Vermoeden dat zoon homo is
Herman van Wijngaarden | 29 reacties | 17-03-2026| 13:35
Vraag
Binnen ons gezin zitten wij met een grote vraag die mij erg zorgen geeft. Wij vermoeden al jaren sterk dat onze zoon van 14 homo is. We hebben ook ontdekt dat hij informatie hierover zoekt en naar andere jongens kijkt. We hebben besloten te wachten tot hij er zelf mee komt en niet negatief over homo-zijn te praten. Maar pas preekte onze dominee over het zevende gebod en sprak hij (zoals heel vaak) negatief over homoseksuele relaties en de openheid daarover. Onze zoon was de hele avond en de week daarna stil en teruggetrokken. Voor mijn man was dit de druppel. Hij wil weg uit onze gemeente en naar een kerk die relaties toestaat. Ik laat mijn kind niet kapot maken, zegt hij.
Mijn man is ervan overtuigd dat onze zoon geen gezonde seksuele ontwikkeling kan doormaken in een kerk waarin hij hoort dat hij zijn seksuele gevoelens de rest van zijn leven moet onderdrukken. Hij heeft mij altijd gesteund in onze kerkkeuze en is zeer respectvol (zelf komt hij uit de PKN) maar hier is hij heel stellig over. Hij wil ook niet met de dominee of kerkenraad in gesprek, dat vindt hij op dit punt trekken aan een dood paard. Ik kan mijn man wel volgen, maar zie ook heel erg op tegen reacties van mijn familie en ben bang dat we de verkeerde keuze maken. Mijn man zegt dan: wij hebben de verantwoordelijkheid voor een gezond kind mét zijn seksuele voorkeur en we maken de verkeerde keuze als hij onder druk wordt gezet door een kerk. Het is al jaren bekend dat het gedwongen onderdrukken van je seksuele gevoelens ernstige psychische problemen veroorzaakt, zegt mijn man.
Mijn vraag is: is het slecht voor de seksuele ontwikkeling van onze zoon als wij hem verder laten opgroeien in een kerk waarin hij hoort dat zijn seksuele gevoelens zondig zijn en onderdrukt moeten worden? Ik ben heel bang dat onze zoon depressief wordt of ongelukkig. Graag antwoord van een deskundige en niet van een dominee of ambtsdrager.
Kom ook naar de jongerenzang!
Welkom D.V. 29 mei op de jongerenzang in Katwijk. Zing je ook mee met 1000 andere jongeren? Meer info: www.jongerenzang.nl
Antwoord
Beste bezorgde moeder,
Gesteld dat jullie zoon inderdaad homo is, mag hij van geluk spreken dat hij ouders heeft die op dit punt zo begripvol zijn. Helaas kom ik ook heel anders tegen. Onlangs mocht ik namens Hart van Homo’s gastlessen geven op een reformatorische school. Ik hoorde toen dat er ouders waren die hun kind thuis gehouden hadden, omdat ze niet wilden dat hij of zij een les over ‘dit onderwerp’ bijwoonde. Dan hoop ik maar dat die zoon of dochter later geen homo zal blijken te zijn. Want wat erg als je dan van je ouders de boodschap hebt meegekregen: “Over dat soort dingen praten wij niet.”
Wat u beschrijft over jullie dominee is helaas óók geen uitzondering. In veel gemeenten wordt nooit over homoseksualiteit gesproken, behalve in negatieve zin. Het wordt direct in verband gebracht met ‘zonde’ en ‘de wereld’. Nou kan het daar inderdaad mee te maken hebben, maar dat hoeft niet zo te zijn. Je kunt -en moet- ook positief over homo’s praten. Ik sluit me graag aan bij wat ds. W. J. van de Velde, bestuurslid van Hart van Homo’s, onlangs in De Waarheidsvriend (weekblad van de Gereformeerde Bond) schreef: “Homo’s zijn geen opgave voor de gemeente, maar een gave”. Het is zó belangrijk dat onze tieners zulke boodschappen horen!
Om op uw vraag in te gaan: ik geloof dat het inderdaad schadelijk voor een homoseksuele jongen kan zijn als hij opgroeit in een omgeving waarin hij alleen maar hoort dat zijn seksuele gevoelens zondig zijn en onderdrukt moeten worden. Als Hart van Homo’s geloven wij dat het niet zondig is om homo te zijn en dat je (tot op zekere hoogte) mag accepteren dat je homoseksuele gevoelens hebt. De bijbelse opdracht is wél om daar op een verantwoorde manier mee om te gaan.
