Plaats maken voor Christus

In onze hersteld hervormde gemeente wordt sterk de nadruk gelegd op het preken van de wet,  de mens in zijn zondigheid (bijna de hele preek). Want, wordt er gezegd, "je kunt Christus niet zomaar preken,  daar moet plaats voor gemaakt worden." Je moet eerst ontdekt zijn aan je zondigheid. Ik voel me vaak zo leeg en verdrietig als ik de kerk weer uitkom. Ik heb juist mijn zondigheid leren zien door wat Christus gedaan heeft. Ik hoefde niet meer overal aan te voldoen/te beleven en ik mag rusten in Zijn werk. Hoe ga ik hierover in gesprek met bijvoorbeeld kerkenraad/dominee/gemeenteleden waarvan het grote merendeel achter deze preken staat? Er wordt al snel tegen me gezegd dat het bij mij te makkelijk is gegaan/te weinig beleefd is.

Beste vragensteller,

Dank voor je vraag. Ik proef uit je woorden dat jij je in een ingewikkelde situatie bevindt en dat een gesprek hierover al snel uitmondt in een oordeel over je geestelijk leven. Dat is aangrijpend en dat maakt het gesprek moeilijk of eigenlijk onmogelijk. 

Voor jezelf is het belangrijk om helder te hebben wat de Bijbel zelf aanreikt. Onze eigen beleving en ervaring kan geen maatstaf of norm zijn. Dat geldt zowel voor de prediking als voor ons geestelijk leven. 

Wat de prediking aangaat. Paulus wenst nergens anders in te roemen dan in het kruis van Jezus Christus (Galaten 6) en hij wenst nergens anders over te preken dan over de gekruisigde en opgestane Christus (1 Korinthe 1 en 2). In de prediking van de apostelen staat het kruis en de opstanding van Jezus Christus in het centrum van de verkondiging. Van daaruit valt licht over onze verlorenheid, valt licht over onze verlossing en valt licht over ons christenleven. De Dordtse Leerregels belijden dat God dienaren van die zeer blijde boodschap van het evangelie zendt om eenieder te roepen tot bekering en geloof in de gekruisigde Christus. Zowel de Bijbel als de belijdenis van de kerk laten zien dat Jezus Christus centraal dient te staan. 

Moet er dan geen plaats gemaakt worden voor Jezus Christus? Zeker wel. Vanuit onszelf zijn we blind voor onze ellende en zijn we eveneens blind voor de verlossing die God in Christus ons aanbiedt. Het is de Heilige Geest die onze ogen opent en die ons door een waar geloof aan Christus verbindt. Hoe de Heilige Geest dat doet? De Bijbel laat daarin een rijke verscheidenheid zien. Het is als met de wind, Johannes 3. Je hebt er geen grip op, je kunt het niet in een schema zetten. Maar je herkent wel Zijn werk. Hij verheerlijkt Christus en brengt tot geloofsvertrouwen in Hem en Hij wekt het verlangen op om voor God te leven. Het gaat er niet om wat ik beleef, ervaar of welke weg ik ben gegaan. Het gaat om de vraag of ik als zondaar mijn vertrouwen stel op Jezus Christus alleen. 

Terugkomend op je vraag. Hoe ga je hierover in gesprek met anderen? Laat het Woord leidend zijn. Dat Woord geeft vaste grond onder de voeten in prediking en geloofsleven. 

Hopelijk heeft dit antwoord je geholpen.

Hartelijke groet,
Ds. W. J. C. van Blijderveen