Huwelijk niet vol te houden
Alie Hoek - van Kooten | 47 reacties | 10-02-2026| 15:51
Vraag
Mijn man en ik zijn zo’n vijftien jaar getrouwd en we hebben kinderen. Al jaren zijn er problemen. Allereerst zijn alcoholverslaving die voor veel ellende heeft gezorgd en nog steeds doet. Hij drinkt elke avond (soms overdag, gelukkig niet vaak) en stapt dan ook rustig in de auto. Hij heeft een heel kort lontje en is snel boos, zowel op mij als op de kinderen. Hij houdt van ze, maar doet ze ook enorm tekort. Ik zie vaak de angst in hun ogen omdat hij zo snel boos wordt en ze hem altijd aan het peilen zijn. Ik idem.
Zelf ziet hij dit niet in deze mate. Hij weet het wel, maar vindt ook dat zijn boosheid vaak door mij opgewekt wordt. Als ik dit of dat zou doen zou hij niet boos hoeven te worden… Hij vindt dat ik hem veel meer zou moeten dienen zoals de Spreuken-31-vrouw. Ondank dat ik heel veel ballen in de lucht hou (kinderen, werk, huishouden) vindt hij dat ik tekort schiet en dit komt er eens in de zoveel tijd woedend uit (“je bent echt waardeloos, je kan niks, je voert niks uit, je bent lui, je bent geen goede moeder”, etcetera). Ik ben jammer genoeg het type dat alles zwijgend aanhoort en vrijwel niets terug durft te zeggen. In het verleden deed ik dit wel, maar het is als olie op het vuur gooien, alles wordt dan nog veel erger.
Al drie maanden slaapt hij op de bank. We praten gewoon met elkaar, maar het is als broer en zus, absoluut niet als man en vrouw. Al jaren zou ik zo graag bij hem weggaan, maar omdat God duidelijk is over scheiding doe ik het niet. Ik zoek de Heere, leg alles bij Hem neer. Bid om mij te veranderen, bid dat mijn man de Heere weer zal vinden (hij gelooft wel maar daar is het mee gezegd, het lukt hem niet meer dichtbij Hem te komen, ook al denk ik dat hij dat zou willen). Het is gewoon echt op. Ik voel absoluut geen liefde meer voor mijn man. Ik voel me als iemand die jarenlang geslagen is, wat ook zo is, maar dan mentaal. Hij heeft me zo vernederd, gekwetst en vertrapt in zijn eigen frustraties.
We hebben al verschillende keren relatietherapie gehad; het werkt niets uit. Tijdens die therapieën bevestigt hij wel dat hij niet goed voor me is, maar na een paar weken is alles weer hetzelfde. Bij het laatste traject zei mijn man tegen mij dat hij er klaar mee was en er geen zin meer in had. Ik moest de laatste therapiesessie notabene alleen gaan en aangeven dat mijn man niet meer mee wil. De (christelijke) therapeut zei dat hij absoluut niet achter scheiding staat (dat bleek ook uit de sessies, alles gericht op herstel), maar dat hij zich goed voor kon stellen dat ik zou scheiden omdat hij de problematiek ook echt zag die ik ervaar.
Ook de kerk hebben we erbij betrokken. Zij zeggen: we bidden voor je. Dat is alles. We hebben wel een poosje hulp gehad van een ouder echtpaar uit de kerk, beide met pastorale opleiding, maar die wisten het op den duur ook niet meer. Zien ook dat er -buiten een wonder- niets meer kan zijn en dat mijn man een behoorlijk beschadigd persoon is.
Vorig jaar is mijn man twee weken weggeweest. Er was iets voorgevallen (geen overspel) met alcohol en toen was voor mij de maat vol. Hij had toen beloofd verslavingshulp te zoeken. Hij heeft dit toen gedaan en welgeteld drie gesprekken gehad en daarna niets meer. De hulpverlening heeft nog meerdere keren per brief contact gezocht en het traject toen beëindigd omdat hij niet meer reageerde.
