Puberende zoon

Ik maak we wat zorgen over onze negenjarige zoon. Hij trekt de laatste tijd heel erg naar allerlei muziek in de categorie popmuziek/opzwepende muziek en 'hardcore', zoals hij het zelf noemt. Nu zijn er thuis nog wel maatregelen te nemen om te voorkomen dat hij dit opzoekt terwijl hij bijvoorbeeld achter de computer zit voor huiswerk. Maar ik maak me zorgen over de neiging en de gerichtheid. Ik had verwacht dat dit hooguit pas in de puberteit zou beginnen.

Verder is hij op het moment moeilijk bereikbaar en heeft hij regelmatig heel boze buien, met heel agressief gedrag en brutale woorden naar ons als ouders. Erover praten is heel moeilijk aangezien hij heel gesloten is. Als ik het probeer, is het of “boeit me niks” of “weet ik niet.” We hebben al veel nagedacht over wat er mogelijk achter zit, maar kunnen daar nog niet achter komen. Heeft u tips hoe we hier het beste mee om kunnen gaan, ook gezien zijn leeftijd?

Beste ouders,

Als ik uw vraag op me laat inwerken, kan ik uw zorgen goed begrijpen. Uw zoon is nog zo jong en dan al deze belangstelling en deze reacties. U heeft al van alles geprobeerd en u loopt ermee vast. U schrijft dat het heel moeilijk is om met hem over zijn muziekkeuze en dergelijke te praten. Ook de boze buien en brutale antwoorden zorgen ervoor dat u als ouders niet verder komt en dat u zich grote zorgen maakt over de toekomst. En terecht. 

Het is goed om te lezen dat u thuis grenzen stelt en zaken probeert te volkomen. Van ouders wordt inderdaad verwacht dat ze in de opvoeding grenzen stellen en die handhaven. Belangrijk is, dat u heldere grenzen stelt die u -zo nodig- steeds herhaalt. Het is daarbij wel een zoektocht wat het beste bij uw kind werkt. 

Wat betreft de muziekkeuze: u hebt al veel nagedacht over wat er mogelijk achter zit. Misschien zou u nog eens na kunnen gaan, waar deze belangstelling vandaan komt. Hoe is hij ermee in aanraking gekomen? Wanneer begon die belangstelling? Welke mogelijkheden heeft hij om die muziek op te zoeken? Is dat wellicht in te perken? Met wie had uw zoon contact, toen zijn belangstelling begon? Heeft hij wellicht een identificatiefiguur? Is er iemand die hij bewondert en wiens voorbeeld hij volgt? Heeft hij vriendjes voor wie hij niet onder wil doen? 

U maakt het probleem breder met de opmerking dat hij vaak boze buien heeft. Is dat op school ook zo en zo ja, hoe gaat men daarmee om? Zit hij mogelijk op een club? Zo ja, hoe is daar zijn houding, zijn reacties? Het is goed hiervan op de hoogte te zijn. Mogelijk heeft uw zoon contact met andere volwassenen – familie, bekenden, en anderen Zo ja, hoe gaan deze mensen met hem om? Kunt u daarvan leren?

Spreken met kinderen, contact maken, is niet altijd gemakkelijk. Elk kind heeft zijn eigen aanpak nodig en dat geldt zeker ook voor uw zoon. Soms kan een vader dat beter, soms een moeder. Als ik denk aan het stellen van vragen aan uw zoon, dan is het al moeilijk om hem te bereiken. Misschien helpt het om open vragen te stellen, hem uit te lokken met opmerkingen, verheldering te vragen. Het is wel een zoektocht. U zult wellicht via de media al gezocht hebben naar handvatten, naar tips. Die zijn er zeker, maar niet alles zal passen bij uw opvoeding.
 
Het is goed mogelijk dat u er zelf niet uitkomt. Mijn raad is, dat u dan niet langer moet tobben. Zoek naar een professionele instelling aan wie u advies kunt vragen. Menig ouder heeft hier goede ervaringen mee. Het is alles om te proberen het gedrag van uw zoon om te buigen en de omgang met hem te verbeteren.
 
Helaas kun ik u geen antwoord ‘op maat’ geven. Het is een beetje meedenken geworden, daarbij wetend, dat het gebed niet kan ontbreken.

N. J. Teerds