Wel of niet naar crematie

In 1 van de vragen lees ik als antwoord: 'je kan er wel heen, als je maar nadrukkelijk laat weten dat je het niet eens bent met de gang van zaken'.
Zouden we daar andersom op zitten te wachten? Als ik de dagen voor ik mijn geliefde begraaf, en ik krijg het bericht: 'ik kom wel hoor, maar ik ben er echt op tegen dat we bij het graf met elkaar bidden' dan denk ik: 'houd je mond of kom gewoon niet'.

Altijd maar dat opgeheven vingertje, maar andersom vinden we dat ze ons wél moeten respecteren.

Hoewel ik begraven zeker zie als de meest bijbelse manier, is er geen strikt verbod op begraven. Dat wordt vaak 'vergeten' in deze hele discussie.
Wel zie je dat verbranden gezien wordt als 'extra straf' na de doodstraf. Het is geen eervolle begrafenis zeg maar.

Overigens is er heel beperkte ruimte in de ruimte van de oven zelf. Je kan daar niet met 100 man staan, zeg maar. Dus meestal is het alleen de dienst, en dan gaat de kist naar de oven. Misschien dat er hooguit 10 man mee kunnen.
Dus je kan altijd stellen dat je na de dienst in ieder geval niet meegaat naar de ruimte van de oven. Dat is niet gek want de meeste aanwezigen kunnen praktisch gezien niet mee.

Eens met @Tonny
Je gaat niet naar een crematie om daarmee in te stemmen; je bent er voor een heel ander doel.
Waarom zou je dat zo nodig moeten aangeven? Om hen te laten zien dat je toch wel anders/beter bent dan zij? Om jezelf schoon te praten voor God?
Wellicht weten de nabestaanden ook al lang dat jij er anders over denkt en anders kun je heel misschien (veel) later het er nog eens over hebben.
Zijn de mensen die er níet heen gingen en er probleem mee hebben dat een ander wél ging christen? Dan kan er toch onderling een gesprek in liefde plaatsvinden? Als ze geen wedergeboren christen zijn, dan hebben zij zelf een probleem wat veel groter is...

Ik denk dat de nabestaanden van de overledene die gecremeerd wordt het heel fijn vinden wanneer je als 'bezwaarde' toch komt. Net zoals je het als reformatorische familie heel erg fijn vindt wanneer je niet gelovige buren toch naar de begrafenis van 'jouw' overledene komen.
Die mensen komen je ook niet bij het condoleren nog even vertellen dat ze wel geweest zijn, maar dat ze het absoluut niet eens zijn met de preek en de manier van afscheid nemen.

Bij ons in de familie speelde ook zoiets, maar dan met bruiloften. Een aantal mensen kwam niet vanwege het kerkverband waarin getrouwd werd. Dat doet zoveel pijn... Als je mensen de liefde van God wilt laten zien en graag wilt dat ze ook tot geloof komen, dan zijn je daden en je houding belangrijker dan je woorden.... Ga maar gewoon. Door niet te gaan bereik je niets dan alleen maar verwijdering, scheve gezichten en verdriet....

Wanneer je afscheid wilt nemen van de overledene en/of betrokken bent bij de nabestaanden dan kun je toch niet wegblijven?
Je bent niet verantwoordelijk voor de beslissing om gecremeerd te willen worden. Je hoeft er niet mee in te stemmen of het te veroordelen.
Het idee van verbranden als extra straf begrijp ik niet. Opgesloten in een kist onder de grond gestopt vind ik een gruwelijker idee als ik mijn fantasie laat gaan.

Rembrand, tja ik heb de wetten van het OT niet gemaakt. Het werd gezien als 'oneervol' omdat het lichaam totaal vernietigd wordt. Als je even m visualiseert wat er in de grond met je lichaam gebeurt, is dat ook geen pretje nee.

Maar goed: het verbranden van het lichaam wordt in de bijbel enkel negatief beschreven. Dat was even mijn nuance na 'de bijbel verbiedt het niet expliciet'.

Lev 20:14
Lev 21:9
Gen 38:24
Joz 7:15, 25-26

Begraven in de aarde is in sommige leefgebieden in de wereld niet mogelijk. Denk aan volken die in een hoog gebergte leven. Voor iedere overlede een opening in rots hakken lijkt me nogal een klus.
Wanneer er ook gebrek aan brandhout is, werd/wordt het lijk overgegeven aan de gieren. De spirituele gedachte is dat de ziel op die manier wordt bevrijdt. Dit las ik ooit in een tijdschrift.
(een zijweg van het onderwerp waar de vraag over gaat)

Stof zijt gij…Tot stof zult gij wederkeren.
Bij een crematie heel letterlijk.
En in veel culturen dé manier om met een dood lichaam om te gaan.

Ik zou zeker gaan. Als je zelf liever een begrafenis hebt (begrijpelijk!) is dat niet altijd hetzelfde als waar een ander voor kiest.
Wat mij betreft is de relatie hier belangrijker dan je gelijk.

Voor wie zou je naar een crematie gaan? Dat doe je, als het goed is, voor de familie van de overledene, als blijk van medeleven. Dat lijkt mij een gepast moment om je eigen ego even thuis te laten.

Terecht wordt hier genoemd dat je het andersom ook niet zou waarderen als jij degene bent die condolances in ontvangst neemt van gasten en dan nog even benadrukken dat je zichzelf liever laten cremeren om die en die reden.

Ik ga niet zozeer naar een begrafenis of een crematie maar ik woon de uitvaartsamenkomst bij (geen 'dienst' want het is, ook kerkelijk gezien, geen dienst tenminste bij protestanten niet. Hoe het bv. bij katholieken zit weet ik niet).
Waarom doe ik dat? Om mijn belangstelling en medeleven te tonen met de familie van de overledene. Omdat ik de overledene gekend heb, ik de nabestaanden (goed) ken, ik fatsoenshalve mijn 'gezicht' moet laten zien enz. enz.
Ik ben daar niet om expliciet mijn instemming te betuigen met de gang van zaken, de spreker en wat hij zegt, de bloemen, de kaarsen enz. enz. Ook ga ik niet tegen de nabestaanden zeggen bij het condoleren ervoor of erna ik kom cq ik ben er wel maar ik ben er tegen hoe jullie het vormgeven. Dat vind ik zeker niet iets om op zo een moment te ventileren. Het is in mijn ogen zelfs hoogst ongepast. Blijf dan thuis denk ik dan.

Voor mij is het heel simpel:

Als je een overledene de laatste eer wilt bewijzen en/of de familie wilt ondersteunen, dan ben je op een uitvaartdienst. Of dat nu een crematie of een begrafenis is.

Je hoeft als christen niet op ieder moment jouw normen aan een ander op te dringen, zo is mijn bescheiden mening. Er zijn momenten waarop dat zelfs ronduit ongepast is. Een crematie is zo'n moment.