlijk, de realiteit is het wel en de strijd wordt geleverd door de nieuw te vormen soldaten en hun bevelhebbers. De opbouw van een leger vergt veel oefening en tijd. De eerste schermutseling komt als Amalek ons in de achterhoede aanvalt.
Was het een verloren tijd? Nee, er was een dichte nabijheid van de Eeuwige gedurende die 40 jaren. Het waren Zijn beschermende handen om ons heen. En zij die ons tegemoetkwamen met kwade bedoelingen moesten het onderspit delven. Een miljoenenbevolking in de woestijn is gemakkelijk te herbergen. Ruimte genoeg. Totdat de uitspraak van de Eeuwige kinkt: alle 20 plussers zullen hier sterven. Kijk nu eens naar het praktische daarvan. Het begraven geschiedde buiten de legerplaats.
Er werden kinderen geboren en ouderen vielen om ons heen. Het was dus noodzakelijk om van plaats te verwisselen. Men hoefde niet meer een pad tussen de graven vrij te houden. Een nieuwe pleisterplaats bood weer ruimte voor een nieuwe begraafplaats. Zo gingen wij voort onder de wolkkolom en de vuurkolom. Rondtrekkende nomaden en karavanen hebben onze zeer geordende legerplaats gezien met wolkkolom en vuurkolom.
De rechtspraak was zeer direct en uiterst rechtvaardig gedurende die korte tijd in de woestijn. Onder u zullen er velen zijn die de Bijbel kennen en dit op de een of andere manier in een context te plaatsen. Dan gaat het opnieuw leven. Alle kinderen van Israël worden met Pesach ingeprent: ook jullie die nog niet geboren waren zij uit het slavenhuis verlost door een Sterke Arm.
Ik denk dat Willem B hier bedoeld dat de vragensteller wel Google geraadpleegd heeft terwijl het in de Bijbel klip en klaar staat waarom die reis 40 jaar geduurd heeft, dat is iets anders dan opzoeken hoe ver de ene plaats van de andere ligt.
Toch hadden ze in exodus 17 al gewonnen van de Amelekieten, omdat de Heere voor hun strijdde, de oorzaak lag mi in het ongeloof van de Israëlieten.
De vraag had hij/ zij namelijk ook aan google kunnen stellen maar toch gekozen om dat hier te doen.
Eens, daar had ik even niet aan gedacht...
Dankjewel
Dat was een zeer zware strijd, waarbij Mosje gedurende die veldslag zijn staf omhoog moest houden. Daarmee geef ik ook aan dat wij niet opgewassen waren tegenover onze vijanden.
Alle eer gaat naar de Eeuwige die de overwinning gaf door een krachtsinspanning van Mosje en zijn helpers om de staf hemelwaarts te houden.
Het is ook nogal willekeurig dat zin/haar reacties vaak blijven staan terwijl andere reacties (die niets toevoegen of overeenkomen met die van de deskundige) altijd worden verwijderd.
Een bijkomend voordeel is in dat geval dat Jesaja 40 zijn/haar identiteit aan ons bekend maakt en we dan dus ook weten hoe zijn/haar deskundigheid kan worden geduid.
Alvast bedankt.
De plek van de doortocht en de locatie van de Sinaï blijft een intressant onderwerp. Als je de video van Ron Wyat bekijkt (die overigens nog heel veel andere dingen ontdekt zou hebben; zoals de ark van Noach en de ark van het verbond) ziet het er overtuigend uit. Toch wordt het ook weersproken en deel ik graag deze link met diepgaande info.
https://biblearchaeology.org/research/exodus-from-egypt/2264-mount-sinai-is-not-jebel-allawz-in-saudi-arabia
Dank u wel voor de URL.
De Messiasbelijdende Jood Ron Wyatt heeft de totale route door de Sinai die de kinderen van Israël met vele Gojim herontdekt. Zijn werk is baanbrekend geweest en wordt door velen die vasthouden aan de kloosters betwist. Echter de stille getuigen liggen op de bodem van de zee. Zowel Arabië als Egypte betwisten het en moeten dan erkennen dat de Bijbel waar is.
Zijn uitgangspunt: niet de berg die Helena heeft aangewezen en waar nu een klooster staat vanwege het feit dat wij dan nog steeds in Egypte waren gebleven. Maar ja wat kan je van een heidense vorstin verwachten die totaal geen kennis heeft. Rondom die berg is geen ruimte voor 600.000 mannen. Dat prikte bij hem temeer omdat hij wist dat Elia bij de berg Horeb is geweest.
Gelet op de enorme snelheid die wij toentertijd aflegden (onder een volle maan) werd de oost-west karavaanroute gebruikt. Gebruik makend van de afstandsmeter klopte de tijd en de route.
Maar er is meer aan toe te voegen aan de bevindingen van Ron Wyatt, die door hem niet genoemd zijn. Dat is de directe invloed van de Eeuwige die de zandbank heeft geschapen. De neervallende regen en het wegzakken van het water van de zondvloed naar lagere plaatsen namen de miljoenen zandkorrels mee richting Nuweiba. Ook van de andere kant was datzelfde proces gaande.
Dat leert ons de grote zorgzaamheid van de Eeuwige die via een natuurlijk proces een onzichtbaar pad had voorbereid. Hem alleen alle eer voor dit natuurwonder.


