Schuldgevoel na seksafspraak

Al een tijd dacht ik (reformatorische jongere van net 19 jaar) dat ik biseksueel ben. Ik ben al sinds vrij jonge leeftijd verslaafd aan het kijken naar porno en daar kwam op ten duur ook homoseksuele porno bij. Zodoende groeide er een verlangen (begeerte) naar het hebben van seksueel contact met mannen. Wat in dezelfde periode ook veranderde is dat ik van na elke keer porno kijken en God om vergeving vragen, langzamerhand steeds minder vaak tot God in gebed naderde en Zijn woord nog minder vaak opende.

Ik schreef dat ik “dacht” dat ik biseksueel was, want ik ben er op een vreselijke manier achter gekomen dat ik dat niet ben. Ik heb namelijk digitaal afgesproken met een jongen die in de omgeving woonde om seksueel contact te hebben. Voordat ik het deed had ik er al dubbele gevoelens bij, maar dan met name wat het zou betekenen voor een toekomstige relatie (met een vrouw). Ik had dit aangegeven aan die jongen en hij stelde voor om dan alleen samen te masturberen. Blijkbaar kon ik dat op dat moment rechtvaardigen en heb ik afgesproken met de jongen. Echter stelde ik toen we bezig waren voor dat hij mij ook oraal bevredigen zou. Dat is toen ook gebeurd en ik heb (al is het maar voor heel even) het ook bij hem gedaan. Ik besefte pas toen ik weer alleen was, wat ik had gedaan. Ik voel me zo vies en zondig. Ik weet niet wat ik er mee moet en hoe ik hiermee moet verder leven. Ik heb God direct nadat ik het gedaan heb oprecht om vergeving gesmeekt, maar ook daarna voelt alles nog even vies en nog even walgelijk. Ik wilde dat ik het ongedaan kon maken, maar dat kan niet.

Naast de ongelofelijke schuld die ik voel tegenover God, heb ik ook zoveel vragen wat dit praktisch voor mij betekent. De vraag die ik voor het afspreken al had: wat betekent dit voor een toekomstige relatie, is alleen maar sterker geworden. Echter is die niet meer hypothetisch, maar de harde werkelijkheid. Ik kan hier met niemand over praten. Het drukt zwaar op me. Hoe moet ik hier geestelijk en praktisch mee verder?

Hoi vragensteller,

Dankjewel voor je openhartigheid en vraag. Wat verdrietig dat je hier met niemand over kunt praten. Een eenzame en grote last om te dragen, lijkt me. Moedig dat je bent gaan verwoorden waar je mee zit en dit hebt gemaild naar Refoweb. Ik kan me voorstellen dat dit ook wel wat bij je heeft losgemaakt. 

Begrijpelijk ook dat dit verborgen leven zwaar op je drukt, dat doen geheimen eigenlijk altijd. Dat komt omdat er vaak verwarrende ervaringen aan gekoppeld zijn en intense gevoelens, zoals schuld, schaamte, stress en vaak ook diep weggestopt verdriet. En dat je daarin dan geïsoleerd bent met je eigen gedachten. De vraag of je hetero-, bi- of homoseksueel bent, kan best complex zijn, helemaal als je daarin worstelt met je eigen angsten en aannames. Ik kan me voorstellen dat je antwoorden mist. 

Je vraagt hoe je hier geestelijk en praktisch mee verder moet. Dat is een mooie maar ook best een grote vraag, omdat je aangeeft dat je eigenlijk niet weet hoe je hiermee verder moet leven. Het gaat daarom misschien minder om wat je moet doen, maar meer om de nood die je voelt en wat je daarin praktisch en geestelijk nodig hebt. 

Wat je omschrijft is een herkenbaar mechanisme van de verslavingscirkel. Er is fantasie, craving, intern overleg (met zelfrechtvaardiging), acting out en vervolgens zelfverwijt en goede voornemens. En dat patroon telkens opnieuw, waarbij het door de jaren heen is versterkt. 

In je vraag wordt iets zichtbaar van hoe je er tot nu toe mee omgegaan bent. Wat ik vooral lees, is dat je al langere tijd je best hebt gedaan om te stoppen met porno kijken en als dat niet lukte, om vergeving vroeg en harder je best deed om je geestelijk leven vorm te geven. Ik denk dat je met deze aanpak in de vicieuze cirkel zit en op een bepaalde laag bent blijven hangen. 