Zou God heel teleurgesteld in me zijn als ik zou scheiden? Ik weet dat ik niet mag hertrouwen en dat ik dus de rest van m’n leven alleen blijf, ook al ben ik nog een relatief jonge vrouw. Ik ben bang dat God zo vreselijk teleurgesteld in me zal zijn. Scheiden voelt als een enorme zonde. Maar ik zou niet weten hoe ik dit nog vol moet houden! Ik heb medische klachten (onder andere hartkloppingen) van de stress (ook onderzoeken voor gehad, uitkomst stress, heb medicatie daarvoor). Ik merk dat ik het ook fysiek gewoon niet meer goed trek. Ik heb het zo verschrikkelijk vaak weer geprobeerd. Elke keer stond ik weer op en ging weer door. Dat kost heel veel kracht. Ik heb het even zo vaak bij de Heere gebracht.
"De laatste keer knapte er iets in me. Toen hij tierend naast me stond en zo afschuwelijk minachtend naar me keek, dat ik een waardeloze huisvrouw was."
Maar de laatste keer, drie maanden geleden, knapte er iets in me. Toen hij tierend naast me stond en zo afschuwelijk minachtend naar me keek, omdat ik vroeg of hij die avond een van de kinderen op wilde halen omdat ik moe was. Waar ik in vredesnaam moe van zou moeten zijn, dat ik geen *** uitvoerde, dat ik een waardeloze huisvrouw was en nog heel wat meer.
Natuurlijk maak ik fouten. Ik wil echt niet stellen dat hij alles fout doet en ik niet. Maar in de afgelopen decennia heb ik zo vaak aangegeven dat ik zou willen dat we gewoon met elkaar zouden kunnen praten zonder dat hij direct boos wordt en verbaal agressief. Ik begrijp echt hoe God het huwelijk bedoeld heeft. Ik heb hier zoveel over gelezen om het maar te kunnen begrijpen. Maar ons huwelijk is verre van dat. En hoe meer ik probeer hem het hoofd van het gezin te laten zijn en hem te eren, hoe autoritairder hij wordt en over me heen loopt (stampt). Maar ik ben bang om de kinderen te beschadigen als we gaan scheiden of juist als we bij elkaar blijven (we gaan rustig met elkaar om, maar er is geen liefde, dat merken ze vast wel). Wat moet ik nou toch doen...
Antwoord
Beste mevrouw, wat hebt u een zwaar leven! Heel erg dat het zo gaat en ook zo moeilijk voor de kinderen. Alles draait om de grollen en grillen van uw man. Al zijn onvrede reageert hij op u af en wat is dat onvolwassen. Hij heeft zijn agressie dan geloosd. Lekker makkelijk voor hem. Dat kan toch niet. Dat een puber eens zo doet… Nou ja, dat is ook niet goed, maar kan gebeuren. Maar een volwassen man die getrouwd is en kinderen heeft en zo doet, dat kan echt niet. In plaats van eens naar zichzelf te kijken, gooit hij al zijn onvrede en spanning op uw bord neer. Dit is echt heel erg. Wat een spanning zal dat geven in huis. Alles draait om het humeur van uw man. Iedereen moet steeds kijken hoe of de vlag erbij hangt en daar naar leven. Hij leeft dan ook absoluut niet naar wat hij beloofd heeft op zijn trouwdag voor Gods aangezicht in de kerk. Toen heeft hij “ja” gezegd op de vraag of jullie elkaar trouw zouden helpen en bijstaan bij alle dingen die tot het tijdelijke en eeuwige leven horen.
"Een scheiding begint niet op het moment dat iemand de scheidingspapieren aanvraagt maar al op het moment dat iemand zijn eigen huwelijk aan het ondermijnen is."
Niet alleen u maar ook andere mensen om u heen hebben geprobeerd hem op andere gedachten te brengen maar ze komen ook niet verder. Therapieën heeft hij afgebroken. Dan wil hij het dus niet. Omdat uw man weet dat u erg veel moeite hebt van hem te gaan scheiden, kan hij dus maar doorgaan, want u gaat toch niet weg. Maar in feite is uw man al die tijd al bezig om te scheiden. Een scheiding begint niet op het moment dat iemand de scheidingspapieren aanvraagt maar al op het moment dat iemand zijn eigen huwelijk aan het ondermijnen is. Al die tijd dat uw man zich zo gedraagt, is hij in feite bezig te scheiden. Dat moet u ook echt tegen hem zeggen, Hij zal dan wel kwaad worden, maar het is gewoon zo en misschien dat hem dat te denken geeft.
