Wat is de juiste reactie op mensen die menen dat bekering iets is dat zich afspe...

Wat is de juiste reactie op mensen die menen dat bekering iets is dat zich afspeelt in de psyche van mensen, dat bidden spreken is met je geweten, enzovoorts. Zijn dergelijke denkbeelden te weerleggen?

Eigenlijk weet ik niet zo goed op welke denkwijze hier wordt gedoeld. Ik krijg de indruk, dat het gaat om mensen die bekering zien als een daad van de menselijke wil en die bidden zien als een soort zelfreflectie. Als ik dat juist zie, dan gaat het om een vandaag in onze samenleving vaker voorkomende mening over religie of geloof als individuele 'spiritualiteit'. In die denkwijze is God niet zozeer een persoonlijke God maar meer je eigen spirituele kracht of ervaring.

De Bijbel openbaart ons echter duidelijk een persoonlijke God, dat wil zeggen een God die spreekt, handelt, ingrijpt, wonderen doet, en vooral: mensen liefheeft zoals Hij in Jezus Christus laat zien (Joh. 3:16). Bidden is dus spreken met de Almachtige, de Schepper van hemel en aarde. Hij heeft de weg van het gebed gegeven, zijn Geest brengt onze gebeden voor zijn troon en bij zijn Vaderhart (Rom. 8:15 en 26). Ook bekering is daarom niet maar een menselijke mogelijkheid, al gaat bekering zeker niet buiten de mens om. Maar allereerst moeten we zeggen, dat het God zelf is, die ons van dood levend maakt door de Geest van Christus (Ef. 2:1-6). Dat wij daarbij zelf betrokken zijn, is zeker. Wij moeten zeggen, dat het voor de volle honderd procent Gods werk is als wij wedergeboren worden en ons bekeren, tegelijk zijn we als mens niet uitgeschakeld en passief daarbij, maar stelt God ons voor eveneens honderd procent verantwoordelijk voor de keus die we maken (zie Filipp. 2: 12b en 13, vergelijk ook het voor gereformeerde christenen zo waardevolle en prachtige belijdenisgeschrift de Dordtse Leerregels, zie m.n. hoofdstuk III/IV, artikel 12!).
 
Ds. K. van den Geest