Waar komt ambivalentie een man vandaan in een verkering? (...) als het een keer ...

Waar komt ambivalentie een man vandaan in een verkering? Ik heb een lieve vriend. Hij waardeert mij enorm. Als het goed gaat, dan ben ik geweldig voor hem, heeft hij een heerlijk gevoel, enz. Maar als het een keer wat minder gaat, of er is even een strubbeling tussen ons, is hij diep ontmoedigd, dan kan hij het niet overzien en kan hij die waardering niet vasthouden voor mij en stoot me dan af. Hoe kan dit? Ik ga me dan heel onveilig voelen. Ik krijg het gevoel dat ik me perfect moet gedragen naar hem, hem altijd waardering moet geven en dat er nooit eens minder positieve dingen mogen gebeuren tussen ons. Mijn vraag is: waar komt dan die ambivalentie vandaan?

Beste vraagsteller,

Waar die ambivalentie vandaan komt is niet zo eenvoudig te beantwoorden. Dan gaat het namelijk over de ánder, waar ik níéts van weet. De vraag die je eigenlijk stelt is naar mijn idee: “hoe moet ik mijn houding bepalen?” Klopt dat? Oké, besef dan allereerst dat je een ander niet veranderen kunt. Wél je eigen houding ten opzichte van die ander.
 
Het geeft je een fijn gevoel als hij je waardeert: logisch natuurlijk. En een onveilig gevoel als hij het niet ziet zitten, als ik me even zo mag uitdrukken. Ook logisch, want jij weet niet meer hoe je op zijn woorden, zijn houding of zijn stemming moet reageren. Besef je dat jíj op deze manier steeds aan het géven bent, terwijl liefde “geven en ontvangen” is. Er moet een zekere balans in de verhouding komen: je kunt niet altijd op de toppen van je tenen lopen! In je leven gebeuren nou eenmaal dingen die niet altijd zo positief zullen zijn als je wel zou willen. Práát met hem, geef duidelijk aan hoe jij je voelt. Waardering op zijn tijd, maar óók kritiek (opbouwend als het even kan) als dat nodig is. Leer elkaar góéd kennen. Geef liefde -die echt van twee kanten moet komen- de tijd om te groeien! Zodat je je in elke situatie veilig bij hem kunt voelen. En zo niet? Stoppen met deze relatie, dan is hij jouw liefde niet waard!

Gods zegen toegewenst,
Marijke Rots