Ik bedoel niet dat je vragen om vergeving niet oprecht is geweest. Ik bedoel dat je bent blijven steken bij wat je beleeft als zondig gedrag; met de aanname dat je goed genoeg kunt worden als je daarmee stopt en genoeg Bijbel leest en bidt. Ik kan me voorstellen dat dit het ook zwaar gemaakt heeft, omdat je telkens teleurgesteld raakte als het niet lukte te stoppen. Kort samengevat denk ik dat je daarmee voorbij gaat aan het kernprobleem. Oncontroleerbare begeerte wordt namelijk altijd ergens door aangedreven. Een stukje van je hart wat je nog niet zo goed kent. Maar wat er wel toe doet, als je echt verder wilt komen. 

Ik kan me voorstellen dat je geen idee hebt wat dat is of hoe dat dan werkt. De meeste mensen komen hier voor zichzelf ook niet uit. Dat komt omdat het vrijkomen van schuld en het doorbreken van schaamte vraagt om aanvaarding van je kwetsbaarheid. En dat is heel moeilijk om jezelf te geven. Om onze onderliggende drijfveren en pijn te leren kennen hebben we meestal contact met de ander nodig. Het liefst iemand die er op een ontspannen manier voor je kan zijn en weet hoe dit soort mechanismen werken. Iemand die je uitnodigt te vertellen en samen met je zoekt, in plaats van snelle antwoorden geeft. 

Je vraagt ook hoe je geestelijk gezien verder moet. Dit roept een wedervraag bij mij op. Heb je de Heere al eens letterlijk gevraagd hoe Hij kijkt naar jouw worsteling en wat het Evangelie van Jezus Christus daarin betekent? 

Wat ik vaak zie, is dat mensen wel verstandelijk weten wat hen geleerd is, maar het moeilijk vinden om dit soort vragen met een open hart aan de Heere Zelf te stellen en te wachten op Zijn antwoorden. Ik denk dat dat te maken heeft met de kernovertuiging onder de meeste verslavingen, namelijk dat je, als het erop aan komt, op jezelf bent aangewezen. Doordat je schrijft dat je hier met niemand over kunt praten, krijg ik de indruk dat dit ook voor jou geldt. Dat je denkt dat je ook als christen de boel op de rit moet hebben en de harde werkelijkheid niet echt mag bestaan, vooral moet worden weggepoetst. 

Graag wil ik je schrijven dat je niet de enige bent. Jong geconfronteerd worden met porno kan je seksuele ontwikkeling behoorlijk verstoren. Helemaal als seks in je omgeving een beladen onderwerp is. Gezien je leeftijd, zou ik er nog niet 100 procent vanuit gaan dat je homoseksueel bent. Het is bekend dat er in de tienertijd een verwarde en fluïde fase kan zijn met betrekking tot seksuele identiteit. Het kan zo zijn dat dit niet meer verandert. Tegelijkertijd komt het bij pornoverslaving vaker voor, dat je meer nodig hebt voor hetzelfde effect en daardoor bij homoseksuele porno en tot een seksafspraak bent gekomen.
 
Ik kan me voorstellen dat je geschrokken bent van deze ervaring. Het laat zien, dat we onszelf als mensen terug kunnen vinden op een plek die we vooraf nooit voor mogelijk hadden gehouden. Ik zou je tegelijkertijd willen bemoedigen, want zo’n confrontatie met jezelf kan ook een kans zijn op persoonlijke groei. Het geeft je een keuze: sta ik toe dat mijn hart zich verhardt, of wil ik mijn eigen kwetsbaarheid dieper leren kennen en ontdekken hoe het leven kan zijn als ik die meer toe ga staan? Ik denk dat dat laatste precies is wat de Heere ruimte kan geven om God te zijn, ook in jouw leven. Zo verward en besmeurd als je je voelt. 

Ik kan me voorstellen dat je dit wel met me eens bent, maar ook niet zomaar weet waar je terecht zou kunnen met alles wat zo kapot en onduidelijk voelt. Tegelijkertijd denk ik dat je die steun van een wijze ander (of anderen) wel nodig hebt en mag je daarnaar op zoek, ook in gebed. Zodat je kunt afstemmen op de leiding van de Heere. Ik denk dat je een helpende stap gezet hebt met het opschrijven en versturen van deze eerlijke vraag, waarmee je lijkt te erkennen dat je het zelf niet onder controle kunt krijgen. Ik geloof dat Hij je daarmee niet afwijst, maar die houding zoekt. Meestal betekent Zijn vergeving geen quick fix, maar een uitnodiging om intiemer met Hem te wandelen. Zodat Hij je stap voor stap kan leiden naar Zijn vrede en reinheid.

Jantine Stam-van de Beek