Mat geloof door antidepressiva

Je verhaal is herkenbaar. Ik heb zelf een tijdje antidepressiva gehad en aan de ene kant was dat fantastisch vergeleken met het diepe dal waar ik in zat maar aan de andere kant voelde het heel onnatuurlijk dat je emoties zo afvlakten. Dat dan ook je geloof oppervlakkiger kan worden is geen verrassing.

Dankzij een anti deprepressievum heeft u gelukkig overal weer zin aan en kunt u beter relativeren.  Dat klink niet mat of afgevlakt.
Misschien heeft u het gevoel dat u verloren tijd wilt inhalen en wilt genieten van de dagelijkse activiteiten. Kerkgang voelt dan even als tijdverspilling
Waarschijnlijk zal dit in de loop van de tijd normaliseren , maar dat heeft u uiteindelijk zelf in de hand.

Ik wilde er ook beslist niet aan. Aan de antidepressiva. Maar op een gegeven moment moest ik wel. De reden waarom ik ze slik is om angsten en paniek onder controle te houden. Doe ik dat niet dan word het leven voor mij maar ook voor anderen om mij heen te zwaar.
Zelf was ik bang om juist géén emoties meer te voelen. Dat ik een soort robot zou worden. Maar gelukkig is dat niet het geval. Ik ben blij te kunnen melden dat ik ondanks de medicijnen toch nog wel kan lachen, huilen en ook boos kan worden.

Ik lees dat de vraagsteller God niet kwijt wil raken. Dus dat verlangen is er in ieder geval en dat lijkt mij positief! Een relatie komt altijd van twee kanten. Dus al lukt het jou niet om te geloven dan is God er ook nog.