Helse benauwdheid aan het kruis

In Lukas 23:43 zegt Jezus tegen de misdadiger aan het kruis: “Voorwaar, Ik zeg u: Heden zult u met Mij in het paradijs zijn.” Tegelijkertijd belijden we in de Apostolische Geloofsbelijdenis dat Christus is “nedergedaald ter helle.” In de Heidelbergse Catechismus, vraag en antwoord 44, wordt deze neerdaling uitgelegd vanuit de helse benauwdheid en pijn die Christus tijdens Zijn lijden, in het bijzonder aan het kruis, heeft gedragen.

Mijn vraag is: hoe moeten we de neerdaling ter helle precies verstaan in het licht van Lukas 23:43? Als Jezus daadwerkelijk na Zijn sterven in de hel of het dodenrijk is neergedaald, hoe valt dat dan te rijmen met Zijn belofte dat Hij diezelfde dag met de misdadiger in het paradijs zou zijn? En hoe verhoudt dit zich tot Lukas 16:26, waar gesproken wordt over een onoverbrugbare kloof tussen de plaats van troost en de plaats van pijniging?

Betekent “nedergedaald ter helle” dat Christus daadwerkelijk in het dodenrijk is geweest, of moeten we deze belijdenis, zoals de Heidelbergse Catechismus doet, verstaan als de helse benauwdheid die Hij aan het kruis heeft doorstaan? En als Christus werkelijk in het dodenrijk is geweest, hoe moeten we dat dan Bijbels onderscheiden van de hel als plaats van het definitieve oordeel, waaruit volgens de Schrift geen terugkeer mogelijk is?

Daarover kun je meer lezen in de artikelen over 'Nedergedaald ter helle'.