Bedscheiding

Ik las over scheiding van tafel en bed. Een variatie daarop is scheiding van bed. We hebben kinderen gekregen maar nu, na meer dan 50 jaar, slapen mijn vrouw en ik niet meer samen. We zijn allebei 70+ en doen verder (bijna) alles samen: eten, familiebezoek, bezoek aan vrienden en bekenden. Mijn vrouw doet het huishouden en ik heb daar ook mijn aandeel in. Wel vind ik het spijtig dat we niet meer samen slapen. Ik heb wel behoefte aan intimiteit maar mijn vrouw minder. Daar zijn wel redenen voor. Ik denk dat het te maken heeft met het misbruik (incest) toen ze nog heel klein was. Ik heb het geaccepteerd dat ze apart slaapt, maar mis het naast en bij elkaar liggen.

Echtscheiding is natuurlijk niet aan de orde en ik dank de Heere voor de manier waarop we dit oplossen; af en toe komt mijn vrouw wel even bij me liggen. De buitenwereld weet dit allemaal niet, het is ons geheim. Toch doet het af en toe pijn. Denkt u dat dit goed is zo of is er nog iets aan te doen? Aan mevrouw Alie Hoek-Van Kooten...

Geachte meneer, Ik kan mij goed voorstellen dat u het echt jammer vindt dat u niet samen meer in één bed kunt slapen. Dat u dat stukje intimiteit mist. Verder schrijft u dat veel dingen wel samen doet. Gelukkig dat dat er ook is. 

Uw vrouw heeft vroeger incest meegemaakt. Dat is erg ingrijpend en legt vaak een levenslange schaduw over de seksualiteit. En als je midden in het leven staat en druk bent met de kinderen, gezin en nog veel meer, komt die incest toch vaak wat meer op de achtergrond te staan. Maar als je dan ouder wordt en het rustiger wordt om je heen en ook je psychische weerstand minder wordt, kan die incest van vroeger toch weer op gaan spelen. Denk aan mensen die in een concentratiekamp hebben gezeten en na de oorlog meteen hard aan de slag gingen, maar toch op oudere leeftijd alsnog van die verschrikkingen veel last kregen. Veel ouderen denken sowieso vaker aan vroeger terug. Als je jong bent, kijk je vooral vooruit, maar als je ouder geworden bent, kijk je ook veel terug. 

Waarschijnlijk hebt u het ook wel eens tegen haar zelf gezegd dat u zich zo gescheiden voelt van bed. U hoopte natuurlijk dat ze daar op zou antwoorden dat ze dat zo niet bedoelt, waarop u dan weer zou kunnen vragen waarom ze dan toch elders slaapt? En dus heeft ze op uw vraag waarschijnlijk geen antwoord gegeven, maar zich mogelijk wel schuldig gevoeld. Want zij zal er ook mee zitten dat ze het niet kan opbrengen naast u te slapen. Incest is zo ontzettend ingrijpend. Het doet van alles met je zelfrespect en gevoel van eigenwaarde. Jouw lichaam wordt dan compleet in beslag genomen door een ander en nog wel een familielid. Een familielid die jou eigenlijk zou moeten beschermen, maar vreselijk misbruik maakt van jouw lijf. Ik weet niet of ze er therapie voor heeft gehad, maar het blijft echt een leven lang een kruis om te dragen. Kan uw vrouw er wel met u over praten? En durft ze dan ook tegen u te zeggen hoe erg die incest in haar leven heeft ingegrepen? Iedere keer weer begrip tonen van uw kant is dan zo belangrijk. Kan een man trouwens wel ten volle invoelen wat incest voor een vrouw is?
  
Wat was uiteindelijk de reden dat ze op een gegeven moment aangaf dat ze niet meer in het echtelijke bed kon slapen? Het lastige is wel dat als je daaruit weg gaat, het moeilijker wordt daarin weer terug te komen.

U bent beiden 70+ zoals u schrijft en dan komt de seksuele omgang op zich vaak meer op de achtergrond te staan maar wordt de intimiteit en nabijheid zoals samen slapen wel extra waardevol. 

Ik denk dat het belangrijk is dat u laat merken dat die incest heel ingrijpend voor haar moet zijn geweest. Ook dat het u niet om de seksualiteit op zich te doen is, maar dat u de intimiteit mist en dat zij die toch ook wel zal missen. En vooral ook dat zij mag aangeven wat er dan wel of niet gebeurt. En als ze dan voorzichtig weer naast u zou komen liggen, heb er dan begrip voor als het misschien in eerste instantie wat afstandelijk is. Geef haar alle ruimte en veiligheid om langzaam maar zeker dichter bij u te komen om zo weer naar elkaar toe te groeien.      

Alie Hoek-van Kooten