Overleden dierbaren gedenken

Ik zie op internet dat het vrij normaal is in de ‘wereld’ dat een overledene herdacht wordt op z'n sterfdag en geboortedag. Echter, ik word er ook in onze kring mee geconfronteerd. Het is een hele cultus. Alle kinderen en kleinkinderen komen, men gaat gezamenlijk naar de begraafplaats, etcetera. Het doet mij denken aan voorouderverering. Toen mijn eigen vader jong overleed hebben we nooit zoiets gedaan. Ik wil graag meeleven, maar vanuit de Bijbel zie ik geen aanleiding tot zoiets. Hoe moet ik hier mee omgaan?

Inderdaad, uitvaartverenigingen bieden op internet allerlei tips om overleden dierbaren te gedenken. Maar hoe gedenken we onze geliefden? Er zijn mensen die regelmatig naar het graf gaan, anderen doen dat niet omdat je er toch niets meer vindt, zegt men. Wel of niet naar het graf gaan is een persoonlijke zaak. We gedenken de onzen niet alleen bij het graf, maar thuis bij het zien van een foto of door andere dingen die in je herinnering komen, of door andere familie leden te spreken over degene die we gedenken.

Maar wat moeten we wanneer in de familiekring een bijeenkomst wordt georganiseerd rondom het gedenken van een dierbare, compleet met het gaan naar het graf? Op zich is daar niets op tegen als het maar niet een soort feestje wordt waarbij de ernst van het leven en de dood op de achtergrond komt. Er is zoveel oppervlakkigheid rondom de dood en het begraven worden. Zou het daarom niet goed zijn om bij zo’n gelegenheid de Bijbel te openen bij de tekst waar uit gepreekt werd in de rouwdienst of de opname van de rouwdienst weer te beluisteren als die voorhanden is. Wat hebben de woorden van toen uitgewerkt in het leven van de nabestaanden? Houden wij er rekening mee dat we hier geen blijvende stad hebben en zoeken wij de toekomende? Wij allen zullen eenmaal moeten verschijnen voor de Heere als Rechter. Kennen we Hem nu als onze Redder en Zaligmaker?

Ds. A. J. Schalkoort