Bij deze wil reageren op de voorgaande vraag die ik stelde aan dominee Buijs (.....

Bij deze wil reageren op de voorgaande vraag die ik stelde aan dominee Buijs. Ik had zo'n ongeloof en kon door al mijn zonden die ik gedaan had niet meer geloven dat de Heere een groot wonder aan mij gedaan had. Het was zo donker. Zondag voor ik naar de kerk ging vroeg ik aan de Heere of Hij mij troost en geloof wilde schenken. Maar eigenlijk dacht ik: dat zal wel niet gebeuren. Toen ik er eenmaal was en we de eerste psalm zongen werd ik diep geraakt en heel klein, want we zongen dit: “Loof Hem, die u, al wat gij hebt misdreven, Hoeveel het zij, genadig wil vergeven, Uw krankheen kent en liefderijk geneest; Die van 't verderf uw leven wil verschonen, Met goedheid en barmhartigheen u kronen; Die in den nood uw redder is geweest.” Toen kon ik eigenlijk al wel naar huis en toen zongen we ook het volgende vers: “Geen vader sloeg met groter mededogen Op teder kroost ooit zijn ontfermend' ogen, Dan Isrels HEER' op ieder, die Hem vreest. Hij weet, wat van Zijn maaksel zij te wachten, Hoe zwak van moed, hoe klein wij zijn van krachten, En dat wij stof, van jongs af, zijn geweest.” Daarom schaam ik mij nu diep dat ik eigenlijk overal toevlucht zocht behalve waar ik zijn moest. Onbegrijpelijk wonder van genade wat Hij in mij ziet;  een mens de eeuwige dood waardig. En dan weet ik het weer als Hij in mij wat wil zien, dan wil Hij dat in iedereen. Wat een niet te meten rijkdom!

Beste lezer,
 
Heerlijk om te lezen! Zo zie je maar: de Heere is een verrassend God. Zegt diezelfde Psalm ook niet: “Hij handelt nooit met ons naar onze zonden”? En dan te bedenken wat het Hem gekost heeft: het bloed van Zijn lieve Zoon. Elke regel in Psalm 103 is met bloed geschreven...!
 
Met een hartelijke groet en zegenwens,
Ds. P. D. J. Buijs