Dwaas

Ik heb een vraag over Mattheus 5:22. Daar staat: “Maar Ik zeg u: Al wie ten onrechte boos is op zijn broeder, zal schuldig bevonden worden door de rechtbank. En al wie tegen zijn broeder zegt: Raka! zal schuldig bevonden worden door de Raad; maar al wie zegt: Dwaas! die zal schuldig bevonden worden tot het helse vuur.”

Hier zegt de Heere dus dat wie “dwaas” zegt tegen zijn broeder tot het helse vuur schuldig bevonden wordt. Dat klinkt in mijn oren een beetje zwaar. Als ik dwaas vergelijk met de woorden die men tegenwoordig zegt tegen elkaar lijkt dwaas nogal een zacht en onschuldig woordje. Waarom tilt de Heere zo zwaar aan dit woord? Of had dit woord in vroegere tijden een zwaardere lading die het tegenwoordig niet echt meer heeft? Want als iemand mij dwaas zou noemen, omdat ik bijvoorbeeld een domme actie had gedaan, zou ik dat niet heel zwaar of beledigend opvatten.

Lees voor het antwoord het artikel 'Jij dwaas!'.