Door seksuele gemeenschap getrouwd voor God

Als ik (vrouw) de teksten lees aangaande seksuele gemeenschap, zoals Mattheüs 19: 4-6 en Hebreeën 13:4, lijk ik maar één ding te moeten concluderen: wie gemeenschap heeft met elkaar is getrouwd voor God. Dit is dan ook de conclusie die vaak klinkt in de antwoorden op Refoweb. Toch wordt daarbij vaak gezegd dat het huwelijk breder is dan dat, namelijk hoe wij dat in onze (Nederlandse) cultuur gewend zijn. Mij is daarom niet helemaal duidelijk wat een huwelijk nu precies is. Zijn man en vrouw getrouwd voor God wanneer zij gemeenschap hebben gehad, of wanneer zij een zogenaamd ‘burgerlijk en/of kerkelijk huwelijk’ zijn aangegaan? Nu, als het hebben van gemeenschap mensen dusdanig met elkaar verbindt dat zij voor God getrouwd zijn, dan mogen zij niet scheiden tenzij sprake is van overspel (Mattheüs 19:9; Deuteronomium 24:1). Daarin zit mijn volgende vraag: Er vanuit gaande dat men door seksuele gemeenschap getrouwd is, zondig ik wanneer ik zou trouwen met iemand die geen maagd meer is? Maakt mij dat tot een overspeelster? (Mattheüs 19:9).

(De situatie waar ik over spreek: hij heeft de relatie met haar destijds verbroken, maakt dat verschil?; 1 Korinthe 7:10-16, 11, 15). Vaak wordt toegevoegd dat het belangrijk is dat mensen die buiten het huwelijk gemeenschap hebben gehad daar berouw over hebben, wat mij een ‘Bijbelse’ gedachte lijkt (vergelijk 1 Korinthe 6:10 met 6:11). Maar wat houdt dit berouw in? Wat nu als iemand niet zeker weet of hij zalig is? Dat hij zijn daden van het verleden afkeurt, dit niet meer zo wil doen en graag een echt kind van God wil zijn, maar toch blijft in die twijfel of hij (in zijn geheel/zijn ziel) is schoongewassen, geheiligd en gerechtvaardigd, in de naam van de Heere Jezus en door de Geest van God. (1 Korinthe 6:11). Is deze zonde dan wel vergeven? En áls deze zonde van ontucht werkelijk vergeven is door Christus, betekent dit dan ook dat de persoon in kwestie met een schone lei mag beginnen en zich dus opnieuw voor het eerst mag ‘hechten’ aan een vrouw? Of zegt het alleen dat deze zonde is vergeven en hij het Koninkrijk van God wel zal (kunnen) beërven, maar is het nog steeds niet goed om met een andere vrouw te ‘hechten’? Samenvattend dus een aantal vragen:

1. Wanneer is iemand getrouwd voor God?

2. Indien men door gemeenschap getrouwd is voor God, geldt de visie op scheiden zoals in het Nieuwe Testament staat nog steeds voor deze tijd?

3. Indien de mens niet mag scheiden (tenzij sprake van overspel), maakt dit mij, die met een ‘ontmaagde’ man trouwt, tot een overspeelster?

4. Kan iemands zonde vergeven zijn zonder dat hij volledig er op vertrouwt dat hij door Christus gereinigd/gerechtvaardigd is?

5. Betekent de vergeving van ontucht dat de persoon opnieuw mag beginnen op dit gebied?

En als ik zo vrij mag zijn nog een vraag te stellen? Mocht het zo ver komen dat ik verkering met die persoon krijg, hoe ‘heel’ ik van de gedachte dat hij zich al zo aan een ander heeft gegeven?

Beste vraagsteller, 

Eerst maar een opmerking vooraf: je komt voor allerlei ingewikkelde vragen te staan als je jezelf niet houdt aan de door God gewilde volgorde, namelijk eerst elkaar trouw beloven en daarna je helemaal aan elkaar geven. Je kunt jezelf en anderen veel ellende besparen door je in dit opzicht te houden aan het heilzame gebod van onze goede God. Zo blijf je voor veel ingewikkelde situaties bewaard. Al de vragen die je opwerpt, onderstrepen slechts hoe goed het is om je aan de Bijbelse volgorde te houden! 

Bij je inleidende opmerkingen werp je ook de vraag op wat nu eigenlijk een huwelijk is. De Kerkorde van de Christelijke Gereformeerde Kerken geven bij artikel 70 daar een heldere omschrijving van. “Onder het huwelijk dient te worden verstaan: de wettelijk geregelde, als zodanig formeel publiek bekrachtigde levensgemeenschap tussen één man en één vrouw naar de zin van de instelling voor het leven aangegaan.” 

Na deze inleidende opmerkingen probeer ik je vragen één voor één langs te lopen: 

1. In het licht van de Bijbelse gegevens die je zelf opsomt, lijkt het me duidelijk dat je aan elkaar gebonden bent wanneer je seksuele gemeenschap met elkaar hebt gehad en dat je daar dan ook de consequentie uit zou moeten trekken, namelijk een burgerlijk huwelijk aangaan. Of dat in alle gevallen ook echt verstandig is, blijft nog wel een vraag. Is het verstandig te trouwen als twee samen het bed gedeeld hebben na een kortstondige affaire, maar helemaal niet bij elkaar passen? Die vraag moet eerlijk onder ogen worden gezien. In sommige gevallen zal gelden: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. In zo'n geval zou het aangaan van een huwelijk wel eens meer kwaad kunnen genereren dan voorkomen. Daar zal in wijsheid mee omgegaan moeten worden. De koninklijke weg is in ieder geval wel dat dan ook een burgerlijk huwelijk wordt aangegaan. 

2. Bijbelwoorden zijn niet tijdgebonden. Wat in de tijd van het Nieuwe Testament gold, is vandaag niet minder bindend omdat die woorden ook vandaag de woorden van God zijn die gezag over ons hebben. 

3. Als je heel strak juridisch redeneert, is dat inderdaad het geval. Het is dan ook zeker niet te verkiezen. Tegelijk kan ik me voorstellen dat het in een dergelijke situatie toch soms beter is wel een huwelijk aan te gaan al is er seksueel contact met een ander geweest in het verleden terwijl dat niet tot een huwelijk geleid heeft. Veel zal hier afhangen van de context. Als er een dergelijke geschiedenis is, zal dat tegenover elkaar in ieder geval eerlijk uit gesproken en beleden moeten worden, opdat het in de toekomst niet een hypotheek op de relatie zal leggen. Dit zou voor de partij die nog wel maagd is, ook reden kunnen zijn om de relatie te verbreken. Eerlijkheid en openheid is hierin is in ieder geval zeker geboden. Paulus zegt in 1 Korinthe 7 ook dat het beter is te huwen dan te branden (1 Korinthe 7: 9). Het gaat wel heel ver om na één misstap op dit terrein, iemand levenslang het aangaan van een huwelijk te verbieden. Tegelijk blijf ik onderstrepen dat dit niet het ideaal is maar toch wel van (pastorale) wijsheid kan getuigen daar ruimte voor te laten. Niets alles is precies met een schaartje te knippen. Het lijkt me dat een wat voorzichtige benadering in dergelijke gevallen op zijn plaats is. Totaal anders ligt het wanneer er sprake is van een huwelijk en jaren van als man en vrouw samen leven. Dan kan van een dergelijke mildheid geen sprake zijn.  

4. Ook al is het geloof gebrekkig (wat iets anders is dan dat het afwezig is), zijn de zonden vergeven. Denk in dit verband maar aan het avondmaalsformulier waarin de passage voorkomt dat we geen volkomen geloof hebben en dagelijks met de zwakheid van ons geloof hebben te strijden. Toch wordt zo iemand niet van de avondmaalstafel afgehouden waar de volkomen verzoening van de zonde betekend en verzegeld wordt. Het zicht op Christus kan vertroebeld zijn, aangevochten worden. Het kan zijn dat iemand zegt als het om de vergeving van de zonde gaat: ik geloof Heere, kom mijn ongeloof te hulp. Dan heeft het geloof het toch gewonnen. Ook dan zijn de zonden vergeven, al zal het besef ervan dan niet altijd ten volle aanwezig zijn. Men zal dan zeggen Jezus niet te kunnen missen, maar het soms lastig vinden om te zeggen: de Heere Jezus is ook mijn Zaligmaker. 

5. Juist wie vergeving heeft ontvangen, zal juist zoeken om in Gods weg te gaan. Ook al is de zonde vergeven, dat betekent niet altijd dat er geen gevolgen van de zonde zijn die je hebt te dragen. Het zal dan ook een blijk van boetvaardigheid zijn dat je daar in zo’n geval ook toe bereid bent. Zonde op seksueel gebied betekent in zijn algemeenheid niet dat je altijd vrij bent om een nieuwe relatie aan te gaan nadat je vergeving hebt ontvangen. De schone lei betekent in zijn algemeenheid zeker niet dat je in het aangaan van een nieuwe relatie geheel vrij bent. 

6. Juist dat kan het heel lastig maken een dergelijke relatie aan te gaan en onderstreept wat ik al aangaf: het is een situatie die verre van ideaal is. Als het blijft hinderen zal het niet wijs zijn om met een dergelijke relatie verder te gaan. Het besef dat God vergeving schonk, kan helpen de ander er niet op aan te blijven kijken alsook het besef zelf ook niet zonder zonde te zijn. Wie zonder zonde is... Te merken dat je partner echt om je geeft en hierin veranderd is, kan veel van de pijn wegnemen. Open en eerlijk gesprek over die dingen lijkt me heel belangrijk. Ook een weduwe of weduwnaar die voor de tweede keer trouwt, weet dat dat men zich eerder aan een ander gaf. Toch maakt dat een nieuwe huwelijksrelatie niet onmogelijk. Wel is er dan uiteraard het verschil tussen wettig en onwettig seksueel verkeer. Als het om partnerkeuze gaat, is en blijft het de beste en ook de geboden weg beide als maagd het huwelijk in te gaan. Dat geniet dan ook verre de voorkeur. Ik zou het dan ook zeker niet willen stimuleren een relatie aan te gaan met iemand die het bed gedeeld heeft met een ander. Hoe je het wendt of keert, het legt toch een hypotheek op de relatie. Grote voorzichtigheid lijkt me juist hier geboden. 

Hopelijk kun je met bovenstaande wenken iets en in jou geval kan het ook wijs zijn om deze vragen eens te bespreken met een vertrouwenspersoon. Met een hartelijke groet, 

Ds. H. Peet