Satan zaait verwarring

Kunt u mij advies geven? Ik ben altijd iemand geweest die veel vragen stelde en overal over doordacht. Na een periode van ongeloof ben ik door dingen die in mijn leven gebeurd zijn tot de conclusie gekomen dat de christelijke God bestaat en dat ik Hem moet dienen.

Soms zie ik even een glimp van Zijn heerlijkheid en liefde en wil ik dat graag in praktijk brengen. Maar ik heb te veel last van mijn eigen opstandige gedachten om echt te kunnen geloven. Elke keer als ik er weer voor ga zitten, de Bijbel lees, bid, zing en naar de kerk ga, voelt het of ik word gebombardeerd met kritische en angstige vragen. Is de islam toch niet waar, heb ik het straks mis? Is God niet egoïstisch dat alles om Zijn eer draait? Wat als ik niet uitverkoren ben? Is de uitverkiezing wel eerlijk? Is dit wel de goede kerk? Bedrieg ik mezelf niet? Hoe zit het met de Drie Eenheid? Kan ik ooit wel echte liefde voelen voor God? Heb ik wel echt berouw? Is God wel echt goed? Vooral ook veel negatieve gedachten over God. Het maakt echt dat ik een drempel voel of veel met Hem bezig te zijn.

Ik hoef niet per se een antwoord op die vragen, ik ken de antwoorden en ik denk dat de enige oplossing is om echt op de Heere Jezus te kunnen zien. Maar het zit me zo in de weg. Ik bid God of Hij het weg wil nemen, maar dat gebeurt maar niet. Ik verdien dat denk ik ook niet, want het is zo ook heel onoprecht allemaal. Hoe kan ik toch tot Hem komen? Ik wil Hem graag echt zien en kennen? Zeker als ik zie wat Hij geeft aan de mensen om mij heen die Hem dienen. Ik verlang ook zo naar rust in mijn hart.

Zelfs nu ik dit schrijf komt dat stemmetje dat zegt: je verlangt niet genoeg naar vergeving van zonden, dat moet eerst. Ik kan mezelf zo gek maken. Ik heb helemaal niets aan te bieden. Soms denk ik dat God mij niet wil omdat ik om de verkeerde redenen Hem zoek en dat het nooit iets zal worden. Kan iemand van de Gereformeerde Gemeenten mij advies geven?

Beste vraagsteller, wat een vragen, gedachten en zorgen lees ik in je vraag. Je gedachten en redeneringen buitelen over elkaar heen. Dat is heel herkenbaar. Verwarring, het is de aloude tactiek van satan. Als hij je niet meer kan overtuigen dat God niet bestaat, dan gaat hij over op de tactiek van van verwarring zaaien. Hij wil je laten twijfelen aan Gods betrouwbaarheid. Lees Genesis 3 nog maar eens.

Aanvechtingen

Je zegt “Elke keer als ik er weer voor ga zitten, de Bijbel lees, bid, zing en naar de kerk ga, voelt het of ik word gebombardeerd met kritische en angstige vragen.” Dit zijn geestelijke aanvechtingen. Spurgeon had daar ook veel last van. Als we met de duivel te maken hebben raadt Spurgeon aan om de volgende zin uit te spreken: "U zou gelijk kunnen hebben, maar Jezus". Een paar voorbeelden op basis van je gedachten:

• Duivel, je zou gelijk kunnen hebben, ik denk veel te vaak en veel te negatief over God, maar Jezus!
• Duivel, je zou gelijk kunnen hebben, ik voel veel te weinig berouw, maar Jezus!
• Duivel, je zou gelijk kunnen hebben, ik zou veel meer echte liefde voor God moeten voelen, maar Jezus!
• Duivel, je zou gelijk kunnen hebben, ik verlang veel te weinig naar vergeving, maar Jezus!
• Duivel, je zou gelijk kunnen hebben, ik zoek God om de verkeerde redenen, maar Jezus!

