Eén roeping van God met tweeërlei uitkomst

Geachte ds. Simons, ik heb een vraag n.a.v. het interview dat u gaf via Pastorie online (zie onder). Daarin geeft u aan dat er één roeping is, maar met een tweeërlei uitwerking. U zei dat de mens het niet ziet dat God Zijn Zoon als het ware in het hart legt. Zo nabij brengt God het dat we niet in de hemel hoeven op te klimmen of in de hel hoeven af te dalen om het op te halen.

U zag het ook op een gegeven moment. U was er blijkbaar ook blind voor. Hoe komt het dan dat de een dit wel ziet en de ander niet?

Bedankt voor je vraag. Ik ga proberen wat uitleg te geven. Wat bedoel ik met één roeping en met tweeërlei uitkomst? De uitverkorene en de verworpene ontvangen dezelfde roeping. Welmenend en ernstig, zegt onze belijdenis, roept God zondaren tot bekering. Het heeft wel een tweeërlei uitwerking. De één ontvangt het woord en verwerpt het en de ander omhelst het en neemt het ter harte (Johannes 1:12).

Voor het tweede wat je vraagt vind je antwoord in Romeinen 10:8: “Maar wat zegt zij? Nabij u is het Woord, in uw mond en in uw hart. Dit is het Woord des geloofs, hetwelk wij prediken.” God brengt d.m.v. van de prediking het woord nabij de zondaar. Hij legt het in zijn mond en in het hart. Binnen handbereik. Nee, we moeten het niet halen. Dat zegt Mozes. Maar het Evangelie leert mij dat het bij mij gebracht wordt. Het geloof omhelst het en het ongeloof verwerpt het.

Wat moet ik er meer van zeggen, vriend(in)? Gelooft zijn heil en troostrijk Woord, verhardt u niet, maar laat u reinigen. Die gelooft die heeft het, zei Kolhbrugge. Of wil je horen dat geloven genade is en verwerpen eigen schuld?

Buig je neer en belijd het dat wij de eeuwige dood verdiend hebben. Het Evangelie buigt zich neer aan de voetbank van Zijn voeten; “toen boog ik en geloofde en God sprak mij vrij.” God zegene dit woord aan ons hart, Zijn naam ter eer.

Groet, ds. A. Simons