Lastig vrienden maken

Ik heb een lastig probleem: ik kan niet zo goed vrienden maken. Ik heb een leuk gezin met twee pubers, een schat van een vrouw, mooi werk, zit in de kerkenraad en ben actief in het verenigingsleven buiten de kerk. Ik heb heel veel kennissen, kan met veel mensen leuk praten, maar het blijft daar meestal bij. Eigenlijk ben ik best verlegen, al weet ik dat goed te verbergen. Verder dan 'sociale contacten' gaan mijn relaties buiten het gezin niet. We krijgen ook haast nooit visite. Soms nodigen we iemand uit, die komt dan een keer en het is gezellig. Maar dan stopt het weer. Of we nodigen een stel uit maar er komt iets tussen en ze bellen af. Toch zou ik graag een of meer goede vrienden hebben waarmee ik geestelijk en intellectueel op één lijn zit. Om samen te van hart tot hart te praten bij een goed glas wijn. Maar hoe krijg ik dat voor elkaar?

Beste vraagsteller,

“Om samen van hart tot hart te spreken bij een goed glas wijn.” Dat betekent níét afwachtend zijn of de ánder zijn hart openstelt. Het aangaan van een vriendschap begint bij uzélf. De vraag is: wie wilt ú zijn voor de ander? Ofwel: eerst uw eigen hart, dan komt het hart van de ander vanzelf wel bij dat heerlijke glas goede wijn! Kijk eens kritisch naar uw eigen inbreng en uw houding. Bijvoorbeeld in een gesprek. Bent u zelf open over hetgeen u bezighoudt? Stelt u uitnodigende vragen aan de ander, zodat hij/zij merkt dat u daadwerkelijk geïnteresseerd bent? Wellicht is het een goede tip om eens een boek te lezen over communicatie.

Interessante vraag aan uzelf is ook: waarom verbergt u uw verlegenheid? Heeft dat te maken met angst, mogelijk voor afwijzing? Oeps, dat is een heel rechtstreekse vraag. Wat gebeurt er nu met u? Meteen in de verdediging in uw gedachten? Of ontkenning?

Denkt u er eens rustig over na en praat openhartig met uw vrouw, juist ook over dat wat u nu aan mij voorlegt. Natuurlijk kunt u nog eens schrijven... nadat u eerst deze tips geprobeerd hebt (en neem daar de tijd voor!).

Marijke Rots