Jongen op mijn pad gebracht

Ik heb geleerd in biddend opzicht op zoek te gaan naar een (in mijn geval) vriend. Dat heb ik ook gedaan. Ik vind het heel belangrijk dat mijn vriend gelovig is, dat we samen het geloof mogen delen en elkaar daarin ook mogen versterken. Ik heb daar God om gebeden, steeds weer opnieuw. Totdat ik in aanraking kwam met een jongen die ernstig over het geloof nadacht, waar ik goede gesprekken mee mocht hebben en iemand waarbij ik als het ware kracht uit kon putten om steeds weer opnieuw Gods Woord te onderzoeken.

Op het moment heb ik geen tot weinig contact meer met deze jongen, maar soms verlang ik naar een goed gesprek zoals ik het er met hem over kon hebben. Ik zie dit als het werk van God, maar dit is een jongen waar ik me niet meer tot aangetrokken voel dan alleen vriendschappelijk. Doe ik er dan fout aan door geen contact meer met hem te zoeken, terwijl ik het ervaar als Gods werk dat Hij mij in aanraking heeft laten komen met deze jongen als antwoord op mijn gebeden?

Wij verwarren soms aantrekkingskracht met liefde. Liefde is uiteindelijk een ‘daad’ die soms tegen onze gevoelens ingaan. Als God ons beveelt onze vijanden lief te hebben, heeft Hij het niet over gevoelens maar over de daden van de liefde die in dat geval van toepassing zijn.  

In jouw geval heb je het contact afgebroken met deze jongeman omdat je niet het vuur en de vlam ervaarde die je misschien in het begin wel had. Ik adviseer je toch weer contact met hem op te nemen, vooral omdat je concludeert dat hij als een gebedsantwoord op je pad gebracht is. Laat daar niet je gevoel jou leiden, maar overweeg of dat deze jongeman een levensgezel voor je zou kunnen zijn. Meer en meer contact zal ook zeker de gevoelens bespelen en vermeerderen en ik hoop dat dit dat ook mag uitgroeien in een huwelijk in de toekomst. Want dat is toch ook Gods normale wil voor ons, dat we iemand zoeken waar we ons levenspad mee mogen gaan.

Hartelijke groeten, 
Pastor A. T. Vergunst