Die regels in de Bijbel dat je niet zult scheiden zijn er niet voor bedoeld om het huwelijk dan maar voor de buitenwereld in stand te houden, maar zijn er voor bedoeld dat je je allebei inzet voor je huwelijk, vanaf het moment dat je dat op je huwelijksdag hebt beloofd. Zo niet, dan ben je aan het scheiden. Een goed huwelijk moet echt van twee kanten komen. En als hij dat niet doet en ook nog eens alleen maar negatieve ellende over zijn vrouw en ook over de kinderen uitstort, dan is hij dus aan het scheiden. De aanvraag door u zou in dit geval dan alleen nog maar een formaliteit zijn.
Er staat in de Bijbel dat je je naaste moet liefhebben als jezelf en dat geldt zeker voor de mensen die dicht bij je staan. Maar er staat nergens in de Bijbel dat je je naaste moet liefhebben ten koste van jezelf en dat laatste gebeurt bij u en de kinderen.
Kunt u er niet voor zorgen dat uw man eerst eens tijdelijk het huis verlaat of dat u met de kinderen tijdelijk weggaat? Dat laatste moet dan natuurlijk wel kunnen en dan lijkt het mij beter dat uw man even een poosje elders gaat wonen. Dan kan uw man eens voelen wat het is als zijn vrouw en kinderen er niet zijn. Dan kan hij zijn onvrede ook niet op andermans bord uitstorten en zal hij met zijn eigen negatieve gevoelens aan de slag moeten. En als hij dan zijn leven niet betert, zet hij daarmee de echtscheiding door en is het als u het dan aanvraagt, slechts een formaliteit.
Wat ook erg gevaarlijk is, is dat hij met alcohol op achter het stuur zit. Zo brengt hij ook een ander nog eens in gevaar. Misschien moet u dat eens met de politie bespreken. Want als hij een dodelijk ongeluk veroorzaakt, voelt u zich ook schuldig.
Uw man heeft hulp nodig en snel ook. Hij wijst het steeds maar af totdat er een keer ongelukken gebeuren en dan is hij echt veel verder van huis en wordt de weg terug ook steeds moeilijker.
Ik wens u heel veel sterkte in dit alles toe!
Alie Hoek-van Kooten
Dit artikel is beantwoord door
Alie Hoek - van Kooten
- Geboortedatum:27-08-1949
- Kerkelijke gezindte:PKN (Hervormd)
- Woon/standplaats:Veenendaal
- Status:Actief
Bijzonderheden:
Auteur van o.a.
- 'Vonk of vuur' (als je verliefd bent...)
- 'Trouw en teder' (seks in het huwelijk)
- 'Verkeringsperikelen' (50 vragen)
- 'Tiener op weg' (seksuele opvoeding)
Bekijk ook:
Dit panellid heeft meerdere artikelen geschreven
Relatieproblemen moeten niet besproken worden op internet, maar op de plek waar het hoort.
Als iemand alcohol drinkt, zijn het niet alleen de dronken buien, die een groot probleem vormen. Hij drinkt „alleen“ ‚s avonds. Maar dat is een groot probleem. Dingen op een volwassen manier bespreken, al is het maar de school van de kinderen, is niet mogelijk vanaf meer dan 1-1,5 glas alcohol. Het is of je met een klein kind praat en elke poging eindigt in een geintje, of zoals hier in zich aangevallen voelen, geirriteerd zijn en ruzie.
Zelfs al was de man van de vraagstelster een vriendelijke lieve man - wat niet zo lijkt uit her bovenstaande - dan nog belast alcohol je relatie veel meer dan de gealcoholiseerde persoon denkt. Het is een eenzaam bestaan als je geen volwassen partner hebt om je leven in goed en kwaad mee te delen.
