Telefoon als verdoving

Ik heb een vraag aan Wilbert Weerd. Er zijn wat antwoorden op Refoweb die me wel een klein beetje helpen, maar ook weer net niet. Ik zit vast, voor mijn gevoel. Het wordt wel een lang verhaal, maar ik wil graag een duidelijk beeld geven. Ik heb al jarenlang een probleem en ik wil dat nu aanpakken om te kunnen genezen.

Ik heb een telefoonverslaving en ik herken me in veel berichten over verslaving aan zelfbevrediging of porno. Ik durf het pas sinds kort een verslaving te noemen. Ik durfde het nooit zo te benoemen omdat ik bang was dat het dan alleen maar groter zou worden. Ik heb wel geprobeerd het aan te pakken, al vanaf dat ik 12/13 ben en een smartphone heb, maar tot nu toe is dat niet echt gelukt (soms ging het wat beter, maar dan viel ik keihard terug). Inmiddels ben ik in de twintig. Ik heb regelmatig de drang om lang op internet rond te kijken, op Refoweb, op andere websites en op Youtube. Dat is vooral 's avonds en 's nachts. Vroeger ging ik ook op zoek naar informatie over seks en zelfs porno (vooral verhalen). Gelukkig is dat nu (bijna) nooit meer en porno lees ik al heel lang niet meer.

Inmiddels heb ik ook een stuk beter beeld van wat seksuele gemeenschap in Bijbelse optiek inhoudt en ik heb een beter zelfbeeld, al is dat nog kwetsbaar. Maar de verslaving aan 's nachts opblijven (verdoven) is gebleven en het lukt me niet om dat om te vormen. Nu kijk en lees ik vaak onzin; dingen die ik al eerder heb gelezen, of die ik maar een klein beetje interessant vind. Ik blijf vervolgens onvoldaan en verdrietig/teleurgesteld achter, waarna ik probeer mezelf alsnog te bieden waar ik eigenlijk naar op zoek was.
 

"Met mijn smartphone haal ik 1 á 2 keer per week een nacht door en dan slaap ik nog een paar uurtjes"

De laatste weken lijkt het extremer te worden. Overdag heb ik meestal heel weinig de behoefte om mijn mobiel voor iets anders te gebruiken dan functioneel, maar ik haal de laatste weken 1 á 2 keer per week een nacht door en dan slaap ik nog een paar uurtjes. En daarna probeer ik weer met nieuwe moed en vertrouwen de dag in te gaan. Ik zit in een burn-out en ben bezig met traumaverwerking en dan is slaap juist heel belangrijk. Dus het maakt me regelmatig een beetje wanhopig en paniekerig dat het me niet lukt om 'gewoon' lekker te gaan slapen (ook niet als ik dat wel heel graag wil). Ik weet dat er een aantal overtuigingen/angsten zijn die me niet helpen:

-Mijn vriend (en anderen) gaan bij me weg als ik dit nog langer blijf doen. Op een gegeven moment is de maat vol. Ik stel ze teleur, ik doe ze tekort. 
-Straks ontdekken ze dat ik nep ben, een façade, dan stort het allemaal in en komen ze erachter dat ik waardeloos ben, dat ik niet van ze houdt en dat ik niet van mezelf houd.
-Ik kan het niet, ik kan niet volwassen zijn, ik kan niet leren om op een gezonde manier met mezelf en met anderen om te gaan. Ik kan niet voor mezelf zorgen.
-Ik kom hier nooit meer uit.
-Ik moet bewijzen dat ik dit kan, mijn (eigen)waarde hangt ervan af. 

Ik weet wat de positieve overtuigingen zijn en diep vanbinnen geloof ik echt dat ik waardevol ben, dat ik liefde waard ben en dat mijn vriend niet bij me weggaat. Van God geloof ik inmiddels gelukkig wel echt dat Hij onvoorwaardelijk liefheeft. En ik wil mezelf niet tekort doen; ik weet dat ik een prachtig mens ben. Maar ergens voelt het toch alsof dit deel van mezelf er niet mag zijn, dat ik me moet schamen en dat ik mezelf niet kan vertrouwen. En ik weet niet hoe ik tot de kern kan komen en deze wond (want zo voelt het, alsof er een wond onder zit) genezen kan worden, zodat ook de verslaving minder wordt of zelfs weggaat (dat zou heerlijk zijn!). Ik zou het heel fijn vinden als iemand met me mee wil denken!