"Wat wij nodig hebben, is niet ruimte om onszelf te kunnen zijn, maar ruimte om te worden zoals God ons wil hebben. Dat geldt voor homo’s en hetero’s"
Wat dat betreft loopt uw man wel heel hard van stapel door naar een kerk te willen die homoseksuele relaties toestaat. Want dat veronderstelt dat wat jullie zoon nodig heeft, vooral dit is: ruimte om een homoseksuele relatie aan te gaan. Wat wij nodig hebben, is niet ruimte om onszelf te kunnen zijn, maar ruimte om te worden zoals God ons wil hebben. Dat geldt voor iedereen: homo’s en hetero’s. We moeten ons in de eerste plaats afvragen wat God van ons vraagt. Hopelijk is uw man het daarmee eens, maar dat besef lees ik niet terug in uw beschrijving.
In de Bijbel lees ik niet dat een homo zijn seksuele gevoelens moet onderdrukken omdat ze zondig zouden zijn. Maar ik lees óók niet dat het daarom goed is om die seksuele gevoelens te uiten in een seksuele relatie. Integendeel, de Bijbel is er duidelijk over dat er alleen ruimte is voor seksuele gemeenschap binnen een huwelijksrelatie tussen een man en een vrouw. ‘Helaas’ kom ik nergens tegen dat het ook anders kan, bijvoorbeeld in een relatie tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. Recent heb ik daarover op Refoweb iets uitgebreider geschreven als antwoord op een vraag van een 15-jarige homo, zie het artikel ‘Ik ben 15 jaar en val op mannen’.
Ik snap natuurlijk heel goed dat dit óók geen makkelijke boodschap is. Als je zoon homo blijkt te zijn, zou je het liefst tegen hem willen zeggen: “Joh, geen enkel probleem, ik hoop dat je gelukkig wordt met een leuke jongen.” Maar dat kun je alleen zeggen als je ervan overtuigd bent dat de Heere God er óók zo over denkt. Zou het niet kunnen zijn dat Hij een weliswaar moeilijkere maar ook betere weg voor ogen heeft? Zelf geloof ik dat dat zo is. Jullie zoon zal, als hij echt homo blijkt te zijn, zelf antwoord op die vraag moeten geven. Als ouders mag je hierin niks afdwingen, maar je hebt op z’n minst de taak om ook hierin te wijzen op het onderwijs van de Schrift.
Kortom, homoseksuele gevoelens zijn niet per definitie zondig en ze hoeven ook niet onderdrukt te worden. Het kan inderdaad erg schadelijk zijn als we dat aan onze homo’s voorhouden. Maar dat betekent niet dat je met die gevoelens kunt doen wat je wilt. Dat geldt voor iedereen trouwens: hetero of homo, single of getrouwd. Seksualiteit is mooi, maar het kan je ook van God afhouden.
Hartelijke groet,
Herman van Wijngaarden
Dit artikel is beantwoord door
Herman van Wijngaarden
- Geboortedatum:06-02-1963
- Kerkelijke gezindte:PKN (Hervormd)
- Woon/standplaats:Driebergen
- Status:Actief
Bijzonderheden:
- Mede-oprichter stichting Hart van homo’s
- Auteur van o.a. ”Oké, ik ben dus homo – over homoseksualiteit en het volgen van Jezus” en “Om het hart van homo’s – pastoraat aan homoseksuele jongeren” en "Leven als vrienden – een hoge vorm van liefde"
Bekijk ook:
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Tegelijk: we moeten tóch naar Gods norm kijken. Hoe moelijk ik dat ook vind en hoeveel pijn dat ook kan doen...
Als de beste man dan nog hardop durft te zeggen dat er voor homo's geen plaats is dan is het duidelijk: wegwezen uit zo'n toxische gemeente.
Ik herinner me een ouderling uit mijn eigen gemeente die in een gesprek aangaf dat het zijn zorg was dat hij maar van een paar mensen wist dat ze homo waren, en dat was procentueel voor onze gemeente veel lager dan wat landelijk wordt verondersteld. Ofwel, zei hij: er zitten nog mensen in de kast die er niet uit zijn gekomen of durven te komen. Het geheim van die mensen drukte duidelijk op zijn hart.
Ik denk dat dat een pastorale houding is die navolging verdient..
Als je vertrekt en duidelijk in het gezin bespreekt waarom, is dat voor je zoon een geweldige steun in de rug en misschien wel de kans voor hem om er met jullie over te praten. Als je zoon toch geen homo blijkt te zijn, is het een geweldige steun omdat hij gegarandeerd homo's kent of in de toekomst mee in contact zal komen (vrienden, klasgenoten, collega's etc.)
