Door God in kerk geplaatst

Het valt me op, vooral bij antwoorden uit de Gereformeerde Gemeenten, dat predikanten, ambtsdragers en ouders er moeite mee hebben als hun kinderen deze stroming verlaten. Vaak omdat ze de doop en het geplaatst zijn in deze kerk met elkaar verbinden als van God gegeven. Maar zijn we niet allen één in de Kerk van Christus, die op aarde de enige waarachtige kerk is? Is al het overige niet gebaseerd op ieders onderbouwde mening van de waarheid?

Kerkmuren worden neergezet waar geen kerkmuren zouden moeten zijn. Ik ben er van overtuigd dat God werkt, dwars door kerkmuren/stromingen heen. Maar als dat zo is, dan mag er toch geen belijdenis van de leer, of historisch geloof mogelijk zijn, zoals nu wel gebeurt? Of gebeurt dit om juist het boven genoemde argument te kunnen gebruiken: “Je mag niet weg, want God heeft jou in deze kerk geplaatst.”

Beste vraagsteller, hartelijk dank voor uw vraag. 

Op dit moment begrijp ik niet alle aspecten van de vraag, maar misschien dat al denkend en zoekend dat probleem wordt opgelost. Als ik de vraag goed analyseer, dan is je opvatting dat we allen één zijn in de Kerk van Christus. Daaruit concludeer je dat er geen kerkmuren zouden moeten zijn en dat er geen belijdenis van de leer mogelijk mag zijn (omdat dat de kerk opdeelt). Van daaruit bekritiseer je de moeite die christenen hebben met het verlaten van hun kerkgenootschap door jongeren/hun kinderen. Of: andersom benaderd: ouders/predikanten moeten zich er niet druk om maken als hun kinderen lid willen worden van een ander kerkgenootschap (een andere stroming?), want er is uiteindelijk maar één kerk van Christus. Ik hoop dat ik je zo recht doe.

Je laatste opmerking, dat om een argument om de kinderen bij de eigen kerk te houden de geloofsbelijdenis is uitgevonden, lijkt me de historische ontwikkeling omkeren.

Eerst iets over uw uitgangspunt: er is maar één ware Kerk van Christus. Je lijkt te spreken over wat we de onzichtbare kerk noemen. Het komt er alleen op aan dat we bekeerd worden, de Heere Jezus leren kennen als onze Borg en Zaligmaker. Alle gelovigen op de hele wereld vormen samen één Kerk, het ene lichaam van Christus. 

Dan gebruik je het woord ‘kerk’ als een onzichtbare eenheid. Doet de Bijbel dat ook? We moeten wel vragen: hoe spreekt de Bijbel over de kerk? In de brieven van de apostel Paulus aan Efeze en Kolosse wordt inderdaad in deze universele zin over de kerk gesproken. Maar dat is zeker niet de enige betekenis van het woord ‘kerk’ in de Schrift. In 1 Korinthe 1:2 spreekt Paulus over de Gemeente Gods die te Korinthe is. Er is ook een zichtbare plaatselijke expressie van Gods kerk. Op veel plaatsen spreekt hij over de kerk als de plaatselijke gemeente, de plaatselijke zichtbare openbaring van het lichaam van Christus. En het is niet om het even hoe Gods kerk zich openbaart. En in 1 Korinthe 5:13 roept Paulus die kerk op om leden die in openbare zonde leven uit de kerk te sluiten. En in de pastorale brieven aan Timotheus en Titus geeft Paulus veel richtlijnen hoe deze plaatselijke kerk georganiseerd dient te worden. Het gaat daarom niet aan om met een beroep op de onzichtbare kerk het belang van de zichtbare plaatselijke kerk helemaal weg te relativeren. 

Deze plaatselijke kerken van Rome, van Korinthe, van Filippi, enzovoorts, kampen met vele problemen van verdeeldheid, dwaalleer, openbare zonden, enzovoorts. Juist daar roept de apostel op tot eenheid, tot verwerping van dwaling en tot bekering van zonden. Het is duidelijk niet om het even hoe de situatie van de kerk is.

