(...) Nu, na een paar maanden mis ik hem weer vreselijk en zou ik het liefste we...

Twee jaar geleden kreeg ik verkering met een jongen. Ik was ontzettend blij met hem, maar na verloop van tijd ging ik me wel eens aan kleine dingetjes ergeren. Ik zelf denk dat dit komt omdat we kerkelijk zo verschillend denken (hij Ger. Gem. rechts, ik PKN links). Na zeven maanden is de relatie uitgegaan. Ik zelf heb dit gedaan omdat we kerkelijk niet overeen kwamen. Toch bleef ik hem zien en miste ik hem vreselijk. Na een maand of negen kregen we weer een relatie maar ook deze keer strandde het omdat we het niet eens werden over de kerkelijke gemeente. Ik vond het zondag aan zondag erg moeilijk om met hem mee te gaan. Ik word daar zelf absoluut niet gevoed en mis er veel. Nu, na een paar maanden mis ik hem weer vreselijk en zou ik het liefste weer een relatie met hem krijgen (vanuit zijn kant ook krijg ik het idee) maar zelf wil ik niet weer een relatie beginnen om deze vervolgens weer om kerkelijke reden te eindigen. Hoe kan ik hier mee omgaan? Het liefst wil ik hem weer terug! Het liefste ben ik bij hem! Wat kunnen wij daarin samen eraan doen?

Lief ‘knipperlichtje’,

Een relatie die aan en uitgaat, om wat voor reden dan ook, eindigt níét in geluk...tenzij. Jullie zullen véél te bepraten hebben voordat je een hechte relatie kunt opbouwen! Als je kerkelijke verschillen níét kunt overbruggen wordt het niks, maar als je nu eens precies naar elkaar verwoordt wát je dwars zit en waarom je tegen de zondagen met hem opziet (is dat ook zo als hij met jou meegaat?), kun jíj dan die eerste stap zetten?

Als práten niet wil, is schrijven een optie. Maar bedenk daarbij wel, dat “tot elkaar komen” van twéé kanten dient te gebeuren! Én dat het éérlijkheid vraagt!

Succes en Gode bevolen,
Marijke Rots