In beide gevallen is het kiezen voor je kind, en die keuze lijkt me nogal voor de hand liggen.
Ik denk dat je niet hoeft op te zien tegen de reacties van je familie: je kind is je eerste prioriteit. Zijn toekomst is toch veel belangrijker dan wat gekwetste negatieve gevoelens van familie? ik denk dat je als ouders achter je kind moet staan. Als jullie al niet voor hem kiezen, wie dan wel?Je liefde moet onvoorwaardelijk zijn.
Een mens weet nooit waar hij goed aan doet, maar ik denk dat het best bijbels is om je man hierin te volgen.
Ons kind heeft onze kerk verlaten, omdat ze er veroordeeld werd, want er werd voor mensen met een homofiele geaardheid gebeden. Ze gaat nu naar een kerk waar het doodgezwegen wordt...
Als u het mij vraagt is de eerste stap om de vraag aan jullie zoon te stellen en hem daarmee te helpen om zich te kunnen open stellen naar jullie toe.
Daarnaast is het een tijdelijke oplossing om van kerkverband te wisselen: Heeft dat een positieve uitwerking voor de eeuwigheid? Of geven we hem dan op aarde een goed gevoel en voor de eeuwigheid gooien we hem in het diepe en verzwijgen we het? (Zie het alstublieft niet als hardvochtig! Ik heb al zoveel tranen gelaten om ons kind! Ze is al een stuk ouder dan jullie zoon. Ik heb spijt dat ik zo lang gewacht heb met haar die vraag te stellen. We zijn niet zulke praters...) Maar het aardse leven is belangrijk, maar we weten allen wat bovenal belangrijk is!
Heel veel sterkte, liefde, wijsheid in alles gewenst!
Herman van Wijngaarden
De vader heeft hier een heel duidelijke voorstelling: in de kerk waar ze nu zitten, is een seksuele relatie voor hun kind uitgesloten. Hij trekt de conclusie: "mijn kind zal zich in deze kerk zijn hele leven afgewezen voelen en dat staat zijn levensgeluk in de weg". Als ouder wil je je kind voor dit soort hartzeer beschermen en wil je niet dat hij beschadigd wordt en in zijn ontwikkeling geremd.
Onbewust of bewust, bestaat er ook een positief alternatief in ons achterhoofd: in een kerk, die er meer positief tegenover staat, zal mijn zoon zich meer aangenomen voelen en blijft hem de onuitgesproken afkeuring in de kerk waar we nu zitten bespaard. Hij kan een relatie aangaan en een gelukkig leven voeren. Welke ouder zou dat nu niet voor zijn kind willen?
Wat onbesproken en onbedacht blijft, is de gebrokenheid van de wereld. We hebben ongeluk, ziekte en verdriet zoveel mogelijk weggepoetst en de naderende dood naar het randje van het leven geduwd. Het leven lijkt tegenwoordig so soepeltjes te lopen, dat als een baby wordt geboren, we er niet alleen van uitgaan, dat het kind in leven blijft, nee, veelmeer gaan we ervan uit, dat het minstens 80 zal worden en een gelijkmatig gelukkig leven zal voeren.
Deze wens komt in het algemeen maar half uit. Stenen op de levensweg, ziekte de dood van geliefde naasten en ja, ook hartepijn, liefdesverdriet en verlies, teleurstelling, onterechte veroordeling door anderen en verraad door mensen, die je vertrouwde, komen bij iedereen voor. De zoon OVER wie, maar niet met wie gepraat wordt, zal in elk geval ongelukkig worden. Hij zal in elk geval ook mooie momenten in zijn leven kennen. Momenten waarin je je gezien en aangenomen voelt. Door mensen om je heen, maar nog veel meer door de Eeuwige.
De pijn, die de ouders voelen is de pijn van dit weten, van deze verwachting, dat de weg van hun zoon verdriet en uitgesloten zijn zal kennen. Waar andere ouders nog optimistisch naar de weg van hun kind kijken - en later zeker ook andere ervaringen zullen maken - zien deze ouders meteen al een grote steen op de levensweg van hun kind. Het lijkt wel op een rotsblok, dat zo sterk in de weg ligt, dat je er nauwelijks omheen kunt kijken.