Hier helpt alleen afstand en als deze man ooit met drinken stopt en tot inkeer komt, zou kk heel voorzichtig zijn, want valse beloften heeft hij al genoeg gedaan.
Ik raad je aan het boekje echtscheiding en hertrouwen te lezen van ds koekoek. Sommige dingen worden zo makkelijk na gezegd terwijl er niets van klopt. Hij gaat er daar heel diep op in.
Het os duidelijk dat je man op deze manier niet los komt uit zijn patronen, er moet echt iets gebeuren. Ik raad je Heel erg aan om voor een tijdje afstand van hem te nemen en dan zien wat er gaat gebeuren. Stel hem voor het feit dat je er op deze manier klaar mee bent. Vertrek voor een poos en kijk wat het met hem doet. Alleen hoop ik dat je open blijft staan voor terugkeer als hij werkelijk veranderd.
De scheiding is zo anders dan er door veel christenen over gedacht word. God heeft Zelf de scheiding ingesteld. Dat wil niet zeggen dat er niet tot het uiterste geprobeerd moet worden het huwelijk te redden.
Verzoening gaat boven scheiding, hoeveel zelfverloochening dat ook kost, maar dan moet er wel mogelijkheid zijn voor verzoening.
Heel veel sterkte en Gods wijsheid toegewenst.
"Elk verhaal heeft twee kanten en wij horen er maar één!" Klopt, maar wat dan nog? Gaan zitten wachten totdat de ander een reactie plaatst? Alsof dat ooit gaat gebeuren. En ondertussen is de boodschap duidelijk: "van ons hoef je geen steun te verwachten want het is vast ook deels je eigen schuld."
Misschien kennen mensen gevallen in de persoonlijke kring waar de situatie genuanceerder lag. Dat kan, maar dat betekent niet dat ELKE situatie in even grote mate genuanceerder is.
Het feit is dat de vraagsteller wanhopig is en bang voor zichzelf én de kinderen. Het lijkt er sterk op dat ze inderdaad fysiek en emotioneel gevaar lopen want het is een kleine stap van minachting en verbaal geweld naar fysiek geweld, vooral als er alcohol bij te pas komt.
Het panellid zegt het goed: zolang de partner weet dat vraagsteller toch niet bij hem weggaat, waarom zou hij dan moeite doen om te veranderen? In het verlengde hiervan, als je aangeeft wél officieel te willen scheiden, moet je sterk staan en je niet door zijn beloften van beterschap te laten verleiden.
Ook de kinderen zijn beter af met een scheiding. Kinderen hebben warmte nodig, stabiliteit, duidelijke afspraken over gedrag en duidelijke communicatie. Kinderen horen niet bang te zien voor hun ouders en dit soort ontwrichting kan een heel leven lang (en generaties) doorwerken.
Het panellid zegt ook goed: de man is al aan het scheiden. De papieren aanvragen is slechts een formaliteit. Is het ideaal? Nee. Maar wensen dat de problemen niet bestonden of wachten op een wonder, is geen oplossing; je moet op een gegeven moment ook pragmatisch zijn.
Is scheiden zwaar? Ja, het kan eenzaam zijn en met name voor vrouwen ook zeker financieel gezien. Is de nasleep van scheiden ingewikkeld? Ook ja, maar toch doen mensen het, omdat het soms de enige optie is die overblijft. Als de kinderen oud genoeg zijn om inspraak te hebben, is contact met de vader te minimaliseren, totdat het weer kan. En anders kun je de 100% van de voogdij bedingen; als er verslaving in het spel is, is dat vast te verdedigen.
Ik hoop dat vraagsteller vriendinnen heeft en familie bij wie ze terecht kan voor steun. Dat is zo belangrijk in dit soort situaties; mensen die zeggen "wat was het zwaar om je situatie zo lang aan te moeten kijken, maar blij dat je eindelijk klaar bent om bij hem weg te gaan. Hoe kunnen wij helpen?"
En dan is het een kwestie van niet vragen of dreigen met een scheiding, maar een advocaat in de arm nemen en vertrekken als de man naar zijn werk is. Ergens veilig. Want de kans bestaat dat de man doorslaat als hij het hoort.
