Huwelijk niet vol te houden

Mijn man en ik zijn zo’n vijftien jaar getrouwd en we hebben kinderen. Al jaren zijn er problemen. Allereerst zijn alcoholverslaving die voor veel ellende heeft gezorgd en nog steeds doet. Hij drinkt elke avond (soms overdag, gelukkig niet vaak) en stapt dan ook rustig in de auto. Hij heeft een heel kort lontje en is snel boos, zowel op mij als op de kinderen. Hij houdt van ze, maar doet ze ook enorm tekort. Ik zie vaak de angst in hun ogen omdat hij zo snel boos wordt en ze hem altijd aan het peilen zijn. Ik idem.

Zelf ziet hij dit niet in deze mate. Hij weet het wel, maar vindt ook dat zijn boosheid vaak door mij opgewekt wordt. Als ik dit of dat zou doen zou hij niet boos hoeven te worden… Hij vindt dat ik hem veel meer zou moeten dienen zoals de Spreuken-31-vrouw. Ondank dat ik heel veel ballen in de lucht hou (kinderen, werk, huishouden) vindt hij dat ik tekort schiet en dit komt er eens in de zoveel tijd woedend uit (“je bent echt waardeloos, je kan niks, je voert niks uit, je bent lui, je bent geen goede moeder”, etcetera). Ik ben jammer genoeg het type dat alles zwijgend aanhoort en vrijwel niets terug durft te zeggen. In het verleden deed ik dit wel, maar het is als olie op het vuur gooien, alles wordt dan nog veel erger.

Al drie maanden slaapt hij op de bank. We praten gewoon met elkaar, maar het is als broer en zus, absoluut niet als man en vrouw. Al jaren zou ik zo graag bij hem weggaan, maar omdat God duidelijk is over scheiding doe ik het niet. Ik zoek de Heere, leg alles bij Hem neer. Bid om mij te veranderen, bid dat mijn man de Heere weer zal vinden (hij gelooft wel maar daar is het mee gezegd, het lukt hem niet meer dichtbij Hem te komen, ook al denk ik dat hij dat zou willen). Het is gewoon echt op. Ik voel absoluut geen liefde meer voor mijn man. Ik voel me als iemand die jarenlang geslagen is, wat ook zo is, maar dan mentaal. Hij heeft me zo vernederd, gekwetst en vertrapt in zijn eigen frustraties.

We hebben al verschillende keren relatietherapie gehad; het werkt niets uit. Tijdens die therapieën bevestigt hij wel dat hij niet goed voor me is, maar na een paar weken is alles weer hetzelfde. Bij het laatste traject zei mijn man tegen mij dat hij er klaar mee was en er geen zin meer in had. Ik moest de laatste therapiesessie notabene alleen gaan en aangeven dat mijn man niet meer mee wil. De (christelijke) therapeut zei dat hij absoluut niet achter scheiding staat (dat bleek ook uit de sessies, alles gericht op herstel), maar dat hij zich goed voor kon stellen dat ik zou scheiden omdat hij de problematiek ook echt zag die ik ervaar.

Ook de kerk hebben we erbij betrokken. Zij zeggen: we bidden voor je. Dat is alles. We hebben wel een poosje hulp gehad van een ouder echtpaar uit de kerk, beide met pastorale opleiding, maar die wisten het op den duur ook niet meer. Zien ook dat er -buiten een wonder- niets meer kan zijn en dat mijn man een behoorlijk beschadigd persoon is.

Vorig jaar is mijn man twee weken weggeweest. Er was iets voorgevallen (geen overspel) met alcohol en toen was voor mij de maat vol. Hij had toen beloofd verslavingshulp te zoeken. Hij heeft dit toen gedaan en welgeteld drie gesprekken gehad en daarna niets meer. De hulpverlening heeft nog meerdere keren per brief contact gezocht en het traject toen beëindigd omdat hij niet meer reageerde.

Zou God heel teleurgesteld in me zijn als ik zou scheiden? Ik weet dat ik niet mag hertrouwen en dat ik dus de rest van m’n leven alleen blijf, ook al ben ik nog een relatief jonge vrouw. Ik ben bang dat God zo vreselijk teleurgesteld in me zal zijn. Scheiden voelt als een enorme zonde. Maar ik zou niet weten hoe ik dit nog vol moet houden! Ik heb medische klachten (onder andere hartkloppingen) van de stress (ook onderzoeken voor gehad, uitkomst stress, heb medicatie daarvoor). Ik merk dat ik het ook fysiek gewoon niet meer goed trek. Ik heb het zo verschrikkelijk vaak weer geprobeerd. Elke keer stond ik weer op en ging weer door. Dat kost heel veel kracht. Ik heb het even zo vaak bij de Heere gebracht.
 

"De laatste keer knapte er iets in me. Toen hij tierend naast me stond en zo afschuwelijk minachtend naar me keek, dat ik een waardeloze huisvrouw was."

Maar de laatste keer, drie maanden geleden, knapte er iets in me. Toen hij tierend naast me stond en zo afschuwelijk minachtend naar me keek, omdat ik vroeg of hij die avond een van de kinderen op wilde halen omdat ik moe was. Waar ik in vredesnaam moe van zou moeten zijn, dat ik geen *** uitvoerde, dat ik een waardeloze huisvrouw was en nog heel wat meer.