De overtuiging dat God dwars door kerkmuren heen werkt, betekent niet dat het dus geen verschil maakt van welk kerkgenootschap je deel uitmaakt. Toen tijdens de reformatie de protestantse kerken ontstonden werd niet gezegd dat God totaal niet meer in de Rooms-Katholieke Kerk werkte, maar toch werden de protestanten uit de Rooms-Katholieke Kerk gedreven en zagen zich genoodzaakt een protestantse kerk te organiseren. Onze Nederlandse Geloofsbelijdenis belijdt in artikel 28 dat elke gelovige de plicht heeft om zich bij de ware kerk te voegen, die openbaar komt in de zuivere prediking van het evangelie, de rechte bediening van de sacramenten en de uitoefening van de kerkelijke tucht. 

Juist daarom is er niets mis mee om van nieuwe leden te vragen om niets te onderwijzen wat in strijd is met de leer van de kerk. Dat ontkennen is het ontkennen dat er dwaalleer bestaat.
 
Je hoofdvraag lijkt echter te zijn wat we moeten zeggen van de argumenten van ouders/ambtsdragers om jongeren bij hun kerkgenootschap te houden: je bent hier geboren, gedoopt, je bent door God in deze kerk geplaatst.

Als je gelooft dat God ons leven bestuurt, dan lijkt me tegen deze argumenten weinig in te brengen. In het bijzonder als in een bepaalde gemeente Gods zegen je gebracht heeft aan de voeten van de Zaligmaker, dan voel je een band met die gemeente en waarom zou je die verlaten? Je wordt in een gemeente geplaatst om die te dienen.

Een andere vraag is hoe absoluut het argument is. Er zijn momenten in het leven waarbij je een keus moet maken bij welke plaatselijke gemeente je je voegt. Je huwelijk, waar je werk zoekt, bij een verhuizing, dan kom je voor deze keus te staan. Maar het is belangrijk zich goed te bezinnen op welke grond deze keus gemaakt moet worden.

Ik had ooit leerlingen die vonden dat als je 18 jaar oud werd je je eigen kerk hoort te kiezen. Ze dachten dan vaak aan een kerk met minder ‘regels’. Waar de mensen aardiger en spontaner zijn. Ze dachten weinig aan de kerk als de mensen met wie je samen de Heere wilt dienen, naar Zijn Woord luisteren; de kerk die je dienen wilt, waarvoor je je tijd wilt geven en voor wie je bidden wilt en standvastig blijven tegen alle verleiding en bestrijding van satan; aan geredde zondaren met nog vele gebreken.
 
Een keus voor een gemeente, omdat ze niet veel eisen stellen en de prediking eenvoudig te begrijpen is, gaat voorbij aan de bedoeling van de kerk om je leven te heiligen; het Woord moet ons juist tot berouw en bekering brengen; het moet juist schuren om je goed te doen. Onderlinge liefde blijkt uit offers brengen voor elkaar, besef geen gemeente van heiligen te zijn en juist daarom het evangelie nodig te hebben en elkaar te verdragen. Het evangelie wat een zondaar nodig heeft, is een evangelie van genade alleen, van opzoekende liefde van God.

Ik geloof niet dat veel mensen denken dat hun kinderen/jongeren bij een andere kerk niet gered kunnen worden; maar liefde dringt je om de kudde bij elkaar te houden. Helaas moeten veel christenen aanzien dat jongeren/hun kinderen het christelijk geloof helemaal loslaten. Dan zouden ze wellicht nog dankbaar zijn als hun kinderen naar een ander soort kerk zouden gaan.

Misschien is dit niet wat vraagsteller in gedachten heeft. Maar de vraag wekt de indruk dat trouw weinig rol speelt in het christelijk leven en dat het niet uitmaakt van welk kerkgenootschap je lid bent. Ik vraag de vragensteller hier goed over na te denken.

Hartelijke groet,
Drs. Nico van Steensel