Ga de aanvechtingen die je ervaart niet te lijf met logica en nog meer gedachten. Geef de duivel maar gelijk als hij je wijst op jouw tekorten en verschuil je achter Jezus. “We pleiten niet op onszelf, maar op de beloften van Jezus. Het gaat niet om onze kracht, maar om de Zijne. Ja, wij zijn zwak, maar Hij is vol genade. Onze manier van strijden is ons achter Jezus verschuilen Die voor ons vecht. Onze hoop is niet de afwezigheid van ons berouw, onze ellende, onze twijfel of onze droefheid, maar de aanwezigheid van Jezus. 'Kasteel Twijfel kan erg sterk zijn, maar degene die met reus Wanhoop komt vechten is nog sterker.’” (Zack Eswine – Spurgeons depressies, blz. 43-44).

Uitverkiezing

Misschien vraag je je af of je dan zomaar mag schuilen achter Jezus. Ondanks dat je aangeeft de antwoorden op je vragen te kennen wil ik toch op twee punten nog ingaan. Als eerste: “Wat als ik niet uitverkoren ben?”

Calvijn geeft als antwoord hierop het dringende advies om niet te zoeken in het doolhof van de uitverkiezing. Wie niet met Christus tevreden is, maar nieuwsgierig naar de eeuwige verkiezing vraagt, probeert zalig te worden buiten de raad van God om. God heeft in Zijn wijsheid besloten dat we de zaligheid verkrijgen langs de weg van de gehoorzaamheid aan het Evangelie van Christus. De verkiezing is verborgen en geheim, zegt Calvijn, en het is dwaas om in het doolhof van de uitverkiezing te willen zoeken. Doe je dat toch, dan loop je vast en haal je een ondoordringbaar diepe duisternis over je heen (zie Institutie 3.24.4).

Er zijn geen voorwaarden

Verder zeg je: “Zelfs nu ik dit schrijf komt dat stemmetje dat zegt: je verlangt niet genoeg naar vergeving van zonden, dat moet eerst. Ik kan mezelf zo gek maken. Ik heb helemaal niets aan te bieden. Soms denk ik dat God mij niet wil omdat ik om de verkeerde redenen Hem zoek en dat het nooit iets zal worden.”

Zou er ooit een moment komen dat je wel iets aan te bieden hebt? Of dat je redenen om God te zoeken zo zuiver zijn dat je welkom bent? Nee, we kunnen niets aanbieden en gelukkig hoeft dat ook niet. Jezus is gekomen voor zondaren, voor goddelozen. Juist je zonde en onwaardigheid zijn een pleitgrond om tot Hem te gaan. Het is dus niet hoogmoedig om met lege handen naar Jezus te gaan. Het is juist hoogmoedig om naar Jezus te gaan met iets wat je denkt te bezitten. Thomas Boston wijst erop dat zelfs berouw geen voorwaarde is. Iedereen is welkom bij Christus. Als de Heilige Geest je ogen opent voor wie je bent zul je nooit concluderen dat je genoeg berouw hebt of genoeg ellende-kennis. Gelukkig is het Bijbelse aanbod van genade onvoorwaardelijk.

Praktisch advies

Ik herken me in je buitelende gedachten en je redeneren. Wat voor mij tot zegen is geweest is biddend Bijbellezen. Ik kan je van harte deze lezing van ds. A.T. Vergunst aanbevelen “Bidden met de psalmen”:

Er is ook een boekje van verschenen.

Het gaat erom dat we de Bijbel lezen in het besef dat God op dat moment tot ons spreekt. Ds. Vergunst geeft de praktische handvatten om daarover te mediteren en direct over in gebed te gaan. Mijn ervaring is dat zo bezig zijn met Gods Woord kan helpen om echt ‘stil te zijn met God’. Al je redeneringen mogen dan weleens naar de achtergrond verdwijnen.

Ik bid dat je zo Gods stem mag gaan herkennen (1 Samuël 3:9-10). Je zult dan ontdekken hoe liefdevol en betrouwbaar God is. Dan verdwijnen niet alle momenten van aanvechting, maar je leert wel zeggen “maar Jezus!”.

Van harte Gods zegen toegebeden,

Johan den Haan