Natuurlijk maak ik fouten. Ik wil echt niet stellen dat hij alles fout doet en ik niet. Maar in de afgelopen decennia heb ik zo vaak aangegeven dat ik zou willen dat we gewoon met elkaar zouden kunnen praten zonder dat hij direct boos wordt en verbaal agressief. Ik begrijp echt hoe God het huwelijk bedoeld heeft. Ik heb hier zoveel over gelezen om het maar te kunnen begrijpen. Maar ons huwelijk is verre van dat. En hoe meer ik probeer hem het hoofd van het gezin te laten zijn en hem te eren, hoe autoritairder hij wordt en over me heen loopt (stampt). Maar ik ben bang om de kinderen te beschadigen als we gaan scheiden of juist als we bij elkaar blijven (we gaan rustig met elkaar om, maar er is geen liefde, dat merken ze vast wel). Wat moet ik nou toch doen...

Beste mevrouw, wat hebt u een zwaar leven! Heel erg dat het zo gaat en ook zo moeilijk voor de kinderen. Alles draait om de grollen en grillen van uw man. Al zijn onvrede reageert hij op u af en wat is dat onvolwassen. Hij heeft zijn agressie dan geloosd. Lekker makkelijk voor hem. Dat kan toch niet. Dat een puber eens zo doet… Nou ja, dat is ook niet goed, maar kan gebeuren. Maar een volwassen man die getrouwd is en kinderen heeft en zo doet, dat kan echt niet. In plaats van eens naar zichzelf te kijken, gooit hij al zijn onvrede en spanning op uw bord neer. Dit is echt heel erg. Wat een spanning zal dat geven in huis. Alles draait om het humeur van uw man. Iedereen moet steeds kijken hoe of de vlag erbij hangt en daar naar leven. Hij leeft dan ook absoluut niet naar wat hij beloofd heeft op zijn trouwdag voor Gods aangezicht in de kerk. Toen heeft hij “ja” gezegd op de vraag of jullie elkaar trouw zouden helpen en bijstaan bij alle dingen die tot het tijdelijke en eeuwige leven horen.

"Een scheiding begint niet op het moment dat iemand de scheidingspapieren aanvraagt maar al op het moment dat iemand zijn eigen huwelijk aan het ondermijnen is."
 

Niet alleen u maar ook andere mensen om u heen hebben geprobeerd hem op andere gedachten te brengen maar ze komen ook niet verder. Therapieën heeft hij afgebroken. Dan wil hij het dus niet. Omdat uw man weet dat u erg veel moeite hebt van hem te gaan scheiden, kan hij dus maar doorgaan, want u gaat toch niet weg. Maar in feite is uw man al die tijd al bezig om te scheiden. Een scheiding begint niet op het moment dat iemand de scheidingspapieren aanvraagt maar al op het moment dat iemand zijn eigen huwelijk aan het ondermijnen is. Al die tijd dat uw man zich zo gedraagt, is hij in feite bezig te scheiden. Dat moet u ook echt tegen hem zeggen, Hij zal dan wel kwaad worden, maar het is gewoon zo en misschien dat hem dat te denken geeft.

Die regels in de Bijbel dat je niet zult scheiden zijn er niet voor bedoeld om het huwelijk dan maar voor de buitenwereld in stand te houden, maar zijn er voor bedoeld dat je je allebei inzet voor je huwelijk, vanaf het moment dat je dat op je huwelijksdag hebt beloofd. Zo niet, dan ben je aan het scheiden. Een goed huwelijk moet echt van twee kanten komen. En als hij dat niet doet en ook nog eens alleen maar negatieve ellende over zijn vrouw en ook over de kinderen uitstort, dan is hij dus aan het scheiden. De aanvraag door u zou in dit geval dan alleen nog maar een formaliteit zijn.
  
Er staat in de Bijbel dat je je naaste moet liefhebben als jezelf en dat geldt zeker voor de mensen die dicht bij je staan. Maar er staat nergens in de Bijbel dat je je naaste moet liefhebben ten koste van jezelf en dat laatste gebeurt bij u en de kinderen.

Kunt u er niet voor zorgen dat uw man eerst eens tijdelijk het huis verlaat of dat u met de kinderen tijdelijk weggaat? Dat laatste moet dan natuurlijk wel kunnen en dan lijkt het mij beter dat uw man even een poosje elders gaat wonen. Dan kan uw man eens voelen wat het is als zijn vrouw en kinderen er niet zijn. Dan kan hij zijn onvrede ook niet op andermans bord uitstorten en zal hij met zijn eigen negatieve gevoelens aan de slag moeten. En als hij dan zijn leven niet betert, zet hij daarmee de echtscheiding door en is het als u het dan aanvraagt, slechts een formaliteit.

Wat ook erg gevaarlijk is, is dat hij met alcohol op achter het stuur zit. Zo brengt hij ook een ander nog eens in gevaar. Misschien moet u dat eens met de politie bespreken. Want als hij een dodelijk ongeluk veroorzaakt, voelt u zich ook schuldig.  

Uw man heeft hulp nodig en snel ook. Hij wijst het steeds maar af totdat er een keer ongelukken gebeuren en dan is hij echt veel verder van huis en wordt de weg terug ook steeds moeilijker. 

Ik wens u heel veel sterkte in dit alles toe! 

Alie Hoek-van Kooten