Fulltime huismoeder mist werken buitenshuis

In mijn huidige gezinssituatie voel ik mij ongelukkig. Door toenemende zorgtaken in mijn eigen gezin met jonge kinderen, hebben mijn man en ik vier maanden geleden besloten dat het beter is als een van ons veel minder ging werken om de zorgtaken beter te kunnen dragen. Daardoor heb ik vijf maanden geleden, min of meer noodgedwongen, mijn drukke parttime baan opgezegd om alle zorgtaken op mij te kunnen nemen, zodat het gezin op plek 1 staat en goed draait. Van deze beslissing heb ik nu, achteraf gezien, best wel spijt van.

Ten eerste, ik mis het werken buitenshuis. Om van betekenis te zijn in een werkomgeving en om onderdeel van een team uit te maken. Ik mis ook de fijne gesprekken met mijn voormalige collega’s. Die contacten zijn nu verwaterd. Fulltime huismoeder zijn is niet waar ik dolgelukkig van word als ik eerlijk ben; ik voel mij eenzamer en ongelukkiger worden. Hoewel ik wel zie dat het voordelen heeft voor het hele gezin, knaagt het wel aan mij dat ik mijzelf zo wegcijfer. Zo voelt het wel voor mij. Alles ten dienste van het gezin, maar wat blijft er van mijn eigen persoonlijke ontwikkeling en carrière over? Niks, terwijl ik hoogopgeleid ben.

Mijn man wil absoluut niet ruilen of ook maar één dag minder gaan werken. Dus die optie is uitgesloten. Wat er overblijft voor mij zijn de kleine minder leuke bijbaantjes, zoals schoonmaakwerk of bezorger. Ik weet niet hoe lang ik dit zo nog vol ga houden. Het geeft mij veel stress omdat ik zo gevangen zit in mijn huidige situatie. Hoe vind ik hier mijn weg in? Wie herkent zich (deels) in mijn verhaal en wat heeft je goed op weg geholpen?

Een wanhopige huismoeder.

Beste vraagstelster,

Tja, ik denk wel dat dit voor veel jonge vrouwen met kleine kinderen herkenbaar is. Je bent natuurlijk echt wel dankbaar dat je kinderen mag hebben, maar tegelijkertijd kun je je zo opgeslokt en misschien ook wel opgesloten voelen doordat je de hele dag thuis maar bezig bent. Het lastige met werken buiten de deur is dat je je dan ook vaak weer schuldig voelt omdat je niet thuis bent, zeker als bijvoorbeeld één van de kinderen ziek is. En als je thuis bent, mis je vaak weer het werk buiten de deur en kun je er echt somber van worden. De vraag is: Hoe vind je daarin een goede balans?
 
Kennelijk liepen jullie daarin vast, zodat jullie vier maanden geleden hebben besloten dat jij je baan opzegde en helemaal thuis kwam om er voor de kinderen te zijn. Maar nu je helemaal thuis zit, mis je je werk weer heel erg. Thuis ben je eigenlijk doorlopend bezig terwijl je dan ook nog vaak het gevoel hebt helemaal niet vooruit te komen. Het is wel belangrijk om je te realiseren dat zeker als de kinderen klein zijn, het heel fijn voor ze is dat ze gewoon thuis kunnen zijn. Die eerste zes levensjaren zijn van onschatbare waarden voor de vorming van het kind. De basis voor het hele verdere leven wordt daar gelegd. Je hebt zelf het gevoel niets te doen, maar de kinderen zijn die jaren enorm in ontwikkeling: ze leren een taal spreken en als het goed is ervaren ze wat liefde is. Ze zijn ook zo ontvankelijk voor de Bijbelverhalen, enzovoorts.
  
Tegelijkertijd kan het echt fijn zijn als je ook werk hebt buiten de deur. Even bezig zijn in je vak waarvoor je bent opgeleid. Even een ander gesprek dan alleen maar achter de kinderen aan te rennen. Bovendien doe je dan vaak thuis ook nog eens je huishouden veel efficiënter. Want je wilt dan bepaalde dingen af hebben voordat je de deur uitgaat. Het werken buiten de deur kan je extra energie geven, zodat je er weer fris tegen aan kunt gaan als je weer thuis komt. Je wordt er vaak vrolijker van in plaats van dat je somber wordt. 
 

"Ik vind het zo makkelijk gezegd van je man dat hij absoluut niet wil ruilen of ook maar eén dag minder wil werken. Dat mag hij gewoon niet zeggen"

Eerlijk gezegd vind ik het een beetje flauw van je man door te zeggen dat hij zelfs niet een dag minder wil werken. Je schrijft zelfs: “Mijn man wil absoluut niet ruilen of ook maar één dag minder werken. Dus die optie is uitgesloten.” Daar kan ik echt een beetje boos om worden. Je hebt samen kinderen gekregen en daar wil je toch samen voor gaan. Je hebt allebei een opleiding en die wil je toch in de praktijk brengen. En dan hoeft het echt niet fifty fifty. Dat de vrouw een groter aandeel in de zorg heeft dan de man is wat de meeste echtparen ook echt willen. Maar dat wil niet zeggen dat de man dan alleen maar buiten de deur mag werken en dat zijn vrouw die dat ook graag (enigszins) wil doen, dat niet mag en dat hij als man zich daar dan verre van houdt. Ik vind dat niet fair. Ik vind het zo makkelijk gezegd van je man dat hij absoluut niet wil ruilen of ook maar eén dag minder wil werken. Dat mag hij gewoon niet zeggen. Je hebt mee te leven met elkaars mogelijkheden en interesses. Bovendien is het echt goed voor mannen als zij ook eens bijvoorbeeld een dag verantwoordelijk zijn voor de kinderen. Dan zien ze hoe pittig dat kan zijn. Bovendien komt het de vader-kind-verhouding zo alleen maar ten goede. 

Als een vrouw alleen maar thuis bezig is, kan ze daar best somber van worden en dat komt het gezin ook niet ten goede. Maar moet het zover komen? 

Laat deze vraag en antwoord aan je man lezen en zeg dat hij samen met jou naar een oplossing moet zoeken, met name naar mogelijkheden om als vrouw toch ook nog iets buiten de deur te kunnen doen. Je wilt toch als man en vrouw dat het over en weer met de ander goed gaat? In het huwelijksformulier staat toch dat je elkaar (!)  wilt bijstaan bij alle dingen die tot het tijdelijke en eeuwige leven behoren. Daar hoort dit toch ook bij en daar heeft hij toch ook zijn ja-woord op gegeven.
 
Hoe dan ook, je zoekt als man en vrouw samen naar een oplossing zodat aan de ene kant de kinderen niets tekort komen en jij als vrouw ook wat buiten de deur kunt doen met je opleiding.     

Alie Hoek-van Kooten