Vrijgezel en Gods weg

In de Bijbel staat dat het huwelijk een instelling van God is. Maar hoe zit dat dan als je vrijgezel blijft/bent? Betekent dat, dat je niet Gods weg gaat, of kan dat ook Gods weg zijn?

Dat is nu ook toevallig. Ik heb net j.l. zondag een derde preek gehouden in een serie over Mattheus 19:1-12, daartoe aangespoord door ons jaarthema “Omzien naar elkaar” en het mooie boekje van drs. H. de Jong, “Trouwen, scheiden, alleen blijven”.
 
Met evenveel recht kun je op grond van Mat. 19:12 en 1 Kor. 7 spreken over de heiliger (wie trouwt doet goed; wie niet trouwt doet beter!, zegt Paulus) staat van het vrijgezel blijven en dus is het ook een instelling van God. Wel is het een gave (vers 7) als je niet wilt trouwen om wille van de gerichtheid op het Koninkrijk van God. In het Koninkrijk van God zullen we niet trouwen, omdat we daar als engelen in de hemel zijn (Mattheus 22). Het huwelijk wordt dus gefundeerd vanuit de schepping, maar gerelativeerd vanuit het Koninkrijk.
 
Je kunt het echter nooit verplichten om niet te trouwen (celibaat; zoals de Rooms Katholieke-kerk voor haar geestelijken). Als reactie op de RK-kerk zijn wij als protestanten teveel doorgeschoten naar: je moet als het even kan trouwen. We nemen dan Jezus en Paulus woorden niet genoeg serieus. Wellicht moeten we eerst weer een vervolging van christenen meemaken om Paulus weer beter te begrijpen.

Ik vind dat in de preken en de voorbeden er meer aan de vrijgezellen gedacht moet worden. Sowieso kan een vrijgezel niet floreren zonder vriendenkring en ik hoop dat je in jouw gemeente vrienden om je heen hebt of elders vrienden vindt.
 
Zie tenslotte: J. Agterkamp: “Ongetrouwd blijven. Kan ik er wat aan doen”?  Boekencentrum.
 
Hartelijke groet,
ds. L. W. Smelt, De Bilt (Dorpskerk)