Club van mislukkelingen

Sinds ongeveer vijf maanden heb ik mijn wilde leven achter me gelaten. Gestopt met drinken, gestopt met uitgaan en seksuele zonden. ik heb veel mensen achter me moeten laten. Toen ik dat achter me liet voelde ik God zo dichtbij en heb ik ook echt gezegd: “Heere, ik geef mij leven over aan U en ik ga U volgen.” Ik dacht dat God mij toen ook bekeerd had. Nu, ongeveer een maand later, ben ik weer gevallen in veel zonden. Uren achter mijn telefoon porno kijken. Ik heb God zo vaak gesmeekt om die behoefte weg te halen omdat ik voor Hem wil leven, alleen ik val er telkens in terug. Als je bekeerd bent heb je daar toch zekerheid over?

Ik heb God ook gevraagd om mij zekerheid te geven over mijn bekering. Alleen afgelopen nacht had ik een droom over de oordeelsdag en ik was daar heel bang toen ik God op de wolken zag. Dat was voor mij soort een bevestiging dat ik nog niet kan sterven en ik nog niet gered ben. Ik weet het niet meer. Ik wil zo graag voor God leven maar het lukt me niet. Mijn vlees trekt te erg naar de zonden. En zo vaak roep ik het dan uit naar God: stop maar met mij te trekken naar U want ik faal toch telkens. Hoe kan ik toch nog bekeerd worden en breken met die verschrikkelijke seksuele zonden en die echt haten? En heeft een bekeerd mens altijd zekerheid dat die bekeerd is?

Beste vriend(in),

Dank voor je mooie en open vraag. En excuus dat je even moest wachten op mijn reactie. 

Als ik zo lees wat je schrijft, zie ik dat je al een soort 'snelcursus' hebt gekregen. Je ontdekt God en Zijn dienst en er is iets van bekering in je leven en even later val je je zelf tegen.
 
Ik zou zeggen, gefeliciteerd met deze snelheid van leren. Er zijn christenen die jaren doen over de lessen die jij al geleerd hebt. Je komt soms kerkmensen tegen die terwijl ze al jaren geloven nog heel wat van zichzelf verwachten. Het lijkt mij dat je dat al afgeleerd hebt.

Wat is bekering? Is dat een station dat je eens bereikt en waar je daarna op terugkijkt? Toen en daar gebeurde het? Nee, het is de weg die je aflegt nadat je de Heere hebt ontmoet. Die weg wordt gekenmerkt door drie dingen:

1. je leert telkens weer en steeds meer zien dat jezelf faalt,
2. je bewondert dieper en dieper Gods genade en
3. je bent daar intens dankbaar voor.

In de geloofsweg worden die drie lessen herhaald tot onze laatste snik. 

Omdat je steeds dieper inziet dat je zelf echt niet deugt en nooit gaat deugen, raak je al meer in de gloria over de God die het met je volhoudt. Het is aan de ene kant een vervelende les dat je jezelf tegenvalt. Je baalt ervan. Het doet pijn. Toch zou ik willen zeggen; het is een geweldige ontdekking. In de weg van het geloof gaat op die manier Gods genade al meer schitteren. Wij hebben een God die 1000 en 1 keer vergeeft. Snap jij het? Ik niet. Het is wel waar. Lees Romeinen 7 maar eens. Paulus schrijft dit zo'n 20 jaar na zijn omkeer bij Damascus. Hij zegt het gewoon ronduit: “Het goede dat ik wil, dat doe ik niet, het kwade dat ik niet wil dat doe ik.” Herkenbaar toch? Dat is de doorgaande ontdekking van ieder die gelooft.

Telkens wanneer ik denk het stadium van volmaaktheid bereikt te hebben, doe ik weer iets zodat ik ongeveer bij nul moet beginnen. Dagelijks van genade leven is de weg naar de uiteindelijke rust. Eens als Jezus me komt halen, kan ik zeggen: ik ben bekeerd. Tot die tijd blijft Hij geduldig met me bezig. Dus voor jou: welkom bij de club van mislukkelingen die toch eens volmaakt zullen zijn.
 
Hartelijke groeten,
Michel van Heijningen