Geestelijke psychische dubbelheid

Ik las op Refoweb het antwoord 'Heere, bevrijd me van weerstand' van ds. A. De Lange. Ik ben niet de vraagsteller, maar het komt me wel heel bekend voor. In zijn antwoord stond onder andere dit:

“c. En het kan ook zijn dat je met een meer psychische kwestie van doen hebt: mensen die nogal gevoelig zijn, krijgen in hun geest soms een ontregelende reactie van afweer tegen wat ze het meest verlangen (psychische dubbelheid).”

Ik denk dat ik daar ook last van heb. Een schreeuw naar God, maar als verzet bespeur ik ook spot, hoon en sarcasme in mezelf. Kan iemand mij meer vertellen over die “geestelijke psychische dubbelheid”?

Ik weet niet of ik als predikant echt wat meer kan vertellen over deze kwestie. Ik signaleer door de jaren heen in pastorale contacten met heel wat pastoranten wat ik kort samengevat heb met “mensen die nogal gevoelig zijn, krijgen in hun geest soms een ontregelende reactie van afweer tegen wat ze het meest verlangen (psychische dubbelheid).” En ik ben geneigd te denken dat deze ‘psychische dubbelheid’ bij iedereen wel een beetje sluimert. Wij mensen worden soms van binnen wat boosaardig, gemeen en verkeerd tegen degene/datgene wat ons het liefst is. Iemand met meer psychologische kennis kan me daarin misschien aanvullen of corrigeren. 

Zelf ben ik geneigd om de gevolgen van de zonde ook daarin op te merken. Ondertussen zijn de gevoeligste mensen er het meest vatbaar voor en die gevoeligste mensen zijn niet de slechtste mensen, want ze zijn het minst geneigd een ander te kwetsen.
 
De weg die ik pastoraal gezien in de vorige beantwoording wees, zou ik, anders verwoord, nog een keer willen wijzen: Ga ermee naar de Heere Jezus zoals de vader van de maanzieke jongen. Hij gaf zichzelf in zijn ‘dubbelheid’ aan de Heere Jezus over: “Ik geloof , Heere! Kom mijn ongeloof te hulp” (Markus 9:24).

A. de Lange,
Nieuw-Lekkerland