Tijd voor een relatie

Ik ben jonge vrouw van in de 20 en heb al het nodige meegemaakt. Tot voor kort riep ik daarom ook dat ik nooit zou trouwen en dat kinderen al helemaal niets voor mij waren. Inmiddels is mijn jongere broer getrouwd en hij en zijn vrouw verwachten een kindje. Mijn andere zusje gaat ook trouwen. En ik merk nu dat er bij mij ook wel een verlangen is naar een relatie.

Maar ik ben zo bang voor gevoelens die dan los (kunnen) komen, ondanks de jarenlange therapie. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan en hoe doe je dat eigenlijk, een relatie aangaan? Als ik om me heen kijk zijn de mensen met een relatie ook de mensen met een groot netwerk. Helaas heb ik dat niet, ook binnen de kerkelijke gemeente waartoe ik behoor zijn geen jongens/mannen van rond mijn leeftijd... Ik vind het zo moeilijk hoe ik hiermee om moet gaan, kunnen jullie me tips geven?

Beste vraagsteller,

Jarenlange therapie, schrijf je... hoe heb je daar geleerd om met gevoelens om te gaan? Angst werkt belemmerend en dat lees ik terug in je verhaal. Misschien ligt daar de sleutel voor de uitdaging die je ook zoekt door te verlangen naar een relatie. Is de therapie afgerond, of kun je nog eens terug voor een gesprek? Zo ja, doe dat!

Om mensen -jongens, mannen- te leren kennen, schrijf je, heb je een groter netwerk nodig. Wel, dat kan op heel veel manieren, maar moet bij jou passen! Lid worden van een sport- of (bijbel)studievereniging, boeken-leesclub of een hobby zoeken. Kijk maar eens om je heen, want met open ogen en oren kom je een heel eind! Als je het wilt, tenminste. Hoe begìn je dan een relatie? Ach, daar zou ik me nog maar niet te veel zorgen over maken. “You fall in love” zeggen de Engelsen, ofwel als je verliefd bént wil je niets liever dan contact maken en elkaar leren kennen. Heb ik een eindje op weg kunnen helpen?

Marijke Rots