Ik doop u...

Waarom “ik doop u...” en niet “ik doop je...”?

Beste vragensteller, 

Ik zelf zeg altijd “u”. Daar zit nu niet direct een hele theologie achter. Het is meer een gewoonte dan een diep doordacht gebruik. Je doopt een persoon voor het hele leven of deze nu nog een zuigeling is of reeds een volwassene. Daarom blijf ik het ook zo doen. Het geeft tevens iets van het hoogwaardige van de plechtigheid aan. “Je” is meer informeel. Hoewel ik begrijpen kan dat het enigszins vreemd is een klein kind met “u” aan te spreken, vraagt de hoge waarde van de doop toch naar mijn gevoel om deze meer plechtige aanduiding. Er is al meer dan genoeg informeel gedoe in de kerken en de kerkdiensten. Jijen en jouwen doen we maar buiten de kerk en dan hopelijk ook niet overal. 

Hartelijk dank voor de vraag, 
Ds. J. L. Schreuders