Naar gevoel bij dierenoffers

Waar ik persoonlijk mee zit is dat ik het Oude Testament altijd heel lastig te lezen vind. Er staan beloftes in van God, wat heel mooi is, maar tegelijk is heel veel gebaseerd op offers brengen, waarin God Zijn volk stuurt door leiders aan te stellen (denk aan de aardvaders, hogepriesters). Veel is gebaseerd op bepaalde rituelen (als ik het zo mag noemen) en bij de dieroffers krijg ik altijd een naar gevoel.

Terwijl in het Nieuwe Testament waarin Christus is gekomen juist het rijke evangelie ligt, onze verlossing. Het echte offer voor onze zonde. Waar Jezus Zijn discipelen onderwees en alle offers wegvielen zijn naar mijn gevoel al die “strenge rituelen” ook voorbij. En mag je uit genade leven naar een hoopvolle toekomst, waarin je ongeacht wie je bent bij Hem kunt komen.

Het lijkt zo ver uit elkaar te liggen en daarom vind ik het lastig. Misschien heeft u een verhelderend antwoord?

Wellicht helpt het als je meer inzicht krijgt in de achtergronden van de offerdienst. Daarover kun je meer lezen in de artikelen onder de tag 'Offerdienst'.