Verwarrend vakjargon in kerk

Geachte ds. C. Harinck. Met veel instemming heb ik uw woorden beluisterd die u sprak ter gelegenheid van uw 60-jarig predikant zijn (zie onder). Ik weet dat u velen tot zegen bent geweest. God de eer daarvoor!

Mij raakte daarbij iets wat u aan het einde aanhaalde: dat het geloof een stuk spontaniteit verliest als het niet precies in bepaalde woorden wordt gezegd. Mijn vraag aan u in dit verband gaat over het volgende.

Ik ken verschillende mensen in mijn omgeving die met deze woordkeuze worstelen. Zelfs in die mate, dat men niet openlijk durft te erkennen/te mogen weten uit genade een kind van God te zijn. Men kan het niet zo onder woorden brengen, zoals het van hen ‘verwacht’ wordt. Mensen die zich daarom maar stil houden op huisbezoek en zo’n bezoek zelfs vreselijk vinden. Mensen die in stilte Heilig Avondmaal in de bank vieren. Mensen waarbij het geestelijke leven, door deze kerkelijke houding, nooit tot eer van God kan ontplooien. Wat voor advies zou u hen geven?

Beste vraagsteller, 

In iedere  groep kent men een vakjargon. Zoiets is dit ook ontstaan in de godsdienst. Vooral in bevindelijke kring. Men spreekt dan over de tale Kanaäns. Er komen ook nog steeds gezegden bij. Zo is de uitdrukking “bij God vandaan” een nieuwe  naam voor een geestelijke zaak.

Taalkundig klopt het niet altijd, maar het raken ingeburgerde zaken. Hoe gewichtiger de uitspraken, hoe beter soms. Ik ben daar persoonlijk ook tegenaan gelopen. Een buitenstaander begrijpt niet wat zulke uitdrukkingen betekenen. Zo werd mij eens gevraagd op een gezelschap bij  ds. A. F. Honkoop na het Avondmaal: “Maar ben je wel met jezelf aan een eind gekomen?” Ik zei toen: “Gelukkig niet.” Ik dacht aan gedachten over zelfmoord...

Veel van die gezegden hebben wel betekenis, maar brengen ook verwarring. Het maakt mensen monddood, zoals u constateert. En het bevordert ook napraten. Het originele gaat dan weg. Het beste is de Bijbelse woorden te gebruiken.
 
Ds. C. Harinck