De minste zijn

Als er ergens ruzie is, waar dan ook, is het vaak zo dat er twee schuld hebben. Wat is dan de beste manier om tot een oplossing te komen? Moeten wij als christenen de minste zijn? Dus dan zal je over jezelf heen moeten stappen. Is het dan wel goed om bijvoorbeeld je excuses aan te bieden, terwijl je het er eigenlijk er niet mee eens bent? Is dan deze zelfverloochening op zijn plaats? Als beide partijen op elkaar wachten totdat een van beiden begint met het bijleggen van de ruzie, kan dit heel lang duren. Wat zegt de Bijbel hier over?

Ik weet niet of ruzie altijd tweezijdig is. “Waar twee huilen hebben twee schuld”, of “geen rook zonder vuur” vind ik bepaald versluierende uitspraken. Wanneer ergens iemand iets doet wat een ander kwets of irriteert of boos maakt -oorzaak tot meningsverschil, conflict, ruzie, oorlog- is het doorgaans eenzijdig in ontstaan, maar de ruzie zelf kan tweezijdig worden in de uitwerking.
 
Het lijkt mij veel zinvoller te zien hoe een geschil opgelost wordt. De Bijbel spreekt hierbij o.a. over de ander wang (1) en over zeventig maal zeven maal (2). Dat betekent: boven verwachting (1) en bovenmate (2). Het is doorgaans een trek van trots en hoogmoed in onze menselijke natuur om niet de de eerste stap te willen zetten. “Zolang hij/zij niet..., dan zal ik...”. Het gelijk naar je eigen kant toe trekken, zelfs áls je gelijk hebt.
 
Je kunt wel zoeken/kijken naar de oorzaak (wat iemand gedaan heeft) en daarbij allerlei redenen bedenken wie wel of niet gelijk heeft, of wie de eerste stap moet zetten, hoe en waarom. Maar je zou ook juist eens naar het gevolg kunnen kijken: waarom sleept een ruzie zich zo lang voort, soms wel dertig of veertig jaar? Is dat het je allemaal waard?
 
Kortom, in Bijbelse lijn ben jíj de eerste en daarom de held. Want “wie zichzelf overwint is sterker dan wie een stad inneemt.” De keerzijde is dat je een gevangene wordt van je eigen wrok. Zie ook: Lukas 6:29 en Mattheus 18:21-22.
 
Ds. M. F. van Binnendijk,
Rotterdam