Het antwoord van Herman van Wijngaarden spreekt een belangrijk punt aan: "Wat wij nodig hebben, is niet ruimte om onszelf te kunnen zijn, maar ruimte om te worden zoals God ons wil hebben." en "Jullie zoon zal, als hij echt homo blijkt te zijn, zelf antwoord op die vraag moeten geven." welke weg hij als Gods weg voor zijn leven ziet. De pijn van ouders, die zien dat de levensweg van hun kind zo op het eerste oog niet zo gladjes zal lopen als ze gehoopt hadden, zal iedereen volkomen begrijpen. De oplossing een andere kerk te zoeken zal sommige wrijving minder maken, maar geeft geen garantie voor een levenspad zonder doorns. Het alternatief komt met zijn eigen problemen en zorgen.
Het is inderdaad belangrijk, dat ieder kind een gezonde ontwikkeling doormaakt en seksualiteit is daarvan een deel. Wat ook belangrijk is, is te kijken of hij een positief sociaal netwerk heeft, sport en activiteiten waar hij plezier aan heeft en niet te vaak achter een beeldscherm zit, of alleen maar bezig is met school. God heeft ons gemaakt om een relatie met hem te hebben en tegelijkertijd zijn we er voor gemaakt ons te bewegen en gezond te eten, tijd door te brengen in de natuur, met anderen om te gaan, anderen te ondersteunen en ook ondersteund te worden.
Als we een "rond" leven hebben, waarin al deze belangrijke aspecten aan bod komen, dan hebben we een goede basis als er een keer iets niet gaat zoals we hadden gehoopt.
Ik wens de ouders wijsheid toe, hun zoon ook verder een goede start te geven op zijn levensweg en hem nog een stuk met hun levenservaring te mogen begeleiden.
Dit klopt, maar dit kan toch geen reden zijn om het jezelf dan maar aan te doen? Iedereen wordt een keer ziek, maar als iemand zijn eigen been daarom maar een keer opzettelijk breekt, dan verklaren we hem voor gek, toch?
Zal het leven bij een andere gemeente een en al geluk zijn? Vast niet, maar dit ene, specifieke probleem zal die knul dan in ieder geval NIET hebben.
Ik neem direct aan dat je het niet zo bedoelt en het is zeker niet de eerste keer dat ik zoiets zie, maar het geeft voor mij wel aan dat er toch nog een hoop werk te verzetten is wat betreft de maatschappelijke acceptatie.
Je roept op om weg te gaan uit hun kerk. Past niet meer in deze tijd zeg je. Allereerst weten we niet wat de ds. heeft gezegd. En wat past niet meer in deze tijd? Moeten we de Bijbel ombuigen naar onze maatstaf anno 2026? Of snap ik je verkeerd?
Het feit dat de vraagsteller schrijft dat het kind een week stil was en dat de vader wil vertrekken, geeft wat mij betreft voldoende de toon aan dat wat die ds gezegd zou hebben. Als het allemaal woorden van meelevende acceptatie waren, hadden vader en zoon niet zo gereageerd.
Daarnaast is het altijd wat wonderlijk dat juist op dit ene punt sommigen zo halsstarrig zijn. Op andere gebieden is het geen blijkbaar enkel probleem om bepaalde aspecten van de Bijbel op andere manieren te lezen, maar niet dit. Het scheelt natuurlijk dat het een zonde zou zijn waar de meeste mensen weinig last van hebben, dus voor hen is aanpassing niet direct nodig. Tot je eigen kind er ineens mee zit, dan ineens wel. Vreemd hoe dat kan lopen.
Maar goed, het staat elk kerkgenootschap natuurlijk geheel vrij om welke interpretatie dan ook te bezigen. Hoe staat het ondertussen met de leegstroom? Totaal geen probleem meer?
Als ervaringsdeskundige wil ik reageren. Ben nu in de herfst van mijn leven. Als 14-jarige werd ik geconfronteerd met homoseksuele gevoelens. Daar durfde ik toen nooit over te praten, want ik behoorde misschien wel tot de meest orthodoxe gemeente in Nederland van de jaren '70 '80. Van mensen in mijn kerkverband had ik niets te verwachten, alleen oordeel. Bij mijn ouders durfde ik ook niet aan te kloppen. In de maatschappij van toen waren er ook geen voorbeelden van normale gaymannen met wie ik me had kunnen identificeren. De eenzaamheid was groot, blokkeerde een jaar op school; zocht hulp bij 'Heils des Volks' in Amsterdam. Dat was achteraf bezien ook niet verstandig, een soort van conversieleer die me niet verder bracht. Door alles heen werd ik op God geworpen. Met alle oordeel en last, die me benauwde, zette Hij me na een jaar vol van strijd in de ruimte met de woorden uit het bijbelboek Job: 'Ik weet Mijn Verlosser leeft..'. Hier kon ik mee verder.
