Doodswens

Ik ben een meisje van 20. Pasgeleden heb ik een vriendin verloren door euthanasie. Sinds mijn dertiende heb ik al hulp. Ik ben momenteel al meer dan een jaar opgenomen in een gesloten instelling. Ik heb een doodswens. Ik voel de duivel in mij. Hij bezorgt me de heftigste aanvallen. Ik moet soms mensen vermoorden om de duivel rustig te krijgen. Ik vecht er tegen, maar ik ben op. Meerdere suïcide pogingen, zelfverwonding, autisme, adhd, chronische spanning, chronisch suïcidaal, enzovoorts. Eind oktober heb ik een gesprek om te kijken hoe ik het beste dood kan en of het überhaupt mag. Ik weet het ook allemaal niet. Soms twijfel ik, maar heel vaak probeer ik mezelf te doden. Ik kan zo niet verder. Help!

Beste vraagsteller,

Je hebt veel meegemaakt. En je maakt veel mee. Je bent op. Zo kan je niet verder. Je snapt dat ik je met zulke grote (levens)vragen op afstand, op papier, niet kan helpen. Is er in de instelling waar je bent pastorale hulp beschikbaar van een predikant of pastoraal werker? Zo niet, vraag daar dan om. Probeer samen met je behandelaar in contact te komen met zo iemand. Om samen rustig na te denken over die aspecten van je problemen, die ook te maken met het geloof en met God.
 
Voor mij is het veel te simpel om daar zo maar iets over te zeggen. Ik kan zeggen (en dat doe ik dan toch maar) dat er altijd hulp is bij God en dat er redding is door de Heere Jezus Christus. Maar zoiets zeggen op afstand is lastig, omdat ik in zo’n geval ook graag je reactie daarop zou horen, om daar samen verder over te praten. Elkaar een helpende hand toesteken kan eigenlijk pas als je elkaar ontmoet, als je elkaar een beetje kent van mens tot mens. In een ‘pastoraal gesprek’. Ik wil je aanmoedigen daarom te vragen. Iedere instelling zal bereid zijn om mee te werken aan zo’n verzoek. 

Van harte hulp en redding van God toegewenst.

Ds. J. IJsselstein