Bedankt voor je vraag. Goed dat je een duidelijk en eerlijk beeld geeft. Het laat maar zien dat je aan alles verslaafd kan raken, zelfs aan Refoweb. Het voelt als een verslaving en het is goed dat te erkennen. Wat je omschrijft is een vorm van afleiding als manier van omgaan met de emoties die je niet wilt voelen, of bang bent om te gaan voelen. Afleiding kan heel goed werken tegen gewaarwording wat er van binnen in je omgaat.
 
Misschien dat juist 's nachts, in stilte, in de eenzaamheid, je diepste gevoelens voelbaarder worden en je angsten sterker. Daar komt bij dat ons emotionele brein ook 'actiever' is en we 's nachts moeilijker onze zorgen relativeren. Dat dit bij jou als vanaf jonge leeftijd een gewoonte is geworden maakt het er niet makkelijk op. Wij mensen zijn slecht in gedragsveranderingen, zeker wat betreft het afleren van wat op korte termijn fijn voelt. Je telefoon staat voor; afleiding, verdoving, uitstellen van een gevoel (ook van het uitstellen van jezelf weer teleurstellen dat je te lang gekeken hebt en je schaamte voelt). Simpel gezegd: je telefoon als verdoving. Zeker als je ook nog eens door een burn-out gaat, trauma's verwerkt en moe bent- en het leven en jezelf veel van je vraagt kan verdoving soms zelfs in gezonde mate nodig zijn.
 

"Keur je verslaving niet af, maar begrijp deze, omdat de telefoon afleiding bood in een hele moeilijke tijd. Het gaat meer om een afscheid dan om afkeuring"

Te streng zijn voor het gedrag wat je gevoelens verdoofd helpt dan zeker niet, want wij mensen zoeken van nature verdoving van pijn. Maar met verdoving alleen komen we niet verder- een wond heeft ook aandacht en zorg nodig om te helen. Nu dan, keur niet je verslaving af, maar begrijp deze, zeker omdat de telefoon afleiding bood in een hele moeilijke tijd en situatie. Toen was het je vriend, nu wordt de vriendschap te claimerig en moet er een gezondere balans komen. Maar dat gaat meer om een afscheid dan om afkeuring. 

Wat je als overtuigingen omschrijft zijn eigenlijk angsten die voortkomen uit verwondingen, zoals je zelf ook al heel knap doorhebt! Verwondingen zijn in de diepte heftige ervaringen van momenten zonder nabijheid, geborgenheid, ten diepste gekend zijn en dat er als waardevol met je wordt omgegaan. Een waardevolle omgang is altijd een omgang van bescherming van wat kwetsbaar is. Je hebt het gevoel gehad tekort te schieten of de angst gevoeld dat dit zou gaan gebeuren. Het kost tijd en moeite om gezond met deze verwondingen om te leren gaan en dat kan, zoals alles wat we moeten leren, alleen maar in kleine stapjes. Teveel druk leggen dat je anders moet zijn, iets niet moet voelen of dat je iets moet kunnen leidt in jouw geval alleen maar tot een groter gevoel van falen, angst en onmacht. En misschien vooral ook schaamte. Begrip voor de achterliggende redenen wat je hebt meegemaakt en nog niet zo goed aankan is geen schande maar wijsheid. 

Probeer als je naar bed gaat een paar minuten de tijd te nemen jezelf te bevragen wat je nu voelt. Daar hoef je niets mee, je hoeft er ook niet van te vinden, maar er bewust van zijn is al een vorm van acceptatie en omgang met die emoties. Met je vermogen tot reflectie en wat je deelt laat je veel volwassenheid zien en een reis daarnaartoe. Dat je het moeilijk vindt en soms faalt om goed voor jezelf te zorgen doet hier niets aan af. 

Samenvattend, je niet helpende overtuigingen zijn inderdaad angsten voorkomend uit ervaringen die verwerking nodig hebben. Daar zet je al enorm goede stappen in en keur je angsten niet af. Altijd alles goed doen of moeten doen is geen oplossing maar een juk. Liefde in de gebrokenheid heelt verwondingen. Probeer hele kleine stapjes te maken om je gevoelens onder ogen te komen in plaats van af te leiden. Levenskunst is niet te streven naar heling maar te streven naar kwetsbaarheid en afhankelijk van de Here God in wat gebroken is. Hij heelt ons door Zijn liefde. Heel zijn is niet het doel maar wel een gevolg. Daarom mogen we bij Hem altijd gebroken zijn. 

Psalm 147:3 (HSV)
Hij geneest de gebrokenen van hart,
Hij verbindt hen in hun leed.

Succes!

Wilbert Weerd