Gebeden om gelovige jongen

Ongeveer een jaar geleden heb ik heel erg gebeden om een gelovige jongen die God dient. Toen zag ik een aantal weken later opeens een jongen die ik al wel kende en waar ik langzamerhand verliefd op werd. Het zag eruit als een bevestiging van mijn gebed, maar na wat gedoe kwam ik erachter dat deze jongen hoogstwaarschijnlijk niets voor mij voelt en hoogstens wat interesse heeft. Wat is Gods weg hierin? Moet ik blijven hopen? Of moet ik de jongen vergeten?

En zo ja, was het dan voor niets en beeldde ik het me maar gewoon in dat juist op de momenten dat ik twijfelde of ik wel verliefd moest zijn er een auto voorbijreed met onze initialen enzo? Zou iemand uit de Gereformeerde Gemeenten hier alstublieft antwoord op willen geven?

Beste vriendin,

Waardevol dat je zoekt naar de weg van de HEERE in je leven en ook in het gebed vraagt om “een gelovige jongen die God dient.” Je voelt aan waar de basis van een echt duurzame relatie ligt: in Gods Woord en het dienen van Hem. Gods leiding in ons leven kan voor diepe vragen brengen. Daarin is geen houvast te vinden in voorbijrijdende auto’s en meer van zulke dingen. Zoek grond en onderwijs in het spreken van God Zelf, waarvoor Hij Zijn Woord heeft gegeven. Zijn Woord is leidraad voor het (geloofs)leven.

In openstaande (levens)vragen, waar niet altijd antwoord op komt, kunnen we leren van de houding van Job als hij de HEERE vraagt om meer onderwijs (zie Job 42:4). Voor onze menselijke aard ligt daarin de moeilijkheid om dit onvoorwaardelijk te leren verbinden aan: Uw wil geschiedde. In het leven vanuit Zijn Woord, uit Zijn genade, naar Zijn wil –verbonden met het “om Christus wil”– ligt als enige duurzame rust en vrede. 

Je hebt ervaren dat deze jongen “waarschijnlijk niets” voor je voelt en “hoogstens wat interesse” heeft. Wat moeilijk hè, zo tegenstrijdig aan je eigen gevoelens? Zo anders dan jij je had voorgesteld en misschien wel had verwacht? Het leek een gebedsverhoring en dan nu? Ik kan niet invullen hoe mogelijk of onmogelijk deze situatie is. Je hoeft hoop niet zonder reden uit te doven, maar zolang deze jongen geen duidelijke belangstelling heeft kan het wel nodig zijn om de situatie te nemen zoals deze nu is en het aan de HEERE over te (leren) geven. 

Ik dacht in dit verband aan Corrie ten Boom. Graag deel ik het met je, mogelijk kan het ook voor jou van waarde zijn, hetzij als bemoediging, vertroosting, correctie of als denkrichting. Corrie had één liefde van haar leven: Karel. Ze koesterde momenten van hoop, ondanks dat haar broer Willem haar hoop flink temperde. Corrie was verliefd, in deze mate dat haar hart opsprong van Karels woorden. Tot haar verliefdheid ruw werd verstoord en alles ondersteboven ging. Op een dag stelde Karel plotseling zijn verloofde voor… aan Corrie. Ik citeer wat Corrie daarover schrijft:

“Hoe lang ik op mijn bed heb liggen snikken over deze enige liefde van mijn leven, weet ik niet. Later hoorde ik vader de trap op komen. Eén ogenblik voelde ik me weer het kleine meisje dat lag te wachten, totdat hij haar kwam instoppen. Maar deze pijn kon niet met een deken worden goed gemaakt, en plotseling was ik bang voor wat vader zou zeggen. Bang dat hij zou zeggen: ‘Er komt wel weer een ander’ (…).” 

“Corrie, begon hij, weet je wat zo veel pijn doet? Dat is de liefde. De liefde is de sterkste kracht in de wereld en als zij tegengehouden wordt, brengt dat pijn met zich mee. Er zijn twee dingen die we kunnen doen als dit gebeurt. We kunnen die liefde doden, zodat ze geen pijn meer doet. Maar dan sterft er ook een deel van onszelf. Of we kunnen vragen, Corrie, of God een andere weg wil openen voor onze liefde. God heeft Karel lief –meer dan jij– en als je erom vraagt, dan zal Hij jou zijn liefde geven voor deze man, een liefde die door niets kan worden gehinderd, door niets kan worden vernietigd. Wanneer we onze liefde niet kwijt kunnen, Corrie, op de gewone menselijke manier, dan kan God ons leren om op Zijn volmaakte manier lief te hebben. Toen ik Vader de trap hoorde afgaan, wist ik niet dat hij me meer gegeven had dan de sleutel voor dit moeilijke uur. (…)” (Bron: Ten Boom, C. (2016). De schuilplaats [pp. 68–70])

Vervolgens legde Corrie biddend alles in de hand van de HEERE: haar gevoelens voor Karel, haar gedachten over hun toekomst, alles.
 
Ook in onbegrepen wegen: Zie omhoog!

Met hartelijke groet,
Hans van Gent