Moedeloos van mijn harde koude hart

Ik ben moedeloos van mijn harde koude hart. Hoe moet het toch ooit weer goed komen? Als ik zo hard, zo koud blijf ga ik toch voor eeuwig verloren? Ik wil zo graag een kind van God worden... maar ik ben zo hard en zo leeg en zo koud. Ik kan niet tot God bidden want mijn gebeden lijken zo leeg! Het moet bij God vandaan komen, maar wat als dat nooit bij mij gebeurt? Dan blijf ik dus zo en is het hopeloos met mij gesteld! Ik ben zo bang dat ik zo blijf, het lukt me niet om mijzelf te veranderen... hoe moet het nu?

Beste vragensteller- of stelster,

Achter jouw vraag schuilt een intense worsteling. Een worsteling met jezelf, een worsteling met God. Een strijd om je ziel, waarbij de satan een stevige partij meeblaast. Wat hij ten enenmale wil voorkomen is dat jij God aanroept in de nood. Vandaar dat hij je confronteert met jezelf. Op een gemene manier laat hij je zien dat jouw gebeden niets voorstellen, dat jouw hart té hard is om door Gods genade veranderd te worden. De satan wil je wanhopig maken en hij lijkt alles mee te hebben. Het pleit in zijn voordeel dat jij jezelf niet kunt veranderen.

En toch: op afstand roep ik je toe: volhard in de gebeden! Al lijken ze zo leeg, vertel dat maar aan Hem. Hij weet raad met onze harde koude hart, onze lege en vormelijke gebeden, onze moedeloosmakende gedachten. Jouw situatie is geen reden om bij God vandaan te vluchten, maar onderstreept alleen maar de noodzaak om tot Hem te komen! Jij ervaart jouw situatie als een enorme blokkade. Echter, jouw verlegenheid is Zijn gelegenheid om genadig te zijn.

Mag ik je nog één advies geven: vergeet niet de Bijbel ter hand te nemen. En open met name “de bijbel in de Bijbel”: het boek van de Psalmen. Worstel met God om God! En weet dat Hij niet om jou, maar om Christus’ wil genadig zal zijn! Hoop op Hem, sla het oog naar boven!

Hartelijke groet,
Ds. A. van de Weg