Topsport (niet) volgen

Mijn vraag gaat over topsport in relatie tot middelmatige kwesties, zoals in Romeinen 14 en 1 Korinthe 8. Ik heb altijd de overtuiging gehad dat het fan zijn van topsporters en het genieten van hun prestaties verkeerd is. Een belangrijk argument is dat het in die wereld allemaal draait om de prestatie: winnen en roem verwerven. Ik kan het volgen van Jezus niet rijmen met het supporten van mensen die alles opofferen voor eigen winst en roem. Ook de aanbiddingscultus rond sportevenementen (kijk alleen al naar de enorme bedragen die er in mee gemoeid zijn) is voor mij reden om er afstand van te willen houden. Ik wil de wereld niet liefhebben, ook niet de hoogmoed van het leven, zoals Johannes schrijft in 1 Johannes 2:15-17.

En toch… het heeft een enorme aantrekkingskracht op mij. Ook nu weer met de Olympische Spelen. Het wedstrijdelement, de spanning, de ontlading. Ik houd ervan. Maar met een sprekend geweten, dus even zo vaak als ik ervoor bezwijk, belijd ik het weer aan God en probeer ik me ervan af te keren. Ik kom echter ook veel christenen tegen in mijn omgeving (Gereformeerde Bondsgemeente) die er meer ontspannen mee omgaan. Zij zeggen gewoon dat ze voor PSV zijn bijvoorbeeld. Ik kom dit ook wel tegen bij predikanten en ambtsdragers.

Nu mijn vraag: doe ik gewoon te moeilijk? Ben ik zo’n zwakke in het geloof die denkt dat het niet volgen van topsport nodig is voor God? Of is dit geen middelmatige kwestie, maar moeten we hier eigenlijk met z’n allen veel strenger in zijn, bijvoorbeeld om de redenen die ik hierboven benoem? Graag antwoord van iemand uit de Gereformeerde Bond.

Beste vragensteller, bedankt voor je openhartige en herkenbare vraag. Ik denk dat je niet de enige bent die hiermee worstelt. Inmiddels zijn er best wat artikelen over verschenen en ik verwijs je graag naar een lezenwaardig artikel uit het Reformatorisch dagblad van Eline de Bruin dat volgens mij zeer evenwichtig is: 'Van een rondje fietsen naar sportverdwazing. Waar zit de balans bij (top) sport?'

Kijk, ik denk dat jij volkomen gelijk hebt als je stelt dat het volgen van Jezus niet kan samengaan met het supporten van mensen die alles opofferen voor eigen winst en roem. Volgens mij is de Bijbel glashelder: In Gods Koninkrijk staat er maar één Persoon centraal en dat is Jezus Christus. Je kunt niet God dienen en de mammon. Je kunt niet God dienen en de wereld. Gods woord laat aan duidelijkheid niets te wensen over.  

Tegelijkertijd lijkt het erop dat in het Nieuwe Testament topsport niet gelijk veroordeeld of afgewezen wordt. De apostel gebruikt verschillende voorbeelden uit de sport om zijn lezers aan te vuren om de focus gericht te houden op Jezus Christus. Zie 1 Korinthe 9: 24. “Weet gijlieden niet dat die in de loopbaan lopen, allen wel lopen, maar dat één de prijs ontvangt? Loopt alzo, dat gij die moogt verkrijgen.” 

Ook in Hebreeën 12:1 verwijst de schrijver naar een atletiekwedstrijd: “Laat ons afleggen alle last en de zonde die ons lichtelijk omringt, en laat ons met lijdzaamheid lopen de loopbaan die ons voorgesteld is.” Maar juist die tekst(en) ge(e)ft(ven) volgens mij glashelder aan, wat de focus moet zijn. Waar gaat het om? “Ziende op de overste Leidsman en Voleinder des geloofs, Jezus” Ik denk dat sportverdwazing heel veel hindernis kan leggen in je hart en je ziel, waardoor je deze focus verliest. 

Moet je daarom alle sportactiviteiten vermijden? En is alle sport zondig? Nee, dat geloof ik niet. Ik denk dat sport zelfs heel gezond is voor het lichaam. En, daarbij mag je volgens mij best genieten van een sportief spel. Ook een wedstrijdelement hoeft op zich nog niet zondig te zijn. De Heere heeft de mens gemaakt, ook met zijn of haar sportieve talenten. Daarbij is je lichaam een tempel van de Heilige Geest en wij weten dat beweging juist heel goed is om dat lichaam te kunnen onderhouden. 
 

"Er zijn honderden dingen die goed zijn als er een gematigd gebruik van gemaakt wordt, maar ze worden slecht als ze overdreven worden"

Jij geeft een helder en duidelijk inkijkje in je worsteling rondom het volgen van uitzendingen van topsport en alles wat daarmee samenhangt. Ik zou je willen zeggen: Wees de Heere dankbaar. Hij geeft jou een teer geweten op dit punt om Hem te dienen. Ik kan mij niet voorstellen dat ambtsdragers en zelfs predikanten aangeven dat je prima mee kan doen aan topsport en sportverdwazing (want, dat doe je volgens mij als je zegt dat je voor PSV of welke andere club dan ook, bent). Het gaat hier niet alleen om verdwazing rondom mensen, maar ook Gods dag is er altijd mee gemoeid. Hoe kun je dit dan uitdragen? 

Je vraagt: Doe ik gewoon te moeilijk? Ben ik zo’n zwakke in het geloof die denkt dat het niet volgen van topsport nodig is voor God? In het artikel wat ik zojuist noemde wordt bisschop J. C. Ryle (1816-1900) nog aangehaald. Hij zegt, en ik citeer uit dat artikel: “Er zijn honderden dingen die goed zijn als er een gematigd gebruik van gemaakt wordt, maar ze worden slecht als ze overdreven worden. (...) Staan die dingen in de weg bij persoonlijke godsdienst? Worden gedachten en aandacht er te veel door in beslag genomen? In al dit soort dingen gaat het om de mate waarin ze bedreven worden. (...)
 
Ik denk dat dit een helder en duidelijk antwoord is. Kun je dan nooit naar iets kijken van sportieve aard? Dat zeg ik niet. Ik denk dat dat voor ieders geweten ligt. Dan zullen er best mensen zijn, die naar een wedstrijd kunnen kijken, maar daarna kunnen ze het prima loslaten. Maar als het je gaat beheersen (en als ik me niet vergis, voel jij dat in je eigen leven) dan kan het zonde zijn en doe je er beter aan om het te laten. 

Ik wens je met de schrijver van de Hebreeënbrief de heerlijke focus toe: “De Voleinder des geloofs: Jezus Christus” Dan heb je goud voor tijd en eeuwigheid! 

Ds. C. Budding