Maar wie weet, misschien laat hij het er wel bij liggen, omdat hij ook al lang van zijn vrouw af wilde, maar te laf was om zelf de scheiding in te zetten. Het zou me niets verbazen. Veel succes en sterkte, in ieder geval. En geloof me, het wordt beter.
PS: ik moet toch even kwijt dat dit antwoord en de reacties me aangenaam verrassen; pak 'm beet 10 jaar geleden werd de suggestie dat scheiden een optie was direct weg gemodereerd. Er kan blijkbaar veel gebeuren in 10 jaar.
Ik raad iedereen aan om bovenstaande video op Youtube te kijken, niet alleen de vrouw die deze vraag heeft geplaatst, misschien nog meer alle mensen die hebben gereageerd.
Het oordeel is niet aan ons -> het advies wat te doen ook niet. Ik wil je aanmoedigen om je zorgen opnieuw bij de Heere Jezus te brengen en te blijven brengen. Verwacht dat Hij hulp zal geven, misschien niet zoals jij het zou verwachten. Maar wel zoals Hij het beste voor ons acht.
Laat je bemoedigen met deze woorden, en spreek het uit naar de Heere: Psalm 55:23, 1 Petrus 5:7, Psalm 121.
Laten we met elkaar bidden voor deze vrouw, haar huwelijk (ook specifiek haar man) bij Gods troon brengen en verwachten dat Hij door gaat met Zijn werk. Het gebed van een gelovige vermag veel! (Jacobus 5:13-20)
Wat zou de Heere Jezus in deze situatie doen?
De kracht van het gebed, wie beseft het nog? Onze strijd is niet gericht tegen mensen maar tegen hemelse vorsten, de heersers en de machthebbers van de duisternis, tegen de kwade geesten in de hemelsferen (Efeze 6:12)
Het leven op aarde is een strijd, als je als gelovige op deze aarde leeft, ben je niet meer van de wereld. Ik wil je kruis niet onderschatten, God zegt daar ook iets over in 1 Petrus 5:5-9, doordat jij jouw kruis nu gedeeld hebt. Kunnen wij met en voor jullie bidden, dat is ook Gods opdracht aan gelovigen.
Er staan zoveel beloftes in de Bijbel, God luistert naar ons geroep. Wij gaan de mussen ver te boven (Matteüs 10:29-31).
Onze hemelse Vader weet precies wat wij nodig hebben, deze grote zorgen zijn niet voor Hem verborgen. Misschien moeten we hier wel bij zeggen, Gods wegen zijn niet onze wegen, wat wil zeggen dat we Zijn wil voor ons niet altijd zullen begrijpen. De vraag is of het ons op de knieën brengt, in de verwachting dat Hij uitkomst Zal geven (Psalm 42:5)
Besef wat een scheiding betekend, het huwelijk beschermt de kinderen voor duivelse invallen. Maar als je het huwelijk verbreekt, geef je de duivel indirect toegang tot je kinderen. (Lees: Ouders zegen je kinderen- Craig Hill).
Als er specifieke dingen zijn waar ik voor kan bidden, laat het gerust weten.
Dúrf de ellende en en onrevht te zien. Durf te gaan staan voor het onrecht ipv krampachtig vast te houden aan "niet scheiden".
Het is allemaal mooi en prachtig om het van God te verwachten maar God Zélf trekt grenzen waar de onrecht groot is. God vraagt van ons mensen om ook die grens te trekken. We hoeven niet te wachten tot God het misschien veranderd. Dat belooft Hij nérgens dat Hij die niet oké partner opeens helemaal oke zal maken. Deze wereld is gebroken, blijft gebroken totdat Hij komt. En tot die tijd mag je ingrijpen en jezelf beschermen tegen onrecht.
En dan hebben we het nog niet eens over de kinderen. Allermoeilijkst om als moeder je gezin "uit elkaar" te trekken maar zoals al geschreven werd. Dit is geen huwelijk meer. Dit is geen gezin meer. Dúrf dat als christenen eens te erkennen dat het soms gewoon zo kapot en gebroken is dat scheiden een goed idee is.
Het huwelijk beschermd de kinderen voor duivelse invallen.
