(...) Mijn vriend is 24 en ik iets jonger, maar soms heb ik het gevoel dat ik nu...

Inmiddels heb ik een paar jaar verkering maar loop ik rond met vragen. We hebben altijd een goede relatie gehad, konden alles met elkaar delen en hadden weinig problemen. We hadden er samen ook veel plezier in. Mijn vriend is 24 en ik iets jonger, maar soms heb ik het gevoel dat ik nu pas puber. Sinds een poosje voel ik me bang. Ik ben bang of ik wel de juiste keuze maak. Deze angst staat tussen ons in. Ik heb daarom minder zin om te bellen of zoiets. Het gevolg is dan weer dat ik denk: Zie je wel, ik heb geen zin om hem te bellen, het zit niet goed. Ik weet zelf niet of deze angst voortkomt uit iets serieus of dat ik het mezelf aanpraat en te veel zoek naar een volmaakte relatie. Omdat ik gewoon niet weet waar het vandaan komt, blijft dit gevoel in stand en word ik er soms erg bang van. Mijn vriend weet dit ook en vindt het moeilijk. Zelf is hij heel standvastig. Ik denk op het moment erg na over de dingen van het leven en het kan me allemaal soms aangrijpen. Ik ben hier veel biddend mee bezig. Ik weet dat God ons bij elkaar heeft gebracht. Maar hoe komt het dat ik de laatste tijd zo kan twijfelen? Ik ben dan heel bang om te trouwen, terwijl ik het soms ook weer graag wil. Er is niet aan te wijzen waardoor we niet bij elkaar zouden passen of dat er iets is gebeurd. Hoe kan ik weer ongedwongen van mijn relatie genieten en er zekerheid in vinden?

Je dreigt zo wel in een cirkeltje rond te draaien. De ene gedachte en angst lokt de andere uit en vervolgens hecht je daar dan weer een bepaalde waarde aan. Zo van, als het goed zat, dan zou ik daar geen last van hebben. Zo blijf je dan maar tobben. Misschien ben je wel wat meer somber gestemd dan anders, want dan kunnen mensen ook zo in cirkeltjes ronddraaien. En het is ook niet niks om zo aan het begin van je zelfstandige leven te staan, de zogenaamde adolescentie. Allerlei levensbepalende keuzes moeten worden gemaakt, terwijl je eigenlijk nog maar heel weinig levenservaring hebt. Dan valt dat zeker niet mee. En als je dan midden in zo’n gedachtenkronkeltje zit, is het niet makkelijk om daar dan vervolgens weer uit te komen.

Al die dingen die jij hebt, heeft iedereen wel eens, alleen zie jij dit alles in het licht van je relatie. Zou je dit niet even goed gehad hebben zonder relatie? Als het zo blijft, is het misschien goed om er bijv. eens met een maatschappelijk werker over door te praten zodat je het samen op een rijtje kunt zetten.

Alie Hoek-van Kooten