Verwachtend wachten op Gods beloften

Onze dominee preekte zondag over Genesis 17: 1-8. God sprak tot Abraham over de belofte dat hij een groot nageslacht zou krijgen. Later in dat hoofdstuk zegt God dat niet Ismael de beloofde zoon is, maar dat uit Saraï de beloofde zoon zal komen. De dominee vergeestelijkte deze geschiedenis als volgt. Abraham kreeg een belofte, maar hij moest 25 jaar lang wachten voordat deze belofte in vervulling ging. Zo kan het ook in het geestelijk leven zijn. Wij kunnen ook lang moeten wachten tot God ons gebed om bekering verhoort. Hij belooft wel dat “wie zoekt hem zal vinden”, maar dat vinden gebeurt op Zijn tijd en daar moeten wij dus biddend op wachten. En God sprak niet vaak tot Abraham, er zat jaren tussen. Dat zegt ons ook dat wij niet te snel moeten denken dat het iets van God is. Is het eerlijk om deze geschiedenis zo uit te leggen?

Graag een antwoord van een dominee van een (hersteld) hervormde predikant.

We hebben het hier een vraag over het vergeestelijken van een tekst of een Bijbelgedeelte. Nu moet je altijd oppassen met het woord "vergeestelijken". Dat is namelijk een wat vaag woord en ook een wat negatief geladen woord in kerkelijke kringen. 

Het is in de voorgelegde vraag wellicht beter om te spreken over een parallel trekken tussen de geschiedenis van Abraham en het vervullen van een door de Heere gegeven belofte. En de vraag is dan: kan het wel eens heel erg lang duren voordat de Heere Zijn beloften vervult. Het antwoord is heel simpel: ja! De moederbelofte die de Heere aan Adam in het gevallen paradijs gaf, heeft eeuwenlang moeten wachten op de vervulling! Gods klok loopt bepaald niet synchroon met onze klokken en zeker niet met onze wensen.

Maar wat hierbij wèl van belang is, en dat mis ik een beetje in de vraag: hóe moet je de vervulling van Gods beloften verwachten? Is dat een eenvoudig en rustig afwachten of het er keer van zal komen? Zo wordt wel eens gedacht. Maar het verwachten dat de Bijbel kent, het wachten op de Heere, zal -als het goed is!- altijd een heel actief wachten zijn. Steeds wordt de Heere herinnerd in het gebed aan wat Hijzelf gesproken heeft. Dat noemen we wel: een pleiten op Gods eigen Woord. Zo waren er in Jeruzalem in de dagen van de geboorte van Christus nog wel wat mensen in Jeruzalem en omgeving die de vervulling van de belofte van de Heere aangaande de Verlosser hebben verwacht. 

Trouwens: is een belangrijk gedeelte van het leven des geloofs niet dit wachten op de Heere?
 
Met een hartelijke groet,
Ds. M. Baan