Wat bedoeld u daar concreet mee?
En die nuance mis ik vaak als het hier over gaat.
Ik wens de vraagsteller sterkte; want ik ben het erg eens met Mortlach en Mariavm. Als we bij elk verhaal de andere kant zoeken kan niemand meer een vraag stellen. Hier vraagt iemand om hulp, dan moet de beantwoording dáárop zijn.
Hoewel mijn vader geen alcohol dronk, heeft hij mijn moeder, mijn broertjes en zusjes en mijzelf enorme onbeschrijfelijke verstrekkende schade toegebracht.
Als volwassene kijk ik terug en zie ik de schade, het trauma en alle ellende die hieruit is voortgekomen (seksueel misbruik, pesten, alleen zijn, emotionele verwaarlozing, etc). De vraagstelster is in het begin tegen haar man ingegaan, maar kan daar nu niet meer de moed voor opbrengen en dat begrijp ik. Nu verwijt ik wel mijn moeder dat zij ons (haar kinderen) niet heeft beschermd, niet voor ons is opgekomen...
De kinderen moeten intussen na 15 jaar huwelijk ook op een leeftijd gekomen zijn dat zij ingaan tegen hun vader. Als ik naar mijzelf kijk en ik mij voorstel dat mijn ouders nog bij elkaar waren (zij zijn gescheiden toen ik vijf was), dan hadden er verschrikkelijke dingen gebeurd. Ik haat mijn vader. Ja, ik was nog maar vijf, maar ik weet nog duidelijk genoeg wat er zich heeft afgespeeld. Wanneer de kinderen tegen hun vader ingaan en zij zijn nog puber, dan overzien zij volstrekt niet de gevolgen van hun daden. Dit in gedachten genomen en met het besef welke haat ikzelf nog steeds heb naar die man, kan ik niets anders zeggen dat deze vrouw zo snel als maar mogelijke is weg moet gaan bij deze man.
Ja, dat is nogal een directe mening, maar deze situatie is zo verschrikkelijk dat ik niet anders kan.
Een paar weken weggaan lost echt niets op. Het maakt de situatie alleen maar erger, want je moet ook weer terug.
Houd de kinderen weg, tenzij dat zij zelf hun vader willen bezoeken. Kom voor de kinderen op, bescherm hen, geen omgangsregeling, verzamel concrete bewijzen voor tijdens de rechtszaak om de rechter te overtuigen dat de kinderen niet veilig zijn bij hun vader.
Heel veel sterkte, kracht en moed toegewenst.
Ik tril nu nog steeds als ik dit schrijf en ik ben nu 44 jaar.
Je reactie over seksverslaving raakt kant nog wal. Als hij maar met zijn eigen vrouw wil maakt het dus niet uit hoe vaak? Een vrouw mag altijd nee zeggen! Zeker als hij haar afdwingt met verslaving. Onbeperkt met je vrouw willen en haar in die positie dwingen is zeer schadelijk.
Als deze mevrouw internet niet had, wat had ze dan gemoeten? Als je niemand hebt of kunt bereiken, hoe fijn is dit dan? Je reactie dat relatie problemen niet op internet thuishoren vind ik net zo ongegrond als de andere opmerking. Deze problemen mogen zeker binnen een veilige setting als refoweb besproken worden.
Genoeg gediscussieerd over zaken die de kern van het verhaal niet raken. Reacties voegen weinig meer toe momenteel.
Ik wens deze mw alle kracht en sterkte toe, stel uw grenzen, sta op voor uzelf en hak de knoop door.
Wandel met God, Hij zal je helpen, dag in dag uit is hij met ons.
Beter om een vertrouwenspersoon in te schakelen die het gezin daadwerkelijk kent. Dat is beter dan gissen en gokken en maar adviezen te geven terwijl we hier niet het volledige verhaal kennen.
Iemand stuurt misschien een vraag in over de korte rok van een vriendin, dan zeg je toch ook niet "Ja, maar we weten toch helemaal niet zeker of die rok wel écht te kort is"? Toch horen we hier ook slechts één kant van het verhaal. Wat is het verschil precies met de vraagsteller hier?
Het is dan ook maar de vraag of het hier kunnen reageren op dergelijke onderwerpen van toegevoegde waarde is.
Zeker als er een discussie ontstaat over andermans huwelijksproblemen kun je je afvragen of dat een heel zuivere bezigheid is.
Het enige wat ik heb willen benadrukken is dat ik het nogal tricky vind dat de deskundige er automatisch vanuit gaat dat de schuldvraag éénduidig bij de man ligt, en dat de vrouw alleen maar slachtoffer is.
Dat is inderdaad een mogelijkheid, maar de ervaring met dergelijke gevallen heeft mij geleerd dat het zelden zo zwart-wit ligt.
In die zin vind ik bijzonder dat een dsekundige (die dit ook zou moeten weten...) toch overgaat tot adviseren, en nergens spiegelt.
Wat anderen verder van dit specifieke geval vinden is van weinig of geen toegevoegde waarde. En in dit geval denk ik dat zelfs het advies van de deskundige niet van heel veel waarde is, omdat het beoordeeld is met slechts de helft van de feiten.
Nogmaals, die houding lijkt me de doodsteek voor de vragenrubriek. Want zo kun je nooit meer iets zeggen over wat dan ook. Waarom zouden mensen hun vragen of noodkreten dan nog insturen?
Hoeveel van de feiten zou je nodig hebben om te kunnen adviseren? Niet 50% blijkbaar, maar 75%? 90%?
Verder vraag ik me ook af of hetzelfde bezwaar opgeworpen zou zijn geweest als de expert het advies van 10 jaar geleden had gegeven: hopen, bidden en doorbijten (heel cru samengevat). Had je dan ook gezegd: "ho ho, we kennen het verhaal van de man niet"?
Ik vind het nogal naar om de persoon die de noodkreet instuurt het vuur zo aan de schenen te leggen. Het grootste probleem in dit soort situaties is vaak dat de partner niet veel eerder is vertrokken, in mijn ervaring. En wat het advies betreft: opperen dat scheiden een valide optie is, waar eventueel gebruik van kan worden gemaakt, is voor mij niet echt wereldschokkend.
Een laatste gedachte die me ineens invalt: men gaat er allemaal vanuit dat de situatie niet geheel is zoals wordt beschreven, en dat is ongetwijfeld zo. Maar dat betekent dus ook dat de situatie veel erger kan zijn dan beschreven omdat de vraagsteller de boel nog steeds verzacht en wat ze zegt slechts het topje van de ijsberg is.
Uiteindelijk kun je alleen reageren op wat je wordt aangereikt.
wordt u nou niet beroerd van deze vele antwoorden,waarvan er zijn die bezijden de waarheid u raad geven
denk goed na
een mens is maar een schrale vertrooster hoor
u zou uw man voor de keuze kunnen stellen
als jij zo blijft ga ik van je af
anders samen rug eronder
roep maar Omhoog Heere ik kan niet meer
Dat zal ze niet durven zeggen, ze zegt nl zelf: 'ik ben jammer genoeg het type dat alles zwijgend aanhoort en vrijwel niets terug durft te zeggen'
Met die houding veranderd er niets.
Verder valt 'rug eronder' waarschijnlijk ook af omdat de liefde weg lijkt. En 'roepen naar boven'.. krijg je dan een pasklaar antwoord denk je?
Ikzelf kom vanuit een enorm beschadigd verleden en herken het narcistische gedrag van deze man. Dit doet hij omdat zij de pijnlijke zaken in het hart van deze man telkens aantikt.
Hij kan ervoor gaan kiezen om samen met de Here zijn verleden grondig onder de loep te nemen en stapsgewijs te begrijpen wie hij is en waar hij vandaan komt.
Ik kan je vertellen: een enorme klus!!
Maar daar waar een wil is, is een weg en als je vrouw ziet dat je wil kan zij in een later stadium hopelijk langs zij komen.
Als hij ervoor blijft kiezen geen verantwoordelijkheid van zijn gedrag te nemen dan is een scheiding onoverkomelijk en voor haar de enige optie om vrij en los te komen van deze man.