De ouders wil ik een hart onder de riem steken. Zij hebben hun kind lief en willen hem gelukkig zien. Wie van de ouders wil dat niet? Het antwoord binnen het kerkverband van moeder zal veroordelend zijn en blijven. 'Je mag het zijn, maar er is geen ruimte voor een relatie met iemand van hetzelfde geslacht. Daarbij worden er indien nodig de meest gruwelijke bijbelteksten aangehaald. Verhaal uit Sodom, Gomorra waarbij mannen andere mannen willen verkrachten; inderdaad gruwelijk; andere teksten die gaan over tempelprostitutie; wederom gruwelijk, inderdaad God onterend. Daarvoor zijn we immers niet geschapen, maar juist om de God groot te maken, hier al en straks voor altijd. Ik geloof dat seksualiteit in beginsel is voorbestemd in een relatie tussen man en vrouw en dat homoseksualiteit er is na de zondeval. Het is in de meeste gevallen aangeboren; het is mij ook tegen mijn wil overkomen. Iemand die dyslectisch is had liever dit ook niet in zijn leven gehad, maar moet het inpassen in zijn/haar leven.
We geloven dat de liefde uit God is en dat liefde wederliefde baart (Salomo). Dan hoop ik dat deze jongeman iemand vindt die hij werkelijk lief kan hebben onder Gods zegen; ik gun hem een relatie met een man. Immers nergens in Gods woord lees ik dat een liefhebbende relatie tussen twee mensen van hetzelfde geslacht wordt veroordeeld. De gruwelijke teksten in Gods Woord hebben betrekking op verkrachting en tempelprostitutie. Ik denk dat een liefdevolle relatie een weg kan zijn voor jongelui en velen die hiermee worstelen. Laten we niet vergeten dat velen die van relaties worden afgehouden door hun kerkverband of anderen met hun seksuele gevoelens in de knel komen en dan wel voor het buitenoog en hun kerkverband 'in onthouding' leven, maar het zoeken op plaatsen waar je als gemeente en familie van zou gruwen; dat is namelijk ook mogelijk.
Ik merk dat deze ouders veel liefde voelen voor hun kind, accepteer hem dan voor honderd procent. Als hij is als Paulus, die een leven alleen kon leiden, zonder seksualiteit, dan is dat natuurlijk prima.
Als hij kiest voor een leven met een partner in liefde en trouw; omarm hem dan ook.
Sta biddend om hem heen!
Christiaan
Relatives hebben een vorm en een inhoud. Als je geloof dat alles inhoudelijk door de zondeval is aangetast, dan de hetero-relaties ook. Ook die voldoen niet meer aan Gods bedoeling.
Een man-vrouwrelatie voldoet misschien qua VORM nog wel aan het Bijbelse ideaalbeeld, maar is qua INHOUD net zo verkeerd als een relatie tussen twee mannen of twee vrouwen.
Mensen die zeggen dat je als hetero wél een relatie mag hebben maar als homo niet, die houden zichzelf dus voor de gek. Die zijn namelijk net zondig als de homo in een relatie. En op het moment dat je dat accepteert, is er die uitspraak over de splinter en de balk.
Mn vraag is dan of je 'ermee weg' komt. Met andere woorden toch toegelaten wordt tot het eeuwige leven. Want wat maakt het uit hoe je plaatselijke kerkgenootschap erover denkt (daar kun je voor elke willekeur wel een kerkgenootschap voor uitkiezen) het gaat er toch om hoe God erover denkt. Je zou kunnen redeneren dat we allemaal zondaren zijn en links of rechtsom onze gebreken hebben en dan calculeren dat je voor jezelf dat gebrek er dan ook maar bij kiest. Mijn vraag is dan: wat moeten we dan met zo'n bijbeltekst als dit
Dwaal niet! Ontuchtplegers, afgodendienaars, overspelers, schandknapen, mannen die met mannen slapen, dieven, hebzuchtigen, dronkaards, lasteraars en rovers zullen het Koninkrijk van God niet beërven.
Als je die tekst dan opeens anders zou moeten lezen (hoe dan?) wat kan ik dan nog wel van Paulus aannemen?
Kom je dan alsnog dat koninkrijk van God in (want ja er waren goede redenen (die Paulus vast niet aangevoeld zou hebben als vrijgezel) .. hoewel is die Paulus aan het woord of ook de Heilige Geest? )
Ik vind het een kort door de bocht om te zeggen dat de bijbel hierin onduidelijk is of dat er iets niet meer van deze tijd is (alsof je je daardoor moet laten leiden..)
- 1
- 2
