Wachten op blikseminslag

Is bekering dat je als het ware een stem in je hart hoort die van God is? Word je dan bijvoorbeeld getroffen in een kerkdienst als een soort bliksemschicht? Die gedachte leeft heel erg bij mij vanuit mijn jeugd en ik ben bang dat het waar is omdat veel gelovigen die ik ken dit meegemaakt hebben. Moet ik dan afwachten of bidden om zo'n blikseminslag?

Waarde vriend(in),

Je stelt een hele belangrijke vraag. Wat is bekering en hoe werkt de Heere dat?

Zelf denk je aan een soort van ‘blikseminslag’, zoals je dat wel hoort van mensen in je omgeving. Nu mag nooit wat andere mensen beleven en ervaren de norm worden voor onze bekering. Het is onjuist om te denken: het is zo bij mijn moeder gegaan, dan moet het ook zo bij mij gaan. Besef dat God zo groot, heerlijk en wijs is, dat Hij met ieder mens Zijn eigen weg gaat. Mede ook omdat ieder mens verschillend is en we in verschillende omstandigheden en culturen opgroeien.

In de Bijbel vind je verschillende wijzen waarop God mensen bekeert. Gods gewone weg is dat Hij mensen tot Zich trekt in hun kinderjaren. Daar zijn in Gods Woord de meeste voorbeelden van. Je kunt denken aan Jacob, David, Jeremia, Obadja, Timotheüs en vele anderen.

Daarnaast kan God een ingrijpende weg gebruiken, denk aan Manasse en Saulus, Dat gebeurt heel plotseling, maar zulke bekering zijn in de Bijbel dus uitzonderlijk. De Heere zegt het ook in Zijn Woord: Niet door kracht nog geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden. Door het zachte suizen van de wind. Dus een bekering in de vorm van een blikseminslag is eerder uitzondering dan regel!
 

"In de Bijbel vind je verschillende wijzen waarop God mensen bekeert. Gods gewone weg is dat Hij mensen tot Zich trekt in hun kinderjaren"

Onze Catechismus geeft goede geestelijke leiding als het gaat om een antwoord op jouw vraag. Wat is nodig om getroost te leven en zalig te sterven? Wel kennis van ellende, verlossing en dankbaarheid. Dat werkt Gods Geest door de prediking, want Paulus leert ons dat het geloof is door het gehoor van de prediking. Nu kan de Heere onder de prediking een pijl raken die inslaat en je door God wordt gearresteerd, stil gezet. Je ogen gaan open voor je diepe verlorenheid en je leert roepen om behoud: Uit diepe van ellende, roep ik tot U o Heere, Die heil kunt zenden.

Maar het kan ook langere tijd duren. Je wordt wel geraakt, maar je duwt het weg, je wilt niet luisteren. Maar de Heere werkt door en je blijft onrustig. Op Zijn tijd brengt Hij je uiteindelijk op de knieën, dat je niet verder leven kan. Je roept dan: geef mij Jezus of ik sterf, want buiten Jezus is geen leven, maar een eeuwig zielsverderf. Onze ouden zeiden weleens: de één sterft door het zwaard en de ander door de honger. Dat eerste ziet dus op een plotselinge bekering en de andere meer op een proces dan enige tijd duurt.

Je vraag aan het slot of je dan maar moet afwachten of bidden om een blikseminslag. Beiden lees ik nergens in de Bijbel. Heel de Bijbel is een groot bevel om je tot de Heere te wenden. Let maar eens op de bevelen: bekeert u, gelooft het evangelie, Kom tot Mij, Koop zonder geld, wend u naar Mij toe, en zo zou ik nog vele bevelen uit de Bijbel kunnen noemen. Er is maar een ding dat je te doen staat, zoals een Israëliet in de woestijn die door de slang gebeten was en moest zien op de koperen slang om genezen te worden, zo roept het Woord jou op: Zie op Jezus. Ga met de bloedvloeiende vrouw tot Hem. Roep met Bartimeüs: “Gij Zone Davids, ontferm U mijner.” Houdt aan met Jacob: ik laat U niet los, tenzij Gij mij, arme verloren zondaar, zegent.

Met een hartelijke groet en Gode bevolen,
Je ds. A. A. Egas