Trots op je kind

Als een tijdje vraag ik mij het volgende af: mag je trots zijn op (de prestaties van) je kind? Vanuit de Bijbel kan ik opmaken dat kinderen al zondig zijn vanaf het eerste begin. Op jonge leeftijd is dit ook al merkbaar. Ook is trots vaak een soort vorm van hoogmoed in de Bijbel. Maar wanneer mijn kind een prachtige kleurplaat maakt of heel goed zijn best heeft gedaan op iets, mag ik dan zeggen: “Ik ben trots op je?”

Vaak probeer ik dan ook wel te benoemen dat de Heere God hem dat talent bijvoorbeeld heeft gegeven, dat we daar dankbaar voor zijn. Trots zijn op… is tegenwoordig heel normaal om te zeggen, of bijvoorbeeld dat mensen zeggen: nou, je mag best trots zijn op je prachtige, gezonde kinderen.

Ik vind het moeilijk hoe ik dan het beste kan reageren. Want in feite ben ik ook heel blij met m'n gezonde en stralende kinderen (ook al is dat natuurlijk lang niet altijd zo). 

Hartelijke groet, een jonge moeder.

Beste vraagsteller,

U stelt een leuke vraag: mag je trots zijn op de prestaties van je kind? Van mij wel, hoor. U mag rustig zeggen na welke prestatie dan ook: “ik ben trots op je!” Gepaste trots, heet dat. En het gaat gepaard met dankbaarheid voor alles wat God gegeven heeft! Ook dat verwoordt u.

Het is iets ànders als er vanuit een maakbaarheidsgedachte gereageerd wordt, alsof wíj zèlf zo goed zijn dat we dit of dat kunnen. Dit soort reactie op allerlei dingen om ons heen komt voort uit een bepaald wereldbeeld, waarbij de mens centraal staat. Maar met dankbaarheid aan de Schepper in het hart, die ieder talenten heeft gegeven kunt u het woord trots gerust gebruiken. Sterker, wanneer u steeds tegen uw kind zegt: “ja, maar, de Heere heeft het je gegeven”, kan hij/zij zich onzeker gaan voelen en faalangst ontwikkelen. Wellicht kunt u beter iets zeggen als: “fijn, hè, dat je zoveel talenten gekregen hebt”: dàt geeft moed, vertrouwen en zekerheid om blijvend je talenten in te zetten en verantwoordelijkheid te nemen waar dat nodig is.

Marijke Rots