Dagelijks worstelen met geaardheid

Wat moet je doen als je bijna dagelijks worstelt met je geaardheid? Je wilt graag een partner, maar weet ook niet hoe dit moet omdat je reformatorisch bent. Je voelt je opgesloten zitten in een kooitje. Niemand die echt een oplossing weet. Je voelt je doodongelukkig. Ik word doodmoe van mensen die zeggen dat je bij Jezus moet zijn, dat je daar je identiteit in moet zoeken, maar dat geeft totaal geen voldoening. Soms weet ik het niet meer. Mijn leven voelt zo onvolledig. Ik wil de wijde wereld in, maar mijn hele sociale netwerk valt weg plus een bak veroordeling. Is er een oplossing voor mijn situatie?

Beste man,

Goed dat je je tot ons richt met je problematiek. Maar eerst een vraag van mijn kant vooraf: is jouw problematiek de noodkreet van je ziel? Of een opgestoken vuist naar je eigen refo-bubbel? Ik wil je helpen! Maar kàn ik dat wel? Want jij wordt doodmoe van mensen die zeggen dat je bij Jezus moet zijn… En dat zou ook mijn bijbels getuigenis naar jou toe zijn. Het gaat inderdaad om je identiteit. En als die zich beperkt tot je geslacht(elijkheid) dan ervaar je je lichaam (met alles wat erop en eraan zit) inderdaad als een kooitje dat weer dichtklapt na een intense bevrediging.

Dat geldt ook voor die wijde wereld. Vlucht er niet naar toe want dan gaat het van kwaad tot nog erger. Dan verlies je ook je waardevolle sociale netwerk. Veel mensen gaan alleen maar voor zichzelf. Een eventuele (wereldse) partner voor jou ook. Maar de Heere Jezus is Mens geworden om heel dicht bij te komen. Ook bij jou in je strijd. Jezus heeft op aarde namelijk alles doorgemaakt wat elk mens kan meemaken. Maar Hij heeft niet gezondigd. Zie Hebreeën 4:15-16. Zo kan en wil Hij ons helpen (en uitredden) uit onze concrete noodsituatie als we tot Hem de toevlucht nemen. Laten we dat dan ook met vrijmoedigheid doen! Dan word je bevrijd uit je eigen kooitje en kom je (door genade) te leven in de ruimte en de vrijheid(!) van de kinderen van God. Dat wens ik je toe.

In de kerk heet dat geen partnerschap, maar gemeenschap der heiligen. Een prachtige uitdrukking. Als je daar bij hoort dan word je gezien, gekend, geliefd, geaccepteerd, niet veroordeeld, maar bijbels  verdragen en verder geholpen. Zo’n vriend(in) of broeder/zuster wens ik je toe.

David had een slecht huwelijk met Michal, maar heel goede vriendschap met Jonathan (2 Samuël 1:26). Hij had veel innerlijke steun aan die vriendschapsrelatie! Paulus was in zijn tijd alleengaand. Daarom was goede vriendschap voor hem ook van wezenlijk belang. Zie 2 Korinthe 7:5-6. Om Paulus heen waren conflicten. In zijn hart was vrees. Zijn vlees had geen rust. Maar de Heere gaf hem troost in de ontmoeting met Titus. Heel bijzonder dat Paulus dat hier zo persoonlijk meedeelt.

Zo’n ontmoeting/begroeting wens ik je van harte toe. Of zoals het zo mooi in Psalm [berijmd] 119:32 staat: “Ik ben een vriend; ik ben een metgezel van allen die Uw Naam ootmoedig vrezen! En leven naar Uw goddelijk bevel!" Ja dat laatste hoort er ook bij.

Tenslotte: het wordt hier nooit volmaakt, welke geaardheid iemand ook heeft. Tegelijk zijn er ook nog heel veel dingen (persoonlijk en in relaties) waarvoor we mogen (leren) danken! Ik wens je van harte Gods ontferming toe!

Met pastorale groet,
Ds. H. H. Klomp