Schuldgevoel vanwege prachtige huis

Wij wonen in een prachtig huis wat mijn man zelf heeft opgeknapt. Aangezien hij in de bouw zit is het ook echt zijn ding. Nu is het huis redelijk groot voor ons tweeën. Ik heb de laatste tijd best wel last van een soort schuldgevoel, naar bijvoorbeeld mensen met veel kinderen die in een veel kleiner huis zitten. Ik voel me dan echt bezwaard. Wij hebben zoveel ruimte niet eens nodig. Ook doordat mijn man altijd wel blijft rommelen aan het huis (stuk uitbreiden/of juist opknappen) en mensen hier altijd over beginnen. Is dit terecht en wat kan ik hieraan doen? Verder is onze inrichting dan weer niet zo bijzonder. Veel tweedehands.

Ik ken verschillende grote gezinnen in een kleine woning. Ze begeren iets anders en kinderen zijn er mee opgegroeid. Wij woonden vroeger ook in een kleine woning met schoonmoeder en gezin, geen wanklank. Later kwamen we terecht in een pastorie en kregen alle kinderen een mooie grote slaapkamer en smaakvol ingericht voor hen. De rijpere pubers vonden het wel goed. Het kleine spul niet, zo even als de ouders.
 
Hebt u last van te groot of te groots te wonen dan gaat u gewoon kleiner wonen. Of u ruilt met een groot gezin. Waar twee ruilen moet er een huilen. 

Ik dacht bij mezelf: waar maakt die mevrouw zich druk om. Beter is om na te denken over de woning waar de Heere Jezus over sprak in Johannes 14: In het huis mijns Vaders zijn vele woningen. Ik ga heen om u plaats te bereiden.” Vindt u het ook niet belangrijker om daar mee bezig te zijn? 

Hartelijke groeten van David, die woonde in een paleis, maar in een spelonk terecht kwam. 

Ds. J. D. Heikamp