Actualiteit en diepgang in prediking missen

Wij zijn lid van de PKN. Al langere tijd missen wij actualiteit en diepgang in de prediking. Niet alleen in onze kerk maar ook elders. Oneerbiedig gezegd zijn mijn vrouw en ik van mening dat predikanten er zich wat gemakkelijk van af maken. Weer een preek over de melaatsheid van Naäman. Weer Zacheüs die in de boom zit. Rondom het Heilig Avondmaal weer de wonderbare spijziging. Na Pinksteren dit jaar hoorden wij echt wekenlang nadien nóg preken over de Heilige Geest.

Wij snappen dat predikanten het druk hebben, maar stiekem vragen wij ons wel eens af hoe serieus predikanten hun verantwoordelijkheid (nog) nemen. Zij zijn niet alleen geroepen door hun Zender, maar hebben toch ook een verantwoordelijkheid als 'goede' werknemer. Ooit hoorde ik een predikant zeggen: “Je kunt een preek wel twee keer houden, maar het moet wel weer opnieuw verkondiging worden.”

Tenslotte vinden wij dat veel predikanten de ontwikkelingen in de maatschappij ontwijken in de prediking. Ik hoorde boeren terecht hun zorgen uiten over het veel te kletsnatte voorjaar. Zij konden hun werk niet doen en keken machteloos toe. Er was (en is) oorlog en heel veel onrust in de wereld, gezin, politiek en maatschappij. Nauwelijks hoor ik de verbinding in de prediking met daarbij de oproep tot bekering omdat de tijd nabij is.

U schetst een (u) terecht verontrustende ontwikkeling rondom de prediking. U stelt niet zozeer een vraag, maar u merkt op. 

Uiteraard mogen wij van voorgangers verwachten dat zij eerlijk, trouw en ijverig zijn; in Woordonderzoek en Woordbediening. Dat zij proberen voorafgaande aan de prediking de voorliggende tekst werkelijk uit te diepen. Biddend om de Geest. Daarbij zou zeker en vaker minder bekende stof mogen worden gekozen, als uitgangspunt voor de prediking. Ook mag worden verwacht dat de voorganger preekt in correspondentie met de huidige tijd en ontwikkelingen; en dat in het perspectief van de naderende “grote Dag”. Uw constatering dat actualiteit en diepgang in de prediking wordt gemist, mag iedere voorganger ter harte nemen. 

Paar kanttekeningen nog: 

-Zou dat wat u vaststelt alleen binnen de PKN geconstateerd kunnen worden of is het algemener?  Ik denk dat laatste;
-Laten we waken voor vooringenomenheid, ontevredenheid of zelfs verbittering. “Weer zo’n preek!” Vooral in een opvoedingssituatie is zo’n houding niet bevorderlijk; 
-Gebed, gebed, gebed… Voor onszelf, voor elkaar, in het bijzonder ook voor de dienaar van het Woord. 

Dank voor uw ‘ontdekkende’ opmerkingen. 

Kand. G